Эклезіяста 3 разьдзел

 

 

Для ўсяго ёсьць свой тэрмін, і час для кожнай рэчы пад небам;

 

Усё мае свой час і час бывае на ўсякую рэч пад небам.

Час нараджацца і час паміраць, час садзіць і час вырываць тое, што пасаджана.

 

Бывае час радзіцца і час паміраць; час садзіць і час вырываць пасаджанае.

Час забіваць і час лекаваць, час разбураць і час будаваць.

 

Час забіваць і час лячыць; час руйнаваць і час будаваць.

Час плакаць і час сьмяяцца, час галасіць і час танчыць.

 

Час плакаць і час сьмяяцца; час сумаваць і час скакаць.

Час кідаць камяні і час зьбіраць камяні, час абдымаць і час пазьбягаць абдымкаў.

 

Час раскідаць каменьні і час зьбіраць каменьні; час абдыманьня і час ухіленьня ад абдымкаў.

Час шукаць і час губляць, час захоўваць і час пакідаць.

 

Час шукаць і час губіць; час хаваць і час кідаць.

Час разьдзіраць і час сшываць, час маўчаць і час гаварыць.

 

Час разьдзіраць і час зшываць; час маўчаць і час гаварыць.

Час любіць і час ненавідзець, час вайны і час міру.

 

Час любіць і час ненавідзець; час вайне і час міру.

Што за карысьць мае з працы сваёй той, хто працуе?

 

Якую карысьць мае працуючы ад таго, што ён працуе?

І я ўбачыў занятак, які даў Бог сынам чалавечым, каб яны займаліся ім.

 

Бачыў я працу, якую Бог даў сынам чалавечым, каб займаліся ёю.

Усё Ён зрабіў прыгожым у свой час; і даў ім вечнасьць у сэрца, аднак чалавек не спасьцігне справаў, якія робіць Бог, ад пачатку аж да канца.

 

Усё зрабіў Ён дасканалым у свой час і ўлажыў мір у сэрцы іх, хаця чалавек ня можа зразумець ад пачатку да канца справаў, якія робіць Бог.

І даведаўся я, што няма для іх нічога лепшага, як весяліцца і рабіць добрае ў жыцьці сваім.

 

Я даведаўся, што няма для іх нічога лепшага, як весяліцца і рабіць добрае ў жыцьці сваім.

І тое, што кожны чалавек есьць і п’е, і бачыць добрае з усёй цяжкай працы сваёй, — гэта дар Божы.

 

І калі які чалавек есьць і п’е і бачыць добрае ў кожнай працы сваёй, дык гэта дар Божы.

І даведаўся я, што ўсё, што робіць Бог, трывае на вякі; нельга да таго дадаць і нельга ад таго адняць, і Бог робіць так, каб баяліся аблічча Яго.

 

Даведаўся я, што ўсё, што робіць Бог трывае вечна: да гэтага няма чаго дадаваць і няма чаго адымаць, а Бог робіць гэта так, [каб] карыліся перад Ягоным абліччам.

Тое, што было, цяпер ёсьць, і тое, што мае быць, ужо было, і Бог знаходзіць тое, што прамінула.

 

Тое, што было, тое ёсьць і цяпер, а што будзе, тое ўжо было, бо Бог аднаўляе мінулае.

І яшчэ бачыў я пад сонцам: месца суду, а там беззаконьне, месца праведнасьці, а там няправасьць.

 

Яшчэ бачыў я пад сонцам месца суду, а там бязбожнасьць, месца справядлівасьці, а там несправядлівасьць.

Сказаў я ў сэрцы маім: “Праведніка і бязбожніка будзе судзіць Бог, бо там ёсьць час на кожную рэч і на кожную справу”.

 

І сказаў я ў сэрцы сваім: — справядлівага і бязбожнага будзе судзіць Бог, дзеля таго, што час для кожнай рэчы і суд над кожнай справай.

Сказаў я ў сэрцы маім пра сыноў чалавечых, што Бог ачышчае іх і паказвае, што яны самі па сабе — як тая жывёла.

 

Сказаў я ў сэрцы сваім аб сынох чалавечых, каб выпрабаваў іх Бог і каб яны бачылі, што яны самыя па сабе падобныя жывёле;

Бо доля сыноў чалавечых і доля жывёлы — аднолькавая доля; як тыя паміраюць, так і гэтыя паміраюць, і дух [жыцьця] аднолькавы для ўсіх, і няма ў чалавека перавагі над жывёлаю, бо ўсё — марнасьць.

 

дзеля таго, што ўдзел сыноў чалавечых і ўдзел жывёлы адзін: паміраюць як тыя, так і гэтыя, і ўсе маюць аднолькавы дух і няма ў чалавека перавагі перад быдлам, бо ўсё гэта дарэмнасьць.

Усё ідзе ў адно месца, усё з пылу паўстала, і ўсё ў пыл вяртаецца.

 

Усё ідзе ў адно месца: усё паўстала з пылу і ўсё варочаецца ў пыл.

Хто ведае, ці дух сыноў чалавечых узыходзіць угору, ці дух жывёлы зыходзіць уніз, у зямлю?

 

Хто ведае ці ўзыходзіць дух сыноў чалавечых угору і ці дух жывёлы зыходзіць уніз?

І ўбачыў я, што нічога няма лепшага для чалавека, як радавацца са справаў сваіх, бо гэта доля ягоная. Бо хто прывядзе яго паглядзець на тое, што будзе пасьля яго?

 

Гэтак пабачыў я, што няма для чалавека нічога лепшага, як цешыцца са сваёй працы, дзеля таго што гэта ягоны ўдзел, бо-ж хто прывядзе яго пагледзець, што будзе пасьля яго.