Эклезіяста 10 разьдзел
Кніга Эклезіяста, альбо Прапаведніка
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Чарняўскага 2017
Мёртвая муха робіць сьмярдзючым алей, і вылівае яго знаўца пахошчаў. Больш важыць малое глупства, чым мудрасьць і слава.
Мёртвыя мухі псуюць і нішчаць алеек у слоіку. Малая безразважнасць больш важыць за мудрасць і славу.
Сэрца мудрага [зьвяртаецца] ў правы бок, а сэрца дурня — у левы.
Сэрца мудрага [звяртаецца] у правы бок, а сэрца неразумнага — у левы.
Нават калі дурны ідзе дарогаю, яму не хапае розуму, і ён пакажа ўсім, што дурны.
Нават ідучы дарогаю, дурань, паколькі ён безразважны, кожнаму паказвае, што ен дурны.
Калі гнеў вялікага пана ўзьнімецца супраць цябе, заставайся на месцы сваім, бо цьвярозыя паводзіны залагоджваюць вялікія правіны.
Калі гнеў таго, хто мае ўладу, узгарыцца супраць цябе, не пакідай свайго месца, бо захаванне супакою спыніць найгоршыя грахі.
Ёсьць ліха, якое я бачыў пад сонцам, нібыта памылка, якая выходзіць ад аблічча ўладара:
Ёсць ліха, якое ўбачыў я пад сонцам, гэта быццам бы аблуда, што паходзіць ад начальніка:
дурань пастаўлены на высокасьці вялікай, а багатыя сядзяць нізка.
пастаўлены на высокае становішча неразумны, а багатыя сядзяць нізка.
Бачыў я слугаў на конях, і князёў, якія як слугі, ідуць па зямлі.
Убачыў слугаў на конях, а князёў, якія ішлі пешшу, быццам слугі.
Хто капае яму, той упадзе ў яе, а таго, хто ломіць агароджу, укусіць зьмяя.
Хто капае дол, той упадзе ў яго, а таго, хто руйнуе мур, укусіць гадзюка.
Хто перасоўвае камяні, можа скалечыцца імі, і хто коле дровы, можа быць у небясьпецы ад іх.
Хто разбівае камяні, будзе скалечаны імі, а хто сячэ дровы, выставіць сябе праз іх на небяспеку.
Калі ступіцца жалезная [сякера] і лязо яе не навострана, трэба больш прыкладаць сілы, але больш карысьці будзе скарыстацца мудрасьцю.
Калі ступіцца сякера і ляза яе не навострыш, больш становіцца працы, але плёнам стараннасці будзе мудрасць.
Калі ўкусіць зьмяя незагавораная, няма ўжо карысьці ад таго, хто ўмее загаворваць.
Калі ўкусіць змяя, а замову занядбаюць, то шаптун не будзе мець аніякага плёну.
Словы вуснаў мудрага — прыемнасьць, але вусны дурня губяць яго самога.
Словы ў вуснах мудрага — ласка, але вусны безразважнага пагубяць яго самога.
Пачатак словаў вуснаў ягоных — глупота, а канец [прамовы] вуснаў ягоных – ліхое шаленства.
Пачатак слоў яго — глупства, а канец яго размовы — вялікая бязглуздзіца.
Бязглузды памнажае словы, хоць ня ведае чалавек, што будзе потым, і што пасьля яго станецца, хто распавядзе яму?
Неразумны шмат гаворыць: «Не ведае чалавек, што будзе потым, і, што па ім станецца, хто можа яму паказаць?»
Праца дурняў стамляе іх, бо ня ведае ён [нават], як дайсьці ў горад.
Праца неразумных будзе абцяжарваць тых, хто не ведае, як ісці ў горад.
Гора табе, зямля, калі валадар твой — юнак, і калі твае князі ад раніцы ядуць.
Бяда табе, зямля, калі твой цар — юнак і калі твае князі рана частаванне ядуць.
Шчасьлівая зямля, калі валадар — сын шляхетных, калі князі ядуць у час [адпаведны] для спасіленьня, а не каб нажэрціся.
Шчасная зямля, у якой цар дастойны, ды ў якой князі банкет ядуць у свой час для сілкавання, а не для раскошы.
Дзе лянота, там правісае столь, і дзе апушчаны рукі, там працякае дом.
Праз лянівыя рукі правісне столь, і праз апушчаныя — працячэ дом.
Дзеля забавы ладзяць банкет, і віно разьвесяляе жыцьцё, а срэбра адказвае за ўсё.
Баль ладзяць дзеля забавы, а віно развесяляе жыццё, і грошы даюць усё.
Нават у думцы сваёй не кляні валадара, і ў спальні сваёй не кляні багатага, бо птушкі нябесныя занясуць голас твой, і тыя, што маюць крылы, распавядуць слова.
У думцы сваёй не зневажай цара, і ў сховах спальні сваёй не праклінай багатага, бо нават птушкі нябесныя занясуць голас твой і хто мае крылы — абвесціць сказанае.
