Да Рымлянаў 3 разьдзел
Пасланьне да Рымлянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Пераклад Яна Станкевіча
Дык што за першаважнасьць мае Юдэй, або што за карысьць з абразання?
Дык што за перавага ў Жыда, альбо што за карысьць із абразаньня?
Вялікую, і-то з кажнага гледзішча! Перш за ўсё ў тым, што ім здаверана слова Божае.
Шмат усяляк. Наўперад, што ім былі давераны Пісьмы Божыя.
Што з таго, калі некаторыя зь іх і ня ўверылі? Ціж недаверства іхняе зьнівечыць вернасьць Божую? Ніколі!
Бо што ж? Калі некатрыя былі няверныя, нявернасьць іхная памярцьвіць вернасьць Божую?
Бог бо праўдамоўны, а чалавек ілжывы (Пс. 115:11), як напісана: Каб апраўдаўся ты у словах тваіх ды перамог, як суджаны будзеш (Пс. 50:6).
Няхай ня станецца! Але няхай будзе Бог праўдзівы, а кажны чалавек манлівы, як напісана: «Каб Ты быў аправены ў словах Сваіх і перамог, як будзеш у судзе Сваім».
Каліж нашая паганасьць унаяўнівае Божую справядлівасьць, дык што скажам? Што Бог несправядлівы (палюдзку гаворачы), калі аказвае гнеў?
А калі наша несправядлівасьць адкрывае справядлівасьць Божую, дык што мы скажам? што Бог несправядлівы, калі выказуе гнеў? (кажу палюдзку).
Ніякім чынам! Як бо тады Богу судзіць сьвет?
Няхай ня станецца! Бо як Богу судзіць сьвет?
Бо-ж калі праўда Бога маёю беспраўднасьцю унаяўніваецца Яму на хвалу, дык заштож тады я асуджаюся, як грэшнік?
Бо калі праўда Божая маёй маною была ў збытку на славу Яму, чаму ж яшчэ я таксама бываю суджаны, як грэшнік?
І чамуб тады нам не рабіць благое, каб на дабро выйшла, як некаторыя й ачарняюць нас, цьвердзячы, быццам мы гэтак навучаем? Справядлівы засуд гэткім!
І ці ня чыньма ліха, каб сталася дабро, як нас крыўдна вінуюць, і як некатрыя несправядліва цьвердзяць, што мы казалі? Справядлівы суд на такіх.
Дык штож — перавышаем іх? Зусім не; бо-ж мы ўжо даказалі, што ўсе — так Юдэі, як і Грэкі — у граху,
Дык што ж? Ці мы лепшыя? Ані не. Бо мы ўперад давялі, што як Жыды, так і Грэкі, усі пад грэхам,
як напісана: Няма праведніка ніводнага.
Як было напісана: «Няма справядлівага ні воднага,
Няма разумеючых, няма нікога шукаючага Бога (Пс. 13:2−3);
Няма разумеючага, ніхто ня шукае Бога;
усе з дарогі зьбіліся і усе поспал няпрыгонымі сталіся; няма, хтоб дабро тварыў (Пс. 5:11), няма да-аднаго.
Усі адвярнуліся разам, сталі бескарысныя; няма чынячага дабрыню, няма ні воднага.
Іхняе горла — гэта гроб адчынены; языком сваім ману мелюць; а пад вуснамі у іх яд змяіны (Пс. 139:4).
Горла іхнае — адчынены гроб; языкамі сваімі ашукуюць; атрута гадава пад вуснамі іхнымі.
Вусны іх поўныя праклёну й горычы.
Рот іхны поўны праклёну а гарчэлі.
Ногі іх борздыя да праліцця крыві.
Ногі іхныя борздыя на разьліцьцё крыві;
Пустэча й бяздолле на шляхох іхніх (Із. 59:7−8).
Разьвярненьне а згуба на дарогах іхных;
не пазналі шляху супакою (згоды) (Прып. 1:16);
І дарогі супакою яны не пазналі.
няма боязі Бога прад вачыма іхнімі.
Няма страху Божага перад ачыма іхнымі».
А мы-ж ведаем, што Закон калі нешта гаворыць, то да тых гаворыць, якіе пад Законам, каб усякі рот быў заткнёны і ўвесь сьвет падлягаў Богу;
Вось жа, мы ведаем, што што-колечы Закон кажа, кажа да тых, што пад Законам, каб кажны рот заткнёны быў і ўвесь сьвет апынуўся пад судам Божым,
бо-ж ніякае цела (чалавек) не апраўдаецца перад Ім справамі Закону, праз Закон бо — пазнанне граху.
Бо ўчынкамі Закону не аправіцца ніякае цела перад Ім, бо Законам пазнаецца грэх.
Але цяпер Божая справядлівасьць аб’явілася без Закону, пасьветчаная Законам і Прарокамі.
Але цяпер без Закону справядлівасьць Божая зьявілася, пасьветчаная Законам а прарокамі,
А справядлівасьць тая — праз веру ў Езуса Хрыстуса — для ўсіх і над усімі, што ў яго вераць; няма бо роьніцы!
Справядлівасьць Божая перазь веру ў Ісуса Хрыста, у вусіх і на ўсіх вернікаў; бо нямаш розьніцы,
таму, што ўсе зграшылі й пазбаўлены Божае хвалы,
Бо ўсі ізграшылі і спабыты славы Божае,
апраўданне-ж атрымоўваюць дарма, праз ласку Ягону, праз адкупленне, што ў Хрыстусе Езусе,
адзержуюць аправеньне дарма, з ласкі Ягонае, адкупленьням у Хрысту Ісусу,
Якога Бог аддаў на крывавую ахвяру ўласкаўлення празь веру, дзеля аказання свае справядлівасьці ў адпушчэнні грахоў, перш учыненых,
Каторага Бог выдаў на адкупленьне перазь веру ў кроў Ягоную, дзеля паказаньня справядлівасьці Свае ў дараваньню грахоў, уперад учыненых, у часе цярплівосьці Божае,
калі яшчэ іх цярпеў, каб выявіць сваю справядлівасьць цяпер і аказацца самому справядлівым ды апраўдваючым кажнага веручага ў Езуса Хрыстуса.
Да паказаньня справядлівасьці Свае ў цяперашнім часе, каб Ён справядлівым быў і праўдзячым таго, хто зь веры Ісусавае.
Дзеж тады тваё самадумства? Выключана. Якім Законам? Учынкаў? Не, але Законам веры.
Дык ідзе хвальня? яна вылучана. Якім законам? учынкамі? Не, але законам веры.
Бо мы прызнаём, што чалавек апраўдваецца вераю без учынкаў Закону.
Бо мы ўважаем, што людзіна правіцца вераю, бяз учынкаў Закону.
Няўжож Бог ёсьць толькі Богам Юдэеў, а і не паганаў таксама? Пэўнаж і паганаў.
Ці Бог Жыдоў толькі? ці не народаў таксама? Але, таксама народаў;
Бог бо ёсьць і адзін, які апраўдвае абразаных празь веру.
Бо запраўды Бог адзін, Каторы праўдзе абразаньне подле веры і неабразаньне вераю.
Дык ціж мы вераю касуем Закон? Ніколі! Але пацьвярджаем яго.
Дык мы касуем Закон вераю? Няхай ня станецца так! але Закон мацуем.
