Эклезіяста 6 разьдзел

 

 

Ё ліха, каторае я бачыў пад сонцам, і шмат яго сярод людзёў:

 

Ёсьць зло, якое я бачыў пад сонцам і яно часта здараецца паміж людзьмі.

Чалавеку даў Бог багацьце, маемасьць а чэсьць, і няма нястачы душы ягонай ні ў чым, чаго душа ягоная жадае; не даець, адылі, Бог яму сілы есьці з гэтага, але чужнік есьць гэта: гэта марнасьць, і благі боль.

 

Бог дае чалавеку багацьце, маемасьць і славу, і няма для ягонай душы нястачы ні ў чым, чаго-б ён не пажадаў, але не дае яму Бог карыстацца з гэтага, а карыстае чужы чалавек. Гэта дарэмнасьць і цяжкая бяда.

Калі народзе сто дзяцей, і будзе жыць шмат год, так што дні год ягоных будуць чысьленыя, але душа ягоная не насыціцца дабром, і таксама ня будзе ён мець пахову, то я скажу: ськідышу ляпей, як яму;

 

Калі-б нехта спладзіў сто дзяцей і пражыў шмат гадоў і прадоўжыліся-б дні ягонага жыцьця, але душа ягоная ня цешылася-б дабром, і ня было-б яму хаўтураў, дык я сказаў бы: — мёртва народжаны шчасьлівейшы за яго;

Бо ён прыходзе ў марнасьці і адыходзе ў цямноту, і цямнотаю імя ягонае пакрыецца;

 

бо такі папусту прыйшоў і адыйшоў у цемру і імя ягонае пакрылася цемраю.

Таксама сонца ён ня бачыў ані знаў: у гэтага болей супакою, чымся ў гэнага.

 

Ён нават ня бачыў і ня ведаў сонца: яму лепшы адпачынак, чым гэнаму.

Але, хоць бы ён жыў двойчы тысяча год, ня бачыў, адылі, дабра, ці ня ўсе пойдзе ў вадно месца?

 

А гэны хаця-б пражыў дзьве тысячы гадоў, а ня цешыўся дабром, ці-ж не ў адно месца ідуць усі?

Уся гарапашнасьць людзіны дзеля роту ейнага, і ўсё ж душа яе не напаўняецца.

 

Уся праца чалавека для ягонага роту, а душа ягоная ня можа насыціцца.

Якая перавага мудрага над неразумным, беднага, што ўмее абыходзіцца, перад жывучымі?

 

Якую-ж перавагу мае мудры перад дурнем, якое — бядака, які ўмее хадзіць перад жывучымі?

Валей бачаньне ачыма, чымся лятунак душы. Гэта таксама марнасьць а немарасьць духа.

 

Лепш бачыць вачыма, чым пажадаць толькі душою, але і гэта — дарэмнасьць і мука духа.

Што было, даўно названа імя яго, ведалі, што гэта — чалавек, і што ён ня можа прававацца з тым, хто дужшы за яго.

 

Што існуе, таму ўжо данае імя і ведама, што гэта чалавек, і што ня можа ён спрачацца з сільнейшым ад яго.

Гэта ж шмат рэчаў, што павялічаюць марнасьць: якая ж перавага людзіне?

 

Многа ёсьць такіх рэчаў, якія памнажаюць марнасьць, які-ж пажытак мае з іх чалавек.

Бо хто ведае, што добрае чалавеку ў жыцьцю, у ліку дзён жыцьця марнасьці ягонае, каторыя ён каратае, як сьцень? Бо хто можа сказаць людзіне, што будзе пад сонцам просьле яе?

 

Бо-ж хто ведае, што добра для чалавека ў гэтым жыцьці, у ўсе дні марнага ягонага жыцьця, якія мінаюць, як цені? І хто скажа чалавеку, што будзе пасьля яго пад сонцам.