Эклезіяста 3 разьдзел

 

 

Усяму пара, і час кажнаму зычаньню пад небам:

 

Для ўсяго ёсьць свой тэрмін, і час для кожнай рэчы пад небам;

Пара радзіцца, і пара паміраць; пара садзіць, і пара вырываць пасаджанае;

 

Час нараджацца і час паміраць, час садзіць і час вырываць тое, што пасаджана.

Пара забіваць, і пара лячыць; пара бураць, і пара будаваць;

 

Час забіваць і час лекаваць, час разбураць і час будаваць.

Пара плакаць, і пара сьміяцца; пара галасіць, і пара скакаць;

 

Час плакаць і час сьмяяцца, час галасіць і час танчыць.

Пара кідаць каменьне, і пара зьбіраць каменьне; пара абыймаць, і пара здаляцца ад абыймаў;

 

Час кідаць камяні і час зьбіраць камяні, час абдымаць і час пазьбягаць абдымкаў.

Пара шукаць, і пара губляць; пара шчаджаць, і пара раськідаць;

 

Час шукаць і час губляць, час захоўваць і час пакідаць.

Пара ірваць, і пара сшываць; пара маўчэць, і пара гукаць;

 

Час разьдзіраць і час сшываць, час маўчаць і час гаварыць.

Пара любіць, і пара ненавідзіць; пара вайны, і пара міру.

 

Час любіць і час ненавідзець, час вайны і час міру.

Што за перавага працуючаму з тога, што ён працуе?

 

Што за карысьць мае з працы сваёй той, хто працуе?

Бачыў я дзейнасьць, каторую даў Бог сыном людзкім, каб яны спраўляліся зь ёю.

 

І я ўбачыў занятак, які даў Бог сынам чалавечым, каб яны займаліся ім.

Усе ўчыніў Ён харошым упару сваю, таксама ўлажыў Ён сьвет у сэрца іхнае так, што ня можа людзіна адкрыць справаў, каторыя Бог спраўляе ад пачатку аж да канца.

 

Усё Ён зрабіў прыгожым у свой час; і даў ім вечнасьць у сэрца, аднак чалавек не спасьцігне справаў, якія робіць Бог, ад пачатку аж да канца.

Ведаю, што нямаш ім іншага дабра, як весяліцца й рабіць дабро ў жыцьцю сваім.

 

І даведаўся я, што няма для іх нічога лепшага, як весяліцца і рабіць добрае ў жыцьці сваім.

І калі якая людзіна есьць а п’ець а бача дабро з гарапашнасьці свае, то гэта дар Божы.

 

І тое, што кожны чалавек есьць і п’е, і бачыць добрае з усёй цяжкай працы сваёй, — гэта дар Божы.

Ведаю, што ўсе, што робе Бог, застаецца на векі; да яго няма чаго дабаўляць і ад яго няма чаго адыймаць; і Бог зрабіў так, каб баяліся Яго.

 

І даведаўся я, што ўсё, што робіць Бог, трывае на вякі; нельга да таго дадаць і нельга ад таго адняць, і Бог робіць так, каб баяліся аблічча Яго.

Што было, даўно яно; і што мае быць, ужо было; і Бог спаганяе зь мінуласьці.

 

Тое, што было, цяпер ёсьць, і тое, што мае быць, ужо было, і Бог знаходзіць тое, што прамінула.

Яшчэ бачыў я пад сонцам: месца суду, а там нягоднасьць; і месца справядлівасьці — нягодны там.

 

І яшчэ бачыў я пад сонцам: месца суду, а там беззаконьне, месца праведнасьці, а там няправасьць.

Я сказаў у сэрцу сваім: «Справядлівага й нягоднага будзе судзіць Бог, бо пара там на кажнае зычаньне й на кажны ўчынак там».

 

Сказаў я ў сэрцы маім: “Праведніка і бязбожніка будзе судзіць Бог, бо там ёсьць час на кожную рэч і на кожную справу”.

Быў сказаўшы я ў сэрцу сваім праз справы сыноў людзкіх, што Бог спрабаваў іх і паказаў, што яны жывёла самы па сабе;

 

Сказаў я ў сэрцы маім пра сыноў чалавечых, што Бог ачышчае іх і паказвае, што яны самі па сабе — як тая жывёла.

Бо тое, што прылучаецца сыном людзкім, прылучаецца жывёле, і адна прылука ўсім: як адныя паміраюць, так паміраюць і другія; але, усі маюць адзін дух; і ня мае людзіна перавагі над жывёлаю; бо ўсе марнаеьць.

 

Бо доля сыноў чалавечых і доля жывёлы — аднолькавая доля; як тыя паміраюць, так і гэтыя паміраюць, і дух [жыцьця] аднолькавы для ўсіх, і няма ў чалавека перавагі над жывёлаю, бо ўсё — марнасьць.

Усе йдзець у вадно месца: усе паўстала з пылу, і ўсе абернецца ў пыл.

 

Усё ідзе ў адно месца, усё з пылу паўстала, і ўсё ў пыл вяртаецца.

Хто ведае, ці дух сыноў людзкіх узыходзе ўгару і ці дух жывёлы зыходзе далоў, да зямлі?

 

Хто ведае, ці дух сыноў чалавечых узыходзіць угору, ці дух жывёлы зыходзіць уніз, у зямлю?

Дык я бачыў, што нічога няма лепшага, як што людзіна цешылася б з працаў сваіх; бо гэта дзель ейная; бо хто прывядзець яе пабачыць, што будзе просьле яе?

 

І ўбачыў я, што нічога няма лепшага для чалавека, як радавацца са справаў сваіх, бо гэта доля ягоная. Бо хто прывядзе яго паглядзець на тое, што будзе пасьля яго?