Эклезіяста 3 разьдзел

 

 

Усё мае [свой] час, і свая пара кожнай справе пад небам;

 

Усё мае свой час і час бывае на ўсякую рэч пад небам.

час нараджацца і час паміраць, час садзіць і час вырываць тое, што пасаджана;

 

Бывае час радзіцца і час паміраць; час садзіць і час вырываць пасаджанае.

час забіваць і час лячыць, час нішчыць і час будаваць;

 

Час забіваць і час лячыць; час руйнаваць і час будаваць.

час плакаць і час смяяцца, час галасіць і час скакаць;

 

Час плакаць і час сьмяяцца; час сумаваць і час скакаць.

час кідаць камяні і час збіраць іх, час абдымаць і час пазбягаць абдымкаў;

 

Час раскідаць каменьні і час зьбіраць каменьні; час абдыманьня і час ухіленьня ад абдымкаў.

час шукаць і час губляць, час берагчы і час адкідаць;

 

Час шукаць і час губіць; час хаваць і час кідаць.

час раздзіраць і час сшываць, час маўчаць і час гаварыць;

 

Час разьдзіраць і час зшываць; час маўчаць і час гаварыць.

час любіць і час ненавідзець, час вайны і час міру.

 

Час любіць і час ненавідзець; час вайне і час міру.

Што за карысць мае з працы сваёй той, хто працуе?

 

Якую карысьць мае працуючы ад таго, што ён працуе?

Паглядзеў я на заняткі, якія даў Бог сынам чалавечым, каб займаліся імі.

 

Бачыў я працу, якую Бог даў сынам чалавечым, каб займаліся ёю.

Усё добрае зрабіў Ён у свой час; і перадаў сусвет разважнасці іх, ды не спасцігне чалавек справы, якую ўчыніў Бог, ад пачатку да канца.

 

Усё зрабіў Ён дасканалым у свой час і ўлажыў мір у сэрцы іх, хаця чалавек ня можа зразумець ад пачатку да канца справаў, якія робіць Бог.

Спазнаў я, што няма для іх нічога лепшага, як весяліцца і чыніць дабро ў сваім жыцці.

 

Я даведаўся, што няма для іх нічога лепшага, як весяліцца і рабіць добрае ў жыцьці сваім.

Бо кожны чалавек, які есць і п’е і бачыць дабро ад працы сваёй, — гэта дар Божы.

 

І калі які чалавек есьць і п’е і бачыць добрае ў кожнай працы сваёй, дык гэта дар Божы.

Пераканаўся я, што ўсе справы, якія чыніць Бог, трываюць вечна; мы не можам ані дадаць да гэтага штосьці, ані адняць [ад таго], што ўчыніў Бог, каб шанавалі [Яго].

 

Даведаўся я, што ўсё, што робіць Бог трывае вечна: да гэтага няма чаго дадаваць і няма чаго адымаць, а Бог робіць гэта так, [каб] карыліся перад Ягоным абліччам.

Тое, што ўжо было, — тое самае і ёсць; і што будзе — ужо было; і Бог даследуе тое, што прамінула.

 

Тое, што было, тое ёсьць і цяпер, а што будзе, тое ўжо было, бо Бог аднаўляе мінулае.

І яшчэ ўбачыў я пад сонцам: на месцы суда там бязбожнасць, і на месцы справядлівасці там несправядлівасць;

 

Яшчэ бачыў я пад сонцам месца суду, а там бязбожнасьць, месца справядлівасьці, а там несправядлівасьць.

Дык сказаў я ў сэрцы маім: «Справядлівага і бязбожнага будзе судзіць Бог, бо [прыйдзе] час на кожную рэч і на кожную справу».

 

І сказаў я ў сэрцы сваім: — справядлівага і бязбожнага будзе судзіць Бог, дзеля таго, што час для кожнай рэчы і суд над кожнай справай.

Сказаў я ў сэрцы маім адносна сыноў чалавечых, што Бог будзе іх выпрабоўваць і пакажа, што яны самі па сабе — падобныя да звяроў.

 

Сказаў я ў сэрцы сваім аб сынох чалавечых, каб выпрабаваў іх Бог і каб яны бачылі, што яны самыя па сабе падобныя жывёле;

Бо доля сыноў чалавечых і жывёлы такая ж самая: як памірае чалавек, так і яны паміраюць; і тое ж самае дыханне ва ўсіх: нічога не мае чалавек болей за жывёлу, бо ўсё — марнасць.

 

дзеля таго, што ўдзел сыноў чалавечых і ўдзел жывёлы адзін: паміраюць як тыя, так і гэтыя, і ўсе маюць аднолькавы дух і няма ў чалавека перавагі перад быдлам, бо ўсё гэта дарэмнасьць.

І ўсё ідзе ў адно месца: з зямлі ўсё створана і ў зямлю ўсё падобным чынам вяртаецца.

 

Усё ідзе ў адно месца: усё паўстала з пылу і ўсё варочаецца ў пыл.

Хто ведае, ці дух сыноў чалавечых падымаецца ўверх і ці дух жывёлін сыходзіць уніз, у зямлю?

 

Хто ведае ці ўзыходзіць дух сыноў чалавечых угору і ці дух жывёлы зыходзіць уніз?

І ўцяміў я, што нічога няма лепшага для чалавека, як цешыцца працай сваёй; бо такі лёс яго. Бо хто ж прывядзе яго, каб ён даведаўся, што будзе пасля яго?

 

Гэтак пабачыў я, што няма для чалавека нічога лепшага, як цешыцца са сваёй працы, дзеля таго што гэта ягоны ўдзел, бо-ж хто прывядзе яго пагледзець, што будзе пасьля яго.