Эклезіяста 7 разьдзел
Кніга Эклезіяста, альбо Прапаведніка
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Васіля Сёмухі
Валей добрае імя, чымся добрая масьць, і дзень сьмерці, чымся дзень нараджэньня.
Імя добрае лепш за масьць дарагую, а дзень сьмерці — за дзень нараджэньня.
Валей хадзіць да дому жалобы, чымся да дому чэсьці, бо там канец кажнага чалавека, і жывы возьме гэта да сэрца свайго.
Лепей хадзіць у дом жалобы па мёртвым, чым у харомы банкету; бо такі ёсьць канец усякаму чалавеку, і жывы бярэ гэта да сэрца свайго.
Валей немарасьць, чымся сьмех, бо ад марнасьці віду лепшае сэрца.
Смутак лепшы за сьмех; таму што пры смутку асобы сэрца робіцца лепш.
Сэрца мудрых у доме жалобы, а сэрца неразумных у доме радасьці.
Сэрца мудрых — у доме плачу, а сэрца бязглуздых — у доме вясёлым.
Валей чалавеку слухаць упікі мудрага, чымся чалавеку слухаць песьню неразумных;
Лепей слухаць дакоры ад мудрага, чым слухаць пахвалы ад неразумных;
Бо як трэск церняў пад гаршком, так сьмех неразумнага. І таксама гэта марнасьць.
бо сьмех неразумных ёсьць тое, што й трэск сухога ядлоўцу пад горшчыкам. І гэта — марнасьць!
Уціск напэўна дурніць мудрага, і падарак губе сэрца.
Уціскаючы іншых, разумны дурнее, і хабар сэрца псуе.
Валей канец рэчы, чымся пачатак яе; цярплівы духам лелшы за гордага духам.
Канец працы лепшы за пачатак яе; цярплівы лепшы за пыхлівага.
Не сьпяшайся ў духу сваім гневацца, бо гнеў у грудзёх неразумных супачывае.
Не сьпяшайся да гневу духам тваім, бо гняздуецца гнеў у сэрцы бязглуздых.
Не кажы: «Чаму гэта пярэднія дні лепшыя за гэтыя?» бо ня з мудрасьці ты пытаешся праз гэта.
Не кажы: «чаму гэта колісь было лепей, чым сёньня?» — не зь вялікага розуму ты папытаўся пра гэта.
Мудрасьць добрая із спадкам, але карысьнейшая тым, што бачаць сонца;
Добрая мудрасьць — як і добрая спадчына, асабліва ж бо тым, што сонца бачаць:
Бо мудрасьць абарона, срэбра абарона, але пераваге веды ў тым, што мудрасьць даець жыцьцё тым, хто мае яе.
бо пад шатамі мудрасьці, як пад шатамі срэбра; а перавага пазнаньня ў тым, што мудрасьць жыцьцё зьберагае таму, хто яе мае.
Глядзі на дзела Божае, бо хто можа выпрастаць, што Ён скрывіў?
Прыгледзься да дзеяў Божых: хто можа выправіць тое, што Ён зрабіў крывым.
У дзень добры карыстай з дабра, але ў дзень няшчасьця зважай: адно супроці другога ўладзіў Бог; бо ня знойдзе чалавек просьле сябе нічога.
У добрыя дні карыстайся з дабротаў, а ў ліхія дні разважай: і тое і іншае стварыў Бог, каб ня мог чалавек нічога сказаць пасьля сябе.
Усяго нагледзеўся я ў дні марнасьці свае: бывае справядлівы гіне ў справядлівасьці сваёй, і нягодны далей жывець у нягоднасьці сваёй.
Нагледзеўся я ў дні марноты сваёй усялякага ўдосыць: справядлівы гіне ў сваёй справядлівасьці; бязбожны доўга жыве ў бязбожнасьці сваёй.
Ня будзь лішне справядлівы і ня мудрагель лішне: нашто табе нішчыць самога сябе?
Ня будзь лішне строгі, і не выстаўляйся залішне мудрым; навошта табе нішчыць сябе?
Ня будзь лішне нягодны і ня будзь дурны: нашто табе паміраць не ўпару?
Не ўпадай у грахі і ня будзь шалёны; навошта табе паміраць заўчасна?
Добра, каб ты дзяржаўся гэтага і таксама з гэтага ня здыймай рукі свае, бо хто баіцца Бога, пройдзе ўсе.
Добра, калі трымацьмешся толькі аднога і не адымеш рукі ад другога; бо хто богабаязны, той пазьбегне ўсяго благога.
Мудрасьць мацуе мудрага болей, як дзесяцёх валадароў, што былі ў месьце;
Мудрасьць робіць мудрага мацнейшым за дзесяць уладароў, якія ў горадзе.
Бо няма чалавека, нават справядлівага, на зямлі, што рабіў бы дабро й не грашыў;
Няма чалавека справядлівага на зямлі, які рабіў бы дабро і не грашыў;
Затым не на ўсі словы, што кажуць, зварачай увагу, каб ня чуць табе слугі свайго, што клінець цябе;
таму не на ўсякае сказанае слова зважай, каб не пачуць табе, як твой раб цябе ганіць.
Бо сэрца твае дазнала шмат разоў, што й сам ты кляў іншых.
Бо многа выпадкаў ведае сэрца тваё, калі сам ты ганіў іншых.
Усе спрабаваў я мудрасьцю; я сказаў: «Я буду мудры», але яна далёка ад мяне.
Я ўсё гэта мудрасьцю выпрабаваў; я сказаў: «буду я мудры»; але мудрасьць далёка ад мяне.
Далёка тое, што было, і глыбака, глыбака: хто можа знайсьці яго?
Далёка тое, што ёсьць, і глыбока-глыбока: хто дастане яго?
Зьвярнуўся я із сэрцам сваім, каб пазнаць а скумаць а вышукаць мудрасьць а вылічэньне, і пазнаць нягоднасьць дураты а дурноту шалу.
І паклаў я на сэрца помысел мой, каб дазнацца, дасьледаваць, і знайсьці мудрасьць і розум, і каб ведаць бязбожнасьць дурноты, невуцтва і шаленства.
І знаходжу я, што гарчэйшая за сьмерць жонка, каторай сэрца пасадкі а сеткі, рукі ейныя, як зялезьзе; каторага падабае Бог, тый уцячэць ад яе, але грэшніка ўхопе яна.
І знайшоў я, што горш за сьмерць жанчына, таму што яна — сетка, і сэрца ў яе — пастка, рукі ў яе — кайданы; любасны Богу ўратуецца ад яе, а грэшніка схопіць яна.
Гля, гэта знайшоў я, сказаў Казаньнік: кідаючы адно да аднаго, каб знайсьці лічбу,
Вось гэта знайшоў я, сказаў Эклезіяст, выпрабоўваючы адно за адным.
Каторай яшчэ шукала душа мая, але я не знаходзіў: аднаго мужчыну сярод тысяча я знайшоў; але жонкі сярод усіх іх я не знайшоў.
Чаго яшчэ шукала душа мая, і я не знайшоў? Мужчыну аднаго з тысячы я знайшоў, а жанчыны сярод іх усіх не знайшоў.
Гля, гэта толькі я знайшоў, што Бог учыніў чалавека пасьцівым, але яны вынайшлі шмат вынаходаў.
Толькі гэта знайшоў я, што Бог стварыў чалавека праведнага, а людзі кінуліся ў вымудры ўсякія.
