Эклезіяста 3 разьдзел

 

 

Усяму пара, і час кажнаму зычаньню пад небам:

 

Усё мае свой час і час бывае на ўсякую рэч пад небам.

Пара радзіцца, і пара паміраць; пара садзіць, і пара вырываць пасаджанае;

 

Бывае час радзіцца і час паміраць; час садзіць і час вырываць пасаджанае.

Пара забіваць, і пара лячыць; пара бураць, і пара будаваць;

 

Час забіваць і час лячыць; час руйнаваць і час будаваць.

Пара плакаць, і пара сьміяцца; пара галасіць, і пара скакаць;

 

Час плакаць і час сьмяяцца; час сумаваць і час скакаць.

Пара кідаць каменьне, і пара зьбіраць каменьне; пара абыймаць, і пара здаляцца ад абыймаў;

 

Час раскідаць каменьні і час зьбіраць каменьні; час абдыманьня і час ухіленьня ад абдымкаў.

Пара шукаць, і пара губляць; пара шчаджаць, і пара раськідаць;

 

Час шукаць і час губіць; час хаваць і час кідаць.

Пара ірваць, і пара сшываць; пара маўчэць, і пара гукаць;

 

Час разьдзіраць і час зшываць; час маўчаць і час гаварыць.

Пара любіць, і пара ненавідзіць; пара вайны, і пара міру.

 

Час любіць і час ненавідзець; час вайне і час міру.

Што за перавага працуючаму з тога, што ён працуе?

 

Якую карысьць мае працуючы ад таго, што ён працуе?

Бачыў я дзейнасьць, каторую даў Бог сыном людзкім, каб яны спраўляліся зь ёю.

 

Бачыў я працу, якую Бог даў сынам чалавечым, каб займаліся ёю.

Усе ўчыніў Ён харошым упару сваю, таксама ўлажыў Ён сьвет у сэрца іхнае так, што ня можа людзіна адкрыць справаў, каторыя Бог спраўляе ад пачатку аж да канца.

 

Усё зрабіў Ён дасканалым у свой час і ўлажыў мір у сэрцы іх, хаця чалавек ня можа зразумець ад пачатку да канца справаў, якія робіць Бог.

Ведаю, што нямаш ім іншага дабра, як весяліцца й рабіць дабро ў жыцьцю сваім.

 

Я даведаўся, што няма для іх нічога лепшага, як весяліцца і рабіць добрае ў жыцьці сваім.

І калі якая людзіна есьць а п’ець а бача дабро з гарапашнасьці свае, то гэта дар Божы.

 

І калі які чалавек есьць і п’е і бачыць добрае ў кожнай працы сваёй, дык гэта дар Божы.

Ведаю, што ўсе, што робе Бог, застаецца на векі; да яго няма чаго дабаўляць і ад яго няма чаго адыймаць; і Бог зрабіў так, каб баяліся Яго.

 

Даведаўся я, што ўсё, што робіць Бог трывае вечна: да гэтага няма чаго дадаваць і няма чаго адымаць, а Бог робіць гэта так, [каб] карыліся перад Ягоным абліччам.

Што было, даўно яно; і што мае быць, ужо было; і Бог спаганяе зь мінуласьці.

 

Тое, што было, тое ёсьць і цяпер, а што будзе, тое ўжо было, бо Бог аднаўляе мінулае.

Яшчэ бачыў я пад сонцам: месца суду, а там нягоднасьць; і месца справядлівасьці — нягодны там.

 

Яшчэ бачыў я пад сонцам месца суду, а там бязбожнасьць, месца справядлівасьці, а там несправядлівасьць.

Я сказаў у сэрцу сваім: «Справядлівага й нягоднага будзе судзіць Бог, бо пара там на кажнае зычаньне й на кажны ўчынак там».

 

І сказаў я ў сэрцы сваім: — справядлівага і бязбожнага будзе судзіць Бог, дзеля таго, што час для кожнай рэчы і суд над кожнай справай.

Быў сказаўшы я ў сэрцу сваім праз справы сыноў людзкіх, што Бог спрабаваў іх і паказаў, што яны жывёла самы па сабе;

 

Сказаў я ў сэрцы сваім аб сынох чалавечых, каб выпрабаваў іх Бог і каб яны бачылі, што яны самыя па сабе падобныя жывёле;

Бо тое, што прылучаецца сыном людзкім, прылучаецца жывёле, і адна прылука ўсім: як адныя паміраюць, так паміраюць і другія; але, усі маюць адзін дух; і ня мае людзіна перавагі над жывёлаю; бо ўсе марнаеьць.

 

дзеля таго, што ўдзел сыноў чалавечых і ўдзел жывёлы адзін: паміраюць як тыя, так і гэтыя, і ўсе маюць аднолькавы дух і няма ў чалавека перавагі перад быдлам, бо ўсё гэта дарэмнасьць.

Усе йдзець у вадно месца: усе паўстала з пылу, і ўсе абернецца ў пыл.

 

Усё ідзе ў адно месца: усё паўстала з пылу і ўсё варочаецца ў пыл.

Хто ведае, ці дух сыноў людзкіх узыходзе ўгару і ці дух жывёлы зыходзе далоў, да зямлі?

 

Хто ведае ці ўзыходзіць дух сыноў чалавечых угору і ці дух жывёлы зыходзіць уніз?

Дык я бачыў, што нічога няма лепшага, як што людзіна цешылася б з працаў сваіх; бо гэта дзель ейная; бо хто прывядзець яе пабачыць, што будзе просьле яе?

 

Гэтак пабачыў я, што няма для чалавека нічога лепшага, як цешыцца са сваёй працы, дзеля таго што гэта ягоны ўдзел, бо-ж хто прывядзе яго пагледзець, што будзе пасьля яго.