Эклезіяста 10 разьдзел
Кніга Эклезіяста, альбо Прапаведніка
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча
Мёртвыя мухі псуюць і нішчаць алеек у слоіку. Малая безразважнасць больш важыць за мудрасць і славу.
Здохлыя мухі прычыняюць, што масьць аптакарская сьмярдзіць; так дарагая мудрасьць а чэсьць церпяць ад малое дурноты.
Сэрца мудрага [звяртаецца] у правы бок, а сэрца неразумнага — у левы.
Сэрца мудрага на правым баку ў яго, але сэрца неразумнага на левым.
Нават ідучы дарогаю, дурань, паколькі ён безразважны, кожнаму паказвае, што ен дурны.
І ў дарозе, што неразумны ходзе, у яго не стаець мудрасьці, і кажнаму ён кажа, што ён дурань.
Калі гнеў таго, хто мае ўладу, узгарыцца супраць цябе, не пакідай свайго месца, бо захаванне супакою спыніць найгоршыя грахі.
Як дух дзяржаўцы паўстане на цябе, не пакідай месца, бо паддаўкосьць сьцішае вялікія грахі.
Ёсць ліха, якое ўбачыў я пад сонцам, гэта быццам бы аблуда, што паходзіць ад начальніка:
Ё ліха, я бачыў пад сонцам, бы абмыла, што паходзе ад дзяржаўцы:
пастаўлены на высокае становішча неразумны, а багатыя сядзяць нізка.
Дурноты становяць на вялікай вышыні, а багатыя сядзяць нізка.
Убачыў слугаў на конях, а князёў, якія ішлі пешшу, быццам слугі.
Бачыў я слугаў на конях, а князёў ходзячых, як слугі, па зямлі.
Хто капае дол, той упадзе ў яго, а таго, хто руйнуе мур, укусіць гадзюка.
Хто капае яму, тый уваліцца ў яе; і хто ломе плот, таго ўкусе гад.
Хто разбівае камяні, будзе скалечаны імі, а хто сячэ дровы, выставіць сябе праз іх на небяспеку.
Хто кратае камяні, можа падарвацца імі; хто сячэць дровы, тый бывае ў небясьпечнасьці ад іх.
Калі ступіцца сякера і ляза яе не навострыш, больш становіцца працы, але плёнам стараннасці будзе мудрасць.
Як зялеза ступіцца, а ён ня найстра ляза, гады мусіць натужыцца; але перавага мудрасьці прыгатаваць.
Калі ўкусіць змяя, а замову занядбаюць, то шаптун не будзе мець аніякага плёну.
Як гад укусе без замаўляньня, тады ўжо няма карысьці замаўляньню.
Словы ў вуснах мудрага — ласка, але вусны безразважнага пагубяць яго самога.
Словы з вуснаў мудрага зычлівыя, а вусны неразумнага губяць яго ж:
Пачатак слоў яго — глупства, а канец яго размовы — вялікая бязглуздзіца.
Пачатак слоў з вуснаў ягоных — дурнота, і канец гаворкі ягонае — благі шал;
Неразумны шмат гаворыць: «Не ведае чалавек, што будзе потым, і, што па ім станецца, хто можа яму паказаць?»
І дурны множа словы, дарма што чалавек ня можа сказаць, што будзе; і што будзе просьле яго, хто скажа яму?
Праца неразумных будзе абцяжарваць тых, хто не ведае, як ісці ў горад.
Гарапашнасьць неразумных высіляе кажнага зь іх, бо ён ня ведае, як ісьці да места.
Бяда табе, зямля, калі твой цар — юнак і калі твае князі рана частаванне ядуць.
Бяда табе, зямля, калі кароль твой хлапец, і князі твае ядуць рана.
Шчасная зямля, у якой цар дастойны, ды ў якой князі банкет ядуць у свой час для сілкавання, а не для раскошы.
Дабраславёная зямля, калі кароль твой сын дабрароднага, і князі твае ядуць упару, каб пасіліцца, а ня дзеля п’янчаньня.
Праз лянівыя рукі правісне столь, і праз апушчаныя — працячэ дом.
Ад ляноты валіцца столь, а калі апусьціць рукі, дык працячэць дом.
Баль ладзяць дзеля забавы, а віно развесяляе жыццё, і грошы даюць усё.
Дзеля радасьці спраўляюць чэсьці, і віно вяселе жыцьцё; а срэбра адказуе за ўсе.
У думцы сваёй не зневажай цара, і ў сховах спальні сваёй не праклінай багатага, бо нават птушкі нябесныя занясуць голас твой і хто мае крылы — абвесціць сказанае.
Нават у думках сваіх ня кліні караля, і ў спальных пакоях сваіх не вайцяй багатага; бо птушка нябёсная можа перанесьці голас і крылатая — пераказаць слова.
