Да Габрэяў 10 разьдзел

 

 

Таму што закон, маючы цень будучых даброт, а не сам вобраз рэчаў, аднымі і тымі ж ахвярамі, якія кожны год пастаянна прыносяцца, ніколі не можа зрабіць даскана́лымі тых, што прыходзяць з імі.

 

Бо Закон, які мае (толькі) цень будучых дабротаў, а ня самую існасьць рэчаў, тымі ахвярамі, якія прыносяцца пастаянна і кожны год, ніколі ня можа зрабіць дасканалымі тых, хто прыходзіць (з ахвярамі).

Інакш перасталі б прыносіць іх, бо тыя, што выконваюць служэнне, будучы адзін раз ачы́шчанымі, не мелі б ужо ніякага ўсведамле́ння грахоў.

 

Інакш перасталі б прыносіць (ахвяры), ахвяравальнікі, стаўшыся аднойчы ачышчанымі, перасталі б у далейшым усьведамляць свае грахі.

Наадварот, ахвяры нага́дваюць пра грахі штогод,

 

Але гэтымі (ахвярамі) кожны год (робіцца) напамінаньне пра грахі;

бо немагчыма, каб кроў быкоў і казлоў знішча́ла грахі.

 

бо кроў быкоў і казлоў ня мае сілы зьнішчаць грахі.

Таму Хрыстос, уваходзячы ў свет, кажа: «ахвяры і прынашэ́ння Ты не пажада́ў, а ўгатава́ў Мне цела;

 

Таму (Хрыстос), уваходзячы ў сусьвет, кажа: «ахвяры і прынашэньня Ты ня захацеў; але Цела прыгатаваў Мне;

усеспале́нняў і ахвяр за грэх не ўпадаба́ў Ты.

 

цэласпальваньні і (ахвяры) за грэх (Ты) палічыў нязадавальняльнымі.

Тады Я сказаў: вось, іду, як у пачатку кнігі напісана пра Мяне, каб вы́канаць волю Тваю, Божа».

 

Тады Я сказаў: “Вось іду, — у пачатку скрутку напісана пра Мяне, — каб выканаць, Божа, волю Тваю”».

Сказаўшы перш, што «ні ахвяры, ні прынашэння, ні ўсеспаленняў, ні ахвяры за грэх, якія прыносяцца паводле закона, не пажада́ў і не ўпадаба́ў Ты»,

 

Раней сказаўшы, што «ахвяры і прынашэньня і цэласпаленьняў, і ахвяры за грэх Ты ня захацеў і ня ўпадабаў», якія прыносяцца паводля Закону,

Ён потым дадаў: «вось, іду, каб вы́канаць волю Тваю, Божа». Ён адмяня́е першае, каб пастанавіць другое.

 

потым Ён сказаў: «Вось іду выканаць, Божа, волю Тваю». (Гэтым) Ён адмяняе першае, каб паставіць другое.

Па гэтай волі мы асвячо́ны прынашэ́ннем Цела Іісуса Хрыста раз назаўжды.

 

Паводля гэтай волі мы асьвячоны праз прынясеньне Цела Ісуса Хрыста раз і назаўсёды.

І кожны свяшчэннік штодзень стаіць, слу́жачы і шмат разоў прыно́сячы адны і тыя ж ахвяры, якія ніколі не могуць зняць грахі.

 

І ўсякі сьвятар стаіць штодзённа служачы і шматразова прыносячы адны і тыя самыя ахвяры, якія ніколі ня могуць зьнішчыць грахі.

А Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,

 

А Ён прынёсшы за грахі адну ахвяру, назаўсёды сеў праваруч Бога,

чакаючы з таго часу, пакуль ворагі Яго будуць пакладзены «у падножжа ног Яго»;

 

чакаючы таго, калі ворагі Ягоныя будуць пакладзены ў падножжа Ног Ягоных.

бо адным прынашэ́ннем Ён назаўсёды зрабіў даскана́лымі тых, хто асвяча́ецца.

 

І адным прынашэньнем Ён назаўсёды зрабіў дасканалымі асьвячаемых.

Пра гэта сведчыць нам і Дух Святы, бо ска́зана:

 

Сьведчыць жа нам і Дух Сьвяты; а затым прадказана:

«вось запавет, які Я заключу з імі пасля тых дзён, кажа Гасподзь: укладу законы Мае́ ў сэ́рцы іх, і ў думках іх напішу іх», а потым:

 

«Вось Запавет, які Я заключу зь імі пасьля дзён гэных, — кажа Госпад, — дам Законы Мае ў сэрцы іхныя і ў думках іхных напішу іх,

«і грахоў іх і беззаконняў іх не згадаю больш».

 

і грахоў іхных і бяззаконьняў іхных ня ўспомню больш».

А дзе ёсць прабачэнне грахоў, там не патрэбна прынашэ́нне за грэх.

 

А дзе дараваньне іх, там ужо ня патрэбна прынашэньне за грэх.

Дык вось, браты, маючы адвагу ўваходзіць у свяцілішча дзякуючы Крыві Іісуса Хрыста, шля́хам новым і жывым,

 

Дык вось, браты, маючы адвагу дзеля ўваходжаньня ў Сьвяцілішча праз Кроў Ісуса,

які Ён зноў адкрыў нам праз заслону, гэта значыць, праз Плоць Сваю,

 

шляхам, які Ён праклаў дзеля нас — новым і жывым, праз заслону, гэта значыць (празь) Ягонае Цела,

і маючы Свяшчэнніка вялікага над домам Божым,

 

і (маючы) вялікага Сьвятара над домам Бога

будзем прыступа́ць са шчырым сэрцам, у паўнаце́ веры, ачы́сціўшы сэ́рцы ад ліхога сумле́ння і абмы́ўшы цела вадою чыстаю,

 

прыступайма (да ўваходжаньня ў Сьвяцілішча) са шчырым сэрцам, з поўнай верай, ачысьціўшы крапленьнем сэрца ад заганнага сумленьня і абмыўшы жыцьцё сваё ў Вадзе чыстай.

будзем трымацца вызна́ння надзеі непахíсна, бо верны Той, Хто абяцаў;

 

Трымаймася няпахісна вызнаньня надзеі; бо верны Той, Хто абяцаў;

і будзем ува́жлівымі адно да аднаго, заахво́чваючы да любові і добрых спраў;

 

і будзьма ўважлівымі адзін да аднаго, заахвочваючы да любові і добрых учынкаў,

не будзем пакіда́ць сходу нашага, як гэта для некаторых стала звы́чаем, а будзем падтры́мліваць адно аднаго, і тым больш, чым бліжэй вы бачыце дзень той.

 

ня пакідаючы свайго сходу, як сталася звычкаю ў нікаторых, але суцяшаючы (нахіляйма да яго адзін аднаго), і тым больш, калі бачыце, што Дзень Той набліжаецца.

Бо калі мы, атрыма́ўшы пазна́нне ісціны, па сваёй волі грашы́м, то ўжо больш няма ахвяры за грахі,

 

Бо калі мы ахвотна грашым, пасьля таго, як атрымалі пазнаньне праўды, дык ня застаецца ўжо ахвяры за грахі,

а застае́цца нейкае страшнае чака́нне суду́ і лю́тасць агню́, гатовага пажэ́рці супраціўных.

 

але нейкае страшнае чаканьне суду і жару агню, які мае пажэрці супраціўнікаў.

Калі таго, хто адкінуў закон Маісееў, пры двух альбо трох све́дках, без літасці караюць смерцю,

 

Бо калі хто адкінуў Закон Масея пры двух ці трох сьведках, мусіць быць адданы сьмерці бяз зьмілаваньня,

наколькі ж цяжэ́йшага, думаеце вы, пакара́ння ва́рты будзе той, хто зневажа́е Сына Божага, і не прызнае́ за святыню Кроў запавету, якою быў асвячоны, і Духа благадаці абража́е?

 

то той, хто Кроў Запавету, якой быў асьвячоны, палічыў нячыстай і Сына Бога падтаптаў, і Духа Багадаці зьняважыў, наколькі, думаеце, горшага заслугоўвае пакараньня?

Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў: «помста — Мая, Я адплачу́, кажа Гасподзь». І яшчэ: «Гасподзь будзе судзіць народ Свой».

 

Бо ведаем Таго, Хто сказаў: «у Мяне помста, Я адплачу, — кажа Госпад»; і яшчэ: «Госпад будзе судзіць народ Свой».

Страшна трапіць у рукі Бога жывога!

 

Страшна трапіць у рукі Бога Жывога!

Успо́мніце ж ранейшыя дні вашы, калі вы, будучы прасве́тленымі, вы́стаялі ў вялікім подзвігу пакут,

 

Дык прыпомніце мінулыя дні, калі вы, будучы прасьвечаныя, вытрымалі цяжкія выпрабаваньні пакутамі, —

ці самі падляга́ючы прылю́дным знява́гам і мукам, ці тое ж падзяля́ючы з іншымі;

 

то ў зьнявагах і зьдзеках служачы відовішчам (для другіх), то становячыся саўдзельнікамі тых, хто падобнае перажывалі;

бо вы і маім кайдана́м спагада́лі, і рабава́нне сваёй маёмасці прыма́лі з радасцю, ведаючы, што ёсць у вас на нябёсах маёмасць лепшая і вечная.

 

бо вы і маім путам спачувалі і рабаваньне вашай маёмасьці вы прынялі з радасьцю, ведаючы, што вы маеце на Нябёсах маёмасьць лепшую і няпрамінушчую.

Дык не пакіда́йце спадзява́ння вашага, якому нале́жыць вялікая ўзнагарода.

 

Дык ня пакідайце адвагу вашую, якая мае вялікую ўзнагароду.

Стойкасць патрэбна вам, каб, вы́канаўшы волю Божую, атрыма́ць абяца́нае;

 

Доўжыце вытрываласьць вашую, каб, споўніўшы волю Бога, атрымаць вам абяцанае.

бо «яшчэ трохі, зусім крыху, і Той, Хто ма́е прыйсці, прыйдзе і не запо́зніцца.

 

Бо яшчэ трохі і вельмі трохі, і Той, Хто ідзе, прыйдзе і ня замарудзіць.

Праведны ж вераю жыць будзе; а калі хто адсту́піцца, не ўпадаба́е яго душа Мая».

 

«А праведны вераю жыць будзе»; а «калі хто ад страху захістаецца, ня хінецца да таго Душа Мая».

Але мы не з тых, хто адступа́ецца на пагібель, а стаім у веры дзеля ўратава́ння душы́.

 

Мы ж ня з тых, што праз страх адступаюцца на пагібель, але з тых, што стаяць у веры — на збаўленьне душы.