Да Рымлянаў 9 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Пераклад Яна Станкевіча
Праўду кажу ў Хрыстусе, ня лгу — сьветчыць мне маё сумленне ў Духу Святым —
Праўду кажу ў Хрысту, не маню, сьветча імне сумленьне мае ў Духу Сьвятым,
што маю вялікую журбу й неадступны ад сэрца майго боль;
Што вялікі імне смутак і бязупынная мука сэрцу майму:
я бо сам гатоў быў на анатэму ад Хрыстуса за братоў маіх, родных мне целам;
Я зычыў бы сам быць адлучаным ад Хрыста за братоў сваіх, радні імне подле цела,
гэта знача, Ізраэльцаў, якім належыцца усынаўленне і слава, і запавет, і заканадаўства, і багаслужба, і абяцанні;
Значыцца, Ізраелян, каторых усынаўленьне а слава а ўмовы а Законуданьне а служба а абятніцы;
іх-жа й айцы, ад іх і Хрыстус паводле цела, істы над усімі Бог багаслаўлёны навекі. Амэн.
Ад іх айцове, і ад іх Хрыстос подле цела, існуючы над усім Бог, дабраславёны на векі, амін. Але ня тое, каб слова Божае ня было дасьпешнае.
Алеж ня так, каб слова Божае ня збылося: ня ўсе бо тые з’яўляюцца Ізраэльцамі, што паходзяць ад Ізраэля
Бо ня ўсі Ізраеляне, што ад Ізраеля,
ды ня ўсе нашчадкі Абрагама ёсьць ягонымі сынамі, але: ад Ізаака звацімецца тваё насенне (Быць. 21:12),
І ня ўсі дзеці Абрагамовы, што ад насеньня ягонага; але: «У Ісаку названа будзе насеньне твае».
гэта знача: ня сыны цела ёсьць Божымі за насенне (патомкаў).
Значыцца, не цялесныя дзеці ё дзеці Божыя, але дзеці абятніцы ўважаюць за насеньне.
А словы празначэння вось гэткія: у гэным-жа часе прыйду і Сара будзе мець сына (Быць. 18:10).
А слова абятніцы гэткае: «У гэтым жа часе прыйду, і ў Сорры будзе сын».
дый ня толькі яна, але і Рэбэка, зачаўшая з Ізаакам айцом нашым за адным разам двух сыноў.
І не адно гэта, але так было й з Рэвекаю, як яна ад аднаго зачала двух сыноў, ад Ісака, айца нашага;
І калі яны яшчэ ня былі нарадзіліся ды не зрабілі яшчэ нічога добрага ні благога — каб пастанова Божага выбранства засталася ненарушанай —
Бо яшчэ перад нараджэньням і перш, чымся што добрае альбо благое зрабілі, — каб замер Божы подле абраньня дзеяўся ня з учынкаў, але з Гукаючага, —
не з учынкаў, але з волі Паклікаўшага, было ёй сказана: большы будзе служыць меншаму (Быць. 25:23),
Сказана было ёй: «Большы будзе служыць меншаму»,
як напісана: Якуба я палюбіў, а да Эзава нехаць меў (Мал. 1:2−3).
Як напісана: «Якава Я ўлюбіў, а Ісава зьненавідзіў».
Што на гэта скажам? Мо Бог несправядлівы? Ніякім чынам!
Што ж скажам? Няго ж несправядлівасьць у Бога? Няхай ня станецца так!
Бо-ж Ён сказаў Майжэшу: Зжалюся над тым, каго шкадую, а зласкаўлюся над тым, да каго літасьць чую (Быць. 33:19).
Бо Ён кажа Масею: «Зьмілуюся, над кім зьмілуюся; і пажалею, каго пажалею».
Восьжа, не ад задаючага, ці ад забягаючага зьлітаванне залежыць, але ад Бога мілуючага.
Дык залежа не ад тога, хто хоча, ані ад тога, хто бяжыць, але ад міласэрдзя Божага.
Пісанне бо кажа Фараону: Натое Я й паставіў цябе, каб паказаць над табою моц маю, ды каб маё імя па ўсёй зямлі было абвяшчана (Вый. 9:16).
Бо Пісьмо кажа фараону: «Дзеля таго самага Я ўзьняў цябе, каб гэтак паказаць на табе магутнасьць Сваю і каб абяшчана было імя Мае па ўсёй зямлі».
Дык — каго хоча пашчаджае, а каго хоча закамяняе.
Дык зьмілуецца, над кім зыча; і каляне, каго зыча.
Ты мо скажаш мне: заштож яшчэ вінаваціць грэшнікаў? Хто бо супрацівіцца волі Ягонай?
Дык ты скажаш імне: «Чаму ж яшчэ вінуе? Бо Хто спрацівіцца волі Ягонай?»
А штож ты за-такі, чалавеча, што з Богам спрачаешся? Ціж пытаціме гліняная знадоба зьляпіўшага яе: чаму ты мяне гэткім згарусьціў?
А ты хто, чалавеча, што пярэчыш Богу? Ці выраб скажа вырабніку: «Чаму ты мяне так вырабіў?»
Ці ня ўладны ганчар над глінаю, каб з тагож месіва зрабіць адну судзіну на пачэсную патрэбу, а другую на нізкую?
Альбо ці ня мае ўлады ганчар над глінаю, каб із таго самага месіва зрабіць адну судзіну да славы, а другую да няславы?
Штож, калі Бог, хочучы паказаць гнеў і ўнаяўніць сваё магуцтва велецярпліва шчадзіў судзіны гневу, гатовыя ў патрату,
Што ж, калі Бог, зычачы паказаць гнеў Свой і паведаміць моц Сваю, трываў ізь вялікай цярплівосьцю із судзінамі гневу, гатовымі да загубы,
каб аказаць такжа багацьці свае хвалы і над судзінамі міласэрдзя, к хвале прыдбанымі,
Каб паведаміць багацьце славы Свае над судзінамі міласэрдзя, што Ён прыгатаваў да славы,
гэта знача: над намі, пакліканымі ня толькі з Юдэеў, але і паганаў;
Нам, каторых Ён і пагукаў, ня толькі із Жыдоў, але і з паганаў?»
як у кнізе Озэаша (2:23) кажа: Ня мой народ назаву маім народам, а нялюбую — любаю;
Як і кажа ў Госі: «І ня Свой люд назаву "Люд Мой", і нялюбовую назаву "Любовая Мая"».
і станецца, што на тым месцы, дзе было ім сказана: «Вы ня мой народ» — там сынамі Бога жывога названыя будуць (Оз. 1:10).
І на тым самым месцу, ідзе было сказана ім: "Вы ня Мой люд", названы будуць "Сынове Бога жывога"».
а Ізаяш наўскліч прарочыць аб Ізраэлі: Хоцьбы сыны ізраэльскія лікам былі моў пясок у моры — збавяцца толькі астанкі!
А Ісая гукае празь Ізраеля: «Хоць бы лік сыноў Ізраелявых быў, як пясок морскі, спасецца астача;
Давяршаючы бо слова і прысьпешваючы справядлівасьць, рашуча зьдзесьніць Госпад яго на зямлі (Із. 22−23).
Бо справу канчае і борзда ў справядлівасьці, бо справу скончаную зьдзее Спадар на зямлі».
І як запрарочыў тойжа Ізай: Каліб Госпад Сабаот не пакінуў быў нам патомства, дык мы сталісяб моў Содома ды ўпадобнілісяб да Гоморы (Із. 1:9).
І, як уперад сказаў Ісая: «Калі б Спадар войскаў не пакінуў нам насеньня, мы былі б, як Садома, і сталі б падобныя да Ґоморы».
Штож скажам? Пагане, якія ня шукалі праведнасьці, асягнулі праведнасьць, але праведнасьць зь веры;
Што ж скажам? Народы, што ня гналіся за справядлівасьцяй, дасяглі справядлівасьці, што зь веры.
а Ізраэль, шукаўшы закону праведнасьці, не дасягнуў таго закону.
А Ізраель, гонячыся за Законам справядлівасьці, не дасяг Закону.
Чаму? Бо шукаў яго ня ў веры, а ў учынках моў Закону: спатыкнуліся, бач, аб камень спатыку;
Чаму? бо ня зь веры, але з учынкаў. Спатыкнуліся аб камень спатыкненьня,
як напісана: Кладу вось на Сыоне камень спатыку і скалу абурэння, а кажны, хто ў яго верыць, ня будзе застуджаны (Із. 8:14).
Як напісана: «Вось, кладу на Сыёне камень спатыкненьня і скалу спадману, і тый, хто ўвера ў Яго, ня будзе засаромлены».
