Эклезіяста 3 разьдзел

 

 

Для ўсяго ёсьць свой тэрмін, і час для кожнай рэчы пад небам;

 

Усё мае [свой] час, і свая пара кожнай справе пад небам;

Час нараджацца і час паміраць, час садзіць і час вырываць тое, што пасаджана.

 

час нараджацца і час паміраць, час садзіць і час вырываць тое, што пасаджана;

Час забіваць і час лекаваць, час разбураць і час будаваць.

 

час забіваць і час лячыць, час нішчыць і час будаваць;

Час плакаць і час сьмяяцца, час галасіць і час танчыць.

 

час плакаць і час смяяцца, час галасіць і час скакаць;

Час кідаць камяні і час зьбіраць камяні, час абдымаць і час пазьбягаць абдымкаў.

 

час кідаць камяні і час збіраць іх, час абдымаць і час пазбягаць абдымкаў;

Час шукаць і час губляць, час захоўваць і час пакідаць.

 

час шукаць і час губляць, час берагчы і час адкідаць;

Час разьдзіраць і час сшываць, час маўчаць і час гаварыць.

 

час раздзіраць і час сшываць, час маўчаць і час гаварыць;

Час любіць і час ненавідзець, час вайны і час міру.

 

час любіць і час ненавідзець, час вайны і час міру.

Што за карысьць мае з працы сваёй той, хто працуе?

 

Што за карысць мае з працы сваёй той, хто працуе?

І я ўбачыў занятак, які даў Бог сынам чалавечым, каб яны займаліся ім.

 

Паглядзеў я на заняткі, якія даў Бог сынам чалавечым, каб займаліся імі.

Усё Ён зрабіў прыгожым у свой час; і даў ім вечнасьць у сэрца, аднак чалавек не спасьцігне справаў, якія робіць Бог, ад пачатку аж да канца.

 

Усё добрае зрабіў Ён у свой час; і перадаў сусвет разважнасці іх, ды не спасцігне чалавек справы, якую ўчыніў Бог, ад пачатку да канца.

І даведаўся я, што няма для іх нічога лепшага, як весяліцца і рабіць добрае ў жыцьці сваім.

 

Спазнаў я, што няма для іх нічога лепшага, як весяліцца і чыніць дабро ў сваім жыцці.

І тое, што кожны чалавек есьць і п’е, і бачыць добрае з усёй цяжкай працы сваёй, — гэта дар Божы.

 

Бо кожны чалавек, які есць і п’е і бачыць дабро ад працы сваёй, — гэта дар Божы.

І даведаўся я, што ўсё, што робіць Бог, трывае на вякі; нельга да таго дадаць і нельга ад таго адняць, і Бог робіць так, каб баяліся аблічча Яго.

 

Пераканаўся я, што ўсе справы, якія чыніць Бог, трываюць вечна; мы не можам ані дадаць да гэтага штосьці, ані адняць [ад таго], што ўчыніў Бог, каб шанавалі [Яго].

Тое, што было, цяпер ёсьць, і тое, што мае быць, ужо было, і Бог знаходзіць тое, што прамінула.

 

Тое, што ўжо было, — тое самае і ёсць; і што будзе — ужо было; і Бог даследуе тое, што прамінула.

І яшчэ бачыў я пад сонцам: месца суду, а там беззаконьне, месца праведнасьці, а там няправасьць.

 

І яшчэ ўбачыў я пад сонцам: на месцы суда там бязбожнасць, і на месцы справядлівасці там несправядлівасць;

Сказаў я ў сэрцы маім: “Праведніка і бязбожніка будзе судзіць Бог, бо там ёсьць час на кожную рэч і на кожную справу”.

 

Дык сказаў я ў сэрцы маім: «Справядлівага і бязбожнага будзе судзіць Бог, бо [прыйдзе] час на кожную рэч і на кожную справу».

Сказаў я ў сэрцы маім пра сыноў чалавечых, што Бог ачышчае іх і паказвае, што яны самі па сабе — як тая жывёла.

 

Сказаў я ў сэрцы маім адносна сыноў чалавечых, што Бог будзе іх выпрабоўваць і пакажа, што яны самі па сабе — падобныя да звяроў.

Бо доля сыноў чалавечых і доля жывёлы — аднолькавая доля; як тыя паміраюць, так і гэтыя паміраюць, і дух [жыцьця] аднолькавы для ўсіх, і няма ў чалавека перавагі над жывёлаю, бо ўсё — марнасьць.

 

Бо доля сыноў чалавечых і жывёлы такая ж самая: як памірае чалавек, так і яны паміраюць; і тое ж самае дыханне ва ўсіх: нічога не мае чалавек болей за жывёлу, бо ўсё — марнасць.

Усё ідзе ў адно месца, усё з пылу паўстала, і ўсё ў пыл вяртаецца.

 

І ўсё ідзе ў адно месца: з зямлі ўсё створана і ў зямлю ўсё падобным чынам вяртаецца.

Хто ведае, ці дух сыноў чалавечых узыходзіць угору, ці дух жывёлы зыходзіць уніз, у зямлю?

 

Хто ведае, ці дух сыноў чалавечых падымаецца ўверх і ці дух жывёлін сыходзіць уніз, у зямлю?

І ўбачыў я, што нічога няма лепшага для чалавека, як радавацца са справаў сваіх, бо гэта доля ягоная. Бо хто прывядзе яго паглядзець на тое, што будзе пасьля яго?

 

І ўцяміў я, што нічога няма лепшага для чалавека, як цешыцца працай сваёй; бо такі лёс яго. Бо хто ж прывядзе яго, каб ён даведаўся, што будзе пасля яго?