Эклезіяста 7 разьдзел

 

 

Валей добрае імя, чымся добрая масьць, і дзень сьмерці, чымся дзень нараджэньня.

 

Лепш [добрае] імя, чым добры алей, і [лепш] дзень сьмерці, чым дзень нараджэньня.

Валей хадзіць да дому жалобы, чымся да дому чэсьці, бо там канец кажнага чалавека, і жывы возьме гэта да сэрца свайго.

 

Лепш ісьці ў дом жалобы, чым ісьці ў дом сьвяткаваньня, бо там — канец кожнага чалавека, і [чалавек] жывы складае гэта ў сэрцы сваім.

Валей немарасьць, чымся сьмех, бо ад марнасьці віду лепшае сэрца.

 

Лепш смутак, чым сьмех, бо праз засмучанае аблічча будзе лепшым сэрца.

Сэрца мудрых у доме жалобы, а сэрца неразумных у доме радасьці.

 

Сэрца мудрых — у доме жалобы, а сэрца дурняў — у доме радасьці.

Валей чалавеку слухаць упікі мудрага, чымся чалавеку слухаць песьню неразумных;

 

Лепш чалавеку слухаць дакараньні мудрага, чым слухаць сьпеў дурняў.

Бо як трэск церняў пад гаршком, так сьмех неразумнага. І таксама гэта марнасьць.

 

Бо сьмех дурня — як трэскат трэсак пад гаршчком. І гэта таксама марнасьць.

Уціск напэўна дурніць мудрага, і падарак губе сэрца.

 

Бо прыгнёт [іншых] мудрага робіць шалёным, і падарунак псуе сэрца.

Валей канец рэчы, чымся пачатак яе; цярплівы духам лелшы за гордага духам.

 

Лепш канец справы, чым яе пачатак, лепш павольны [на гнеў], чым фанабэрысты.

Не сьпяшайся ў духу сваім гневацца, бо гнеў у грудзёх неразумных супачывае.

 

Ня будзь хуткі да гневу ў духу тваім, бо гнеў жыве ў заўлоньні дурняў.

Не кажы: «Чаму гэта пярэднія дні лепшыя за гэтыя?» бо ня з мудрасьці ты пытаешся праз гэта.

 

Не кажы: “Што гэта такое, што ранейшыя дні былі лепшыя, чым цяперашнія?”, бо ня з мудрасьці ты пытаешся пра гэта.

Мудрасьць добрая із спадкам, але карысьнейшая тым, што бачаць сонца;

 

Добрая мудрасьць разам са спадчынай, асабліва для таго, хто бачыць сонца.

Бо мудрасьць абарона, срэбра абарона, але пераваге веды ў тым, што мудрасьць даець жыцьцё тым, хто мае яе.

 

Бо ў ценю мудрасьці як у ценю срэбра; і карысьць веданьня [ў тым, што] мудрасьць дае жыцьцё таму, хто мае яе.

Глядзі на дзела Божае, бо хто можа выпрастаць, што Ён скрывіў?

 

Паглядзі на справы Божыя, бо хто можа выпрастаць тое, што Ён скрывіў.

У дзень добры карыстай з дабра, але ў дзень няшчасьця зважай: адно супроці другога ўладзіў Бог; бо ня знойдзе чалавек просьле сябе нічога.

 

У дзень добры карыстайся з добрага, а ў дзень ліхі ўбач, што адно зрабіў Бог насупраць другога, так што не знойдзе чалавек, што будзе пасля яго.

Усяго нагледзеўся я ў дні марнасьці свае: бывае справядлівы гіне ў справядлівасьці сваёй, і нягодны далей жывець у нягоднасьці сваёй.

 

Усё гэта я бачыў у дні марнасьці маёй: вось, праведнік гіне ў праведнасьці сваёй, і вось бязбожнік доўга жыве ў ліхоце сваёй.

Ня будзь лішне справядлівы і ня мудрагель лішне: нашто табе нішчыць самога сябе?

 

Ня будзь залішне праведны, і ня будзь надта мудры! Навошта маеш нішчыць сам сябе?

Ня будзь лішне нягодны і ня будзь дурны: нашто табе паміраць не ўпару?

 

Не асуджай залішне і ня будзь дурнем! Навошта табе паміраць ня ў свой час?

Добра, каб ты дзяржаўся гэтага і таксама з гэтага ня здыймай рукі свае, бо хто баіцца Бога, пройдзе ўсе.

 

Добра, калі будзеш трымацца аднаго, і ад другога не прыбірай рукі тваёй, бо той, хто баіцца Бога, пазьбегне ўсяго гэтага.

Мудрасьць мацуе мудрага болей, як дзесяцёх валадароў, што былі ў месьце;

 

Мудрасьць робіць мудрага мацнейшым за дзесяць уладароў, якія ў горадзе.

Бо няма чалавека, нават справядлівага, на зямлі, што рабіў бы дабро й не грашыў;

 

Бо няма на зямлі чалавека праведнага, які робіць дабро і не грашыць.

Затым не на ўсі словы, што кажуць, зварачай увагу, каб ня чуць табе слугі свайго, што клінець цябе;

 

Таксама кожнае слова, што гавораць, не ўкладай у сэрца тваё, і ня слухай, як слуга твой праклінае цябе;

Бо сэрца твае дазнала шмат разоў, што й сам ты кляў іншых.

 

бо ведае сэрца тваё, што ты шмат разоў таксама праклінаў іншых.

Усе спрабаваў я мудрасьцю; я сказаў: «Я буду мудры», але яна далёка ад мяне.

 

Усё гэта я выпрабаваў мудрасьцю. Я сказаў: “Я буду мудрым”, але [мудрасьць] далёка ад мяне.

Далёка тое, што было, і глыбака, глыбака: хто можа знайсьці яго?

 

Далёка тое, што ўжо было, і глыбокае, глыбокае. Хто знойдзе яго?

Зьвярнуўся я із сэрцам сваім, каб пазнаць а скумаць а вышукаць мудрасьць а вылічэньне, і пазнаць нягоднасьць дураты а дурноту шалу.

 

Зьвярнуў я сэрца маё, каб спазнаць і дасьледаваць, і шукаць мудрасьць і разуменьне, і каб спазнаць, што бязбожнасьць — дурасьць, а глупота — шаленства.

І знаходжу я, што гарчэйшая за сьмерць жонка, каторай сэрца пасадкі а сеткі, рукі ейныя, як зялезьзе; каторага падабае Бог, тый уцячэць ад яе, але грэшніка ўхопе яна.

 

І знайшоў я, што гарчэйшая за сьмерць жанчына, у якой сэрца як пастка і сіло, а рукі ейныя — як путы. Хто добры перад абліччам Бога, той уратуецца ад яе; а грэшнік будзе злоўлены ёю.

Гля, гэта знайшоў я, сказаў Казаньнік: кідаючы адно да аднаго, каб знайсьці лічбу,

 

Вось гэта я знайшоў, сказаў Эклезіяст, адно з другім [параўноўваючы], каб знайсьці разуменьне.

Каторай яшчэ шукала душа мая, але я не знаходзіў: аднаго мужчыну сярод тысяча я знайшоў; але жонкі сярод усіх іх я не знайшоў.

 

Чаго яшчэ шукала душа мая і не знайшла? Чалавека аднаго з тысячы я знайшоў, а жанчыны сярод усіх іх не знайшоў.

Гля, гэта толькі я знайшоў, што Бог учыніў чалавека пасьцівым, але яны вынайшлі шмат вынаходаў.

 

Вось толькі гэта я знайшоў, што Бог зрабіў чалавека правым, а яны шукаюць усялякія прыдумкі.