Эклезіяста 7 разьдзел
Кніга Эклезіяста, альбо Прапаведніка
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Леаніда Галяка
Валей добрае імя, чымся добрая масьць, і дзень сьмерці, чымся дзень нараджэньня.
Добрае імя лепшае ад каштоўнай масьці і дзень сьмерці ад дня нараджэньня.
Валей хадзіць да дому жалобы, чымся да дому чэсьці, бо там канец кажнага чалавека, і жывы возьме гэта да сэрца свайго.
Лепш хадзіць у дом плачу, чым у дом бяседы, бо там бачыш канец кожнага чалавека, а жывы прыложыць гэта да свайго сэрца.
Валей немарасьць, чымся сьмех, бо ад марнасьці віду лепшае сэрца.
Сум лепшы ад сьмеху, бо пры суме аблічча палепшываецца сэрца.
Сэрца мудрых у доме жалобы, а сэрца неразумных у доме радасьці.
Сэрца мудрых у доме плачу, а сэрца дурных у доме вясельля.
Валей чалавеку слухаць упікі мудрага, чымся чалавеку слухаць песьню неразумных;
Лепш слухаць абвінавачваньне мудрага, чым песьні дурнога;
Бо як трэск церняў пад гаршком, так сьмех неразумнага. І таксама гэта марнасьць.
бо сьмех дурнога — тое самае, што трэск гальля цёрну пад катлом. І гэта дарэмнасьць.
Уціск напэўна дурніць мудрага, і падарак губе сэрца.
Прыгнятаючы іншых мудры робіцца дурным, а дары асьляпляюць сэрца.
Валей канец рэчы, чымся пачатак яе; цярплівы духам лелшы за гордага духам.
Канец справы лепшы, чым пачатак; чалавек цярплівы лепшы, чым горды.
Не сьпяшайся ў духу сваім гневацца, бо гнеў у грудзёх неразумных супачывае.
Ня будзь у духу тваім хуткі да гневу, бо гнеў спачывае ў сэрцах дурных.
Не кажы: «Чаму гэта пярэднія дні лепшыя за гэтыя?» бо ня з мудрасьці ты пытаешся праз гэта.
Не кажы: — чаму гэта ранейшыя дні былі лепшыя за цяперашнія, бо ня з мудрасьці ты пытаеш гэта.
Мудрасьць добрая із спадкам, але карысьнейшая тым, што бачаць сонца;
Мудрасьць добрая пры маемасьці і карысная тым, хто бачыць сонца,
Бо мудрасьць абарона, срэбра абарона, але пераваге веды ў тым, што мудрасьць даець жыцьцё тым, хто мае яе.
бо ў цяні мудрасьці, як у цяні серабра адпачывае чалавек, але перавага мудрасьці ў тым, што мудрасьць дае жыцьцё тым, хто ёю валодае.
Глядзі на дзела Божае, бо хто можа выпрастаць, што Ён скрывіў?
Прыгледзься Божым учынкам, бо хто можа выпраставаць тое, што зрабіў крывым?
У дзень добры карыстай з дабра, але ў дзень няшчасьця зважай: адно супроці другога ўладзіў Бог; бо ня знойдзе чалавек просьле сябе нічога.
У добры час карыстайся дабром, а ў благі час раздумывай: і адно і другое зрабіў Бог па тое, каб чалавек нічога ня мог даведацца таго, што будзе пасьля яго.
Усяго нагледзеўся я ў дні марнасьці свае: бывае справядлівы гіне ў справядлівасьці сваёй, і нягодны далей жывець у нягоднасьці сваёй.
Усяго нагледзеўся я ў надарэмныя дні мае: справядлівы гіне ў сваёй справядлівасьці; бязбожнік доўга жыве ў сваёй злосьці.
Ня будзь лішне справядлівы і ня мудрагель лішне: нашто табе нішчыць самога сябе?
Ня будзь занадта суровы, ані занадта мудрым: пашто табе губіць сябе?
Ня будзь лішне нягодны і ня будзь дурны: нашто табе паміраць не ўпару?
Не аддавайся граху і ня будзь шалёным: пашто табе паміраць не ў свой час?
Добра, каб ты дзяржаўся гэтага і таксама з гэтага ня здыймай рукі свае, бо хто баіцца Бога, пройдзе ўсе.
Добра, калі ты будзеш трымацца аднаго і не адымаць рукі ад другога, дзеля таго, што той, хто баіцца Бога, унікне ўсяго гэтага.
Мудрасьць мацуе мудрага болей, як дзесяцёх валадароў, што былі ў месьце;
Мудрасьць робіць мудрага сільнейшым за дзесяць валадароў, якія ёсьць у месьце.
Бо няма чалавека, нават справядлівага, на зямлі, што рабіў бы дабро й не грашыў;
Запраўды няма справядлівага чалавека на зямлі, які-б рабіў дабро і не грашыў.
Затым не на ўсі словы, што кажуць, зварачай увагу, каб ня чуць табе слугі свайго, што клінець цябе;
Дзеля гэтага не зварочывай увагі на кожнае сказанае слова, каб не пачуць, як слугі блага гавораць аб табе,
Бо сэрца твае дазнала шмат разоў, што й сам ты кляў іншых.
бо тваё сэрца ведае шмат выпадкаў, калі і ты сам блага гаварыў аб іншых.
Усе спрабаваў я мудрасьцю; я сказаў: «Я буду мудры», але яна далёка ад мяне.
Усё гэта я выпрабаваў мудрасьцяй і сказаў: — буду мудрым; але мудрасьць далёка ад мяне.
Далёка тое, што было, і глыбака, глыбака: хто можа знайсьці яго?
Далёка тое, што было і глыбока, — хто гэта знойдзе.
Зьвярнуўся я із сэрцам сваім, каб пазнаць а скумаць а вышукаць мудрасьць а вылічэньне, і пазнаць нягоднасьць дураты а дурноту шалу.
Зьвярнуўся я сэрцам маім да таго, каб знайсьці і пазнаць і дасьлежаваць мудрасьць і розум і пазнаць бязбожнасьць, дурноту, няведы і шаленства;
І знаходжу я, што гарчэйшая за сьмерць жонка, каторай сэрца пасадкі а сеткі, рукі ейныя, як зялезьзе; каторага падабае Бог, тый уцячэць ад яе, але грэшніка ўхопе яна.
і знайшоў я, што жанчына горш сьмерці, бо яна — сетка, а сэрца яе — сіло, а рукі яе — путы. Добры перад Богам збавіцца ад яе, а грэшнік будзе ёю злоўлены.
Гля, гэта знайшоў я, сказаў Казаньнік: кідаючы адно да аднаго, каб знайсьці лічбу,
Вось гэта знайшоў я, сказаў Экклезіяст, дасьледуючы адно за другім.
Каторай яшчэ шукала душа мая, але я не знаходзіў: аднаго мужчыну сярод тысяча я знайшоў; але жонкі сярод усіх іх я не знайшоў.
Чаго яшчэ шукала мая душа і чаго я не знайшоў? Мужчыну ад тысячы я знайшоў, але жанчыны паміж усімі я не знайшоў.
Гля, гэта толькі я знайшоў, што Бог учыніў чалавека пасьцівым, але яны вынайшлі шмат вынаходаў.
Толькі гэта знайшоў я, што Бог стварыў чалавека добрым, а людзі скіраваліся за рожнымі думкамі.