І ня аддавайце чэлясаў вашых грэху, як сродкі няправеднасьці, але аддайце сябе Богу як із мёртвых ажыўшыя, і чэлясы вашыя Богу, як сродкі праведнасьці.
Па-чалавечы кажу па прычыне немачы вашай плоці. Як аддавалі вы чэлясы вашыя ў слугі нячыстасьці і бяззаконьню на бяззаконьне, так цяпер аддайце чэлясы вашыя ў слугі праведнасьці для асьвячэньня.
Бо як у адным целе маем шмат чэлясаў, але ня ўсе чэлясы маюць адну і тую ж работу,
такім чынам мы многія зьяўляемся ў Хрысьце адным целам, а паасобку адзін для другога (мы ёсьць) чэлясы.
Ці ня ведаеце, што целы вашыя зьяўляюцца Чэлясамі Хрыста? Ці ж узяўшы Чэлясы ў Хрыста зраблю (іх) чэлясамі блудадзейкі? няхай ня ста́нецца (такога)!
Бо, як цела адно, але мае многа чэлясаў, а ўсе (гэтыя) чэлясы (належаць) аднаму целу, хоць іх і многа, (аднак) складаюць адно цела, — гэтак і Хрыстос.
Але цяпер Бог разьмясьціў чэлясы ў целе, кожнага зь паасобку, як захацеў.
Але чэлясы цела, якія здаюцца слабейшымі, зьяўляюцца больш патрэбнымі.
І тыя (чэлясы), якія мы лічым менш пачэснымі ў целе, тым большай пашанай мы іх акружаем; і няпрыстойныя нашыя (чэлясы цела) маюць (яшчэ) большае ўшанаваньне.
каб ня было ў целе супрацьстаяньня (чэлясаў), але каб аднолькава адзін аб адным чэлясы клапаціліся.
І калі паку́туе адзін чэляс, паку́туюць (зь ім) усе чэлясы; калі славіцца адзін чэляс, (то) зь ім радуюцца ўсе чэлясы.
Вы ж ёсьць цела Хрыста, а паасобку — чэлясы.
Дзеля гэтага, адкінуўшы ілжу, гаварыце праўду кожны бліжняму свайму, бо мы ёсьць чэлясы адзін аднаму.
таму што мы — чэлясы Цела Ягонага, ад Цела Ягонага і ад Костак Ягоных.
Дык умярцьвіце чэлясы вашыя, што на зямлі: блудадзейства, нячыстасьць, юр, ліхую пажадлівасьць і сквапнасьць, што ёсьць балванахвальства,
