Эклезіяста 6 разьдзел

 

 

Ёсць і іншае ліха, якое я бачыў пад сонцам, сапраўды пашыранае ў людзей:

 

Ё ліха, каторае я бачыў пад сонцам, і шмат яго сярод людзёў:

чалавек, якому даў Бог багацце, і маёмасць, і гонар, і няма нястачы душы яго ні ў чым, чаго ён жадае; не даў яму Бог магчымасць, каб ён спажываў гэта, але чужы чалавек будзе паглынаць тое: гэта — марнасць і ліхое няшчасце.

 

Чалавеку даў Бог багацьце, маемасьць а чэсьць, і няма нястачы душы ягонай ні ў чым, чаго душа ягоная жадае; не даець, адылі, Бог яму сілы есьці з гэтага, але чужнік есьць гэта: гэта марнасьць, і благі боль.

Калі б хто нарадзіў сто дзяцей, і жыў шмат гадоў, і дні яго гадоў памножыліся, а душа яго не насыцілася дабром маёмасці сваёй, і нават не меў бы пахавання, аб такім я кажу, што шчаслівейшы за яго выкідыш.

 

Калі народзе сто дзяцей, і будзе жыць шмат год, так што дні год ягоных будуць чысьленыя, але душа ягоная не насыціцца дабром, і таксама ня будзе ён мець пахову, то я скажу: ськідышу ляпей, як яму;

Бо прыйшоў ён дарэмна і адыходзіць у цемру, ды цемраю пакрыта імя яго.

 

Бо ён прыходзе ў марнасьці і адыходзе ў цямноту, і цямнотаю імя ягонае пакрыецца;

Хоць ён і не бачыў святла, і не ведае нічога, большы супакой у гэтага, чым у таго.

 

Таксама сонца ён ня бачыў ані знаў: у гэтага болей супакою, чымся ў гэнага.

Калі б нават пражыў ён дзве тысячы гадоў і не атрымліваў асалоды ад дабра, ці не ў адно месца імкнуцца ўсе?

 

Але, хоць бы ён жыў двойчы тысяча год, ня бачыў, адылі, дабра, ці ня ўсе пойдзе ў вадно месца?

Кожная праца чалавека — дзеля вуснаў яго, але душа яго не насыціцца.

 

Уся гарапашнасьць людзіны дзеля роту ейнага, і ўсё ж душа яе не напаўняецца.

Якую перавагу мае мудры над неразумным? І якую — бедны, хто ўмее хадзіць перад жывымі?

 

Якая перавага мудрага над неразумным, беднага, што ўмее абыходзіцца, перад жывучымі?

Лепш бачыць вачамі, чым марна імкнуцца за жаданнямі; але і гэта марнасць і турбаванне духа.

 

Валей бачаньне ачыма, чымся лятунак душы. Гэта таксама марнасьць а немарасьць духа.

Для таго, што існуе, ужо названа імя яго; і вядома, што ёсць чалавек і што не можа ён выступаць у судзе супраць таго, хто мацнейшы за яго.

 

Што было, даўно названа імя яго, ведалі, што гэта — чалавек, і што ён ня можа прававацца з тым, хто дужшы за яго.

Дзе шмат слоў, там яны памнажаюць марнасць, і што за карысць мае [з гэтага] чалавек?

 

Гэта ж шмат рэчаў, што павялічаюць марнасьць: якая ж перавага людзіне?

Бо хто ведае, што добра для чалавека ў жыцці, у нямногіх днях марнасці сваёй, якія пражывае, як цень? Або хто зможа выявіць яму, што будзе пасля яго пад сонцам?

 

Бо хто ведае, што добрае чалавеку ў жыцьцю, у ліку дзён жыцьця марнасьці ягонае, каторыя ён каратае, як сьцень? Бо хто можа сказаць людзіне, што будзе пад сонцам просьле яе?