Да Габрэяў 10 разьдзел

 

 

Бо закон, ма́ючы це́нь будучага дабра́, а ня самы абра́з рэчаў, тымі-ж ахвярамі, што прыносяцца кожын год, ніколі ня можа зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць (з імі).

 

Закон, маючы цень будучых дабротаў, а не самы вобраз рэчаў, аднымі тымі самымі ахвярамі, якія кожны год стала прыносяцца, ніколі ня можа зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць зь імі.

Бо кінулі-б прынасіць іх, бо ўжо ня ме́лі-б ніякае сьвядомасьці грахоў тыя, што служаць, раз ачы́шчаныя.

 

Інакш перасталі б прыносіць іх, бо ахвяравальнікі, ачышчаныя адзін раз, ня мелі б ужо ніякага ўсьведамленьня грахоў.

Але ў іх што-году ўспамін аб грахох,

 

Але ахвярамі штогод робіцца напамін пра грахі;

бо немагчыма, каб кроў быкоў ды казлоў зьнімала грахі.

 

бо немагчыма, каб кроў цялят і казлоў зьнішчала грахі.

Дзеля гэтага (Хрыстос), уваходзячы ў сьве́т, кажа: Ахвяры й да́ру Ты не захаце́ў, але це́ла прыгатаваў мне́.

 

Таму Хрыстос, уваходзячы ў сьвет, кажа: «ахвяры і прынашэньня Ты не захацеў, але цела падрыхтаваў Мне.

Усепале́ньні й (ахвяры) за грэх недаспадобы Табе́.

 

Усеспаленьні і ахвяры за грэх не даспадобы Табе.

Тады Я сказаў: вось, іду (на пачатку кнігі напісана аба Мне́) учыніць волю Тваю, Божа (Псальм 39:7−9).

 

Тады Я сказаў: вось, іду, як у пачатку кнігі напісана пра Мяне, выканаць волю Тваю, Божа»;

Сказаўшы пе́рш, што ні ахвяры, ні да́ру, ні ўсепале́ньняў, ні (ахвяры) за грэх Ты не захаце́ў і не ўпадабаў, — а яны прыносяцца водле закону, —

 

сказаўшы раней, што ні ахвяр, ні прынашэньняў, ні ўсеспаленьняў, ні ахвяры за грэх, — якія прыносяцца паводле закона, — Ты не захацеў і не ўпадабаў,

пасьля сказаў: вось іду учыніць волю Тваю, Божа. Касу́е пе́ршае, каб паставіць другое.

 

потым дадаў: «вось, іду выканаць волю тваю, Божа». Адмяняе першае, каб пастанавіць другое.

Гэтай вось воляй асьвячоны мы аднакротна прынясе́ньнем це́ла Ісуса Хрыста.

 

Па гэтай вось волі асьвечаныя мы аднаразовым прынясеньнем Цела Ісуса Хрыста.

І ўсякі сьвяшчэньнік штодня стаіць, служачы ды мнагакро́тна прыносячы тыя-ж ахвяры, якія ніколі ня могуць зьняць грахоў.

 

І кожны сьвятар штодзень стаіць у служэньні і шмат разоў прыносіць адны і тыя самыя ахвяры, якія ніколі ня могуць зьнішчыць грахоў.

Ён жа, прыне́сшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды се́ў праваруч Бога,

 

А Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,

ждучы́ дале́йшага, дакуль ворагі Яго будуць пакла́дзены к падножжу ног Яго (Псальм 2:8).

 

чакаючы потым, пакуль ворагі Ягоныя будуць пакладзены «падножжам ног Ягоных».

Бо Ён адным да́рам дасканалымі зрабіў назаўсёды асьвяча́ных.

 

Бо Ён адным прынашэньнем назаўсёды зрабіў дасканалымі тых, хто асьвячаецца.

Сьве́дчыць жа нам і Дух Сьвяты; бо сказана:

 

Пра гэта сьведчыць вам і Дух Сьвяты; бо сказана:

Вось запаве́т, які пакладу́ вам пасьля дзён гэных, кажа Госпад: даўшы законы Маі ў се́рцы іх, напішу іх і ў думках іхніх,

 

«вось запавет, які завяшчаю ім пасьля тых дзён, кажа Гасподзь: увяду законы Мае ў сэрцы іхнія, і ў думках іхніх напішу іх,

і грахоў іх і беззаконьняў іх ня ўспомню бале́й.

 

і грахоў іхніх і беззаконьняў іхніх не ўзгадаю больш».

А дзе адпушчэньне іх, там непатрэбны дар за грахі.

 

А дзе ёсьць дараваньне грахоў, там не патрэбнае прынашэньне за іх.

Дык, браты, маючы адвагу ўваходзіць у сьвятыню крывёй Ісуса Хрыста,

 

І вось, браты, маючы адвагу ўваходзіць у сьвяцілішча праз Кроў Ісуса Хрыста, шляхам новым і жывым,

шляхам новым і жывым, які Ён аднавіў нам праз заслону, гэта ёсьць це́ла Свае́,

 

які Ён зноў адкрыў нам праз заслону, гэта значыцца, праз плоць Сваю,

ды маючы вялікага Сьвяшчэньніка над домам Божым,

 

і маючы вялікага Сьвятара над домам Божым,

прыступайма з шчырым сэрцам, у поўні ве́ры, акрапіўшы сэрцы ад сумле́ньня благога і абмыўшы це́ла чыстай вадою,

 

прыступайма са шчырым сэрцам, з поўнаю вераю, крапленьнем ачысьціўшы сэрцы ад пахібнага сумленьня, і абмыўшы цела вадою чыстаю,

трыма́ймася няўхільна вызна́ньня надзе́і, (бо ве́рны Той, Хто прырок).

 

будзем трымацца вызнаньня надзеі непахісна, бо верны Той, Хто абяцаў;

І ўважа́йма адзін на аднаго, заахвочываючы да любві і добрых учынкаў,

 

будзем уважлівыя адно да аднаго, заахвочваючы ў любові і добрых учынках;

не пакідаючы зграмаджэньня свайго, як ёсьць у некаторых звычай, але заклікаючы (да яго), і тым бале́й, чым бале́й выгляда́еце набліжэньня гэнага дня.

 

ня будзем пакідаць сходу свайго, як гэта ў некаторых у звычаі; а будзем намаўляць адно аднаго, і тым болей, чым выразьней бачыце набліжэньне дня таго.

Бо калі мы самахоць грашы́м, прыняўшы пазнаньне праўды, дык ужо не астае́цца ахвяра за грахі,

 

Бо, калі мы, атрымаўшы спазнаньне ісьціны, самахоць грэшым, дык не застаецца больш ахвяры за грахі,

але не́йкае страшное чаканьне суду і па́лу агнявога, што ма́е пажэрці супраціўнікаў.

 

а нейкае страшнае чаканьне суду і лютасьці вагню, гатовага зжэрці супраціўцаў.

Хто адступіўся ад закону Майсе́явага пры двох ці трох сьве́дках, хай памрэць без зьмілаваньня;

 

Калі чалавек, які адкінуў закон Майсееў, пры двух і трох сьведках, безь мілажалю караецца сьмерцью,

наколькі-ж, думаеце, цяжэйшае ка́ры варты будзе той, хто Сына Божага патапта́ў, і кроў запаве́ту, якою ён асьвячоны, за звычайную ўважаў, і Духа ласкі зьняважа́ў?

 

дык наколькі ж цяжэйшае, думаеце, кары варты будзе той, хто топча Сына Божага і не ўважае за сьвятыню Кроў запавета, якою асьвечаны, і Духа мілаты абражае?

Мы ве́даем Таго, Хто сказаў: Мне́ помста, Я аддам, кажа Госпад. І ізноў: Госпад будзе судзіць народ Свой (Другазаконьне 32:35−36).

 

Мы ведаем Таго, Хто сказаў: «у Мяне адпомста, Я аддам, кажа Гасподзь». І яшчэ: «Гасподзь будзе судзіць народ Свой».

Страшна папасьці ў рукі Бога Жывога.

 

Страшна трапіць у рукі Бога жывога!

Прыпомніце-ж пе́ршыя дні вашыя, калі вы, прасьве́чаныя, вытрымалі вялікае тамле́ньне мукаў,

 

Успомніце ранейшыя дні вашыя, калі вы, дасьведчаныя, вытрымалі вялікі подзьвіг пакутаў,

то самі выстаўля́ныя на зьнявагі і зьдзе́кі, то дзе́лючы такое-ж жыцьцё другіх,

 

то самі сярод глумленьня і зьдзекаў, служачы відовішчам іншым, то будучы супольнікамі тых, што гэта зазналі;

бо вы і маім путам спачувалі, і рабаваньне багацьця вашага з радасьцяй прыймалі, ве́даючы, што маеце на нябёсах багацьце ле́пшае, непераходзячае.

 

бо вы і маім кайданам спагадалі, і рабунак маёмасьці вашай прымалі з радасьцю, ведаючы, што ёсьць у вас на нябёсах маёмасьць лепшая і непрамінушчая.

Дык не пакідайце адвагі вашае, якая ма́е вялікую нагароду.

 

Дык не пакідайце спадзяваньня вашага, якое мае атрымаць вялікую аддзяку.

Бо патрэбна вам цярплівасьць, учыніўшы волю Божую, дастаць абяцанае;

 

Цярплівасьць патрэбна вам, каб, выканаўшы волю Божую, атрымаць абяцанае;

бо яшчэ крыху, крыху, і прыдзе Той, Хто надыходзе, і не замарудзіць.

 

«яшчэ крыху, зусім крыху, і Той, Хто мае прыйсьці, прыйдзе і не забавіцца.

А пра́ведны ве́раю жыць будзе; і: калі хто спалохаецца, не ўпадаба́е яго душа Мая (Аввакума 2:3−4).

 

Праведны вераю жыць будзе; а калі хто завагаецца, ня хінецца да таго душа Мая».

Мы-ж не палахлівыя на пагібель, але ве́руючыя на збаўле́ньне душы.

 

А мы ня з тых, што вагаюцца на пагібель, а стаім у веры на ратунак душы.