Эклезіяста 6 разьдзел

 

 

Ёсць і іншае ліха, якое я бачыў пад сонцам, сапраўды пашыранае ў людзей:

 

Ёсьць зло, якое я бачыў пад сонцам і яно часта здараецца паміж людзьмі.

чалавек, якому даў Бог багацце, і маёмасць, і гонар, і няма нястачы душы яго ні ў чым, чаго ён жадае; не даў яму Бог магчымасць, каб ён спажываў гэта, але чужы чалавек будзе паглынаць тое: гэта — марнасць і ліхое няшчасце.

 

Бог дае чалавеку багацьце, маемасьць і славу, і няма для ягонай душы нястачы ні ў чым, чаго-б ён не пажадаў, але не дае яму Бог карыстацца з гэтага, а карыстае чужы чалавек. Гэта дарэмнасьць і цяжкая бяда.

Калі б хто нарадзіў сто дзяцей, і жыў шмат гадоў, і дні яго гадоў памножыліся, а душа яго не насыцілася дабром маёмасці сваёй, і нават не меў бы пахавання, аб такім я кажу, што шчаслівейшы за яго выкідыш.

 

Калі-б нехта спладзіў сто дзяцей і пражыў шмат гадоў і прадоўжыліся-б дні ягонага жыцьця, але душа ягоная ня цешылася-б дабром, і ня было-б яму хаўтураў, дык я сказаў бы: — мёртва народжаны шчасьлівейшы за яго;

Бо прыйшоў ён дарэмна і адыходзіць у цемру, ды цемраю пакрыта імя яго.

 

бо такі папусту прыйшоў і адыйшоў у цемру і імя ягонае пакрылася цемраю.

Хоць ён і не бачыў святла, і не ведае нічога, большы супакой у гэтага, чым у таго.

 

Ён нават ня бачыў і ня ведаў сонца: яму лепшы адпачынак, чым гэнаму.

Калі б нават пражыў ён дзве тысячы гадоў і не атрымліваў асалоды ад дабра, ці не ў адно месца імкнуцца ўсе?

 

А гэны хаця-б пражыў дзьве тысячы гадоў, а ня цешыўся дабром, ці-ж не ў адно месца ідуць усі?

Кожная праца чалавека — дзеля вуснаў яго, але душа яго не насыціцца.

 

Уся праца чалавека для ягонага роту, а душа ягоная ня можа насыціцца.

Якую перавагу мае мудры над неразумным? І якую — бедны, хто ўмее хадзіць перад жывымі?

 

Якую-ж перавагу мае мудры перад дурнем, якое — бядака, які ўмее хадзіць перад жывучымі?

Лепш бачыць вачамі, чым марна імкнуцца за жаданнямі; але і гэта марнасць і турбаванне духа.

 

Лепш бачыць вачыма, чым пажадаць толькі душою, але і гэта — дарэмнасьць і мука духа.

Для таго, што існуе, ужо названа імя яго; і вядома, што ёсць чалавек і што не можа ён выступаць у судзе супраць таго, хто мацнейшы за яго.

 

Што існуе, таму ўжо данае імя і ведама, што гэта чалавек, і што ня можа ён спрачацца з сільнейшым ад яго.

Дзе шмат слоў, там яны памнажаюць марнасць, і што за карысць мае [з гэтага] чалавек?

 

Многа ёсьць такіх рэчаў, якія памнажаюць марнасьць, які-ж пажытак мае з іх чалавек.

Бо хто ведае, што добра для чалавека ў жыцці, у нямногіх днях марнасці сваёй, якія пражывае, як цень? Або хто зможа выявіць яму, што будзе пасля яго пад сонцам?

 

Бо-ж хто ведае, што добра для чалавека ў гэтым жыцьці, у ўсе дні марнага ягонага жыцьця, якія мінаюць, як цені? І хто скажа чалавеку, што будзе пасьля яго пад сонцам.