Эклезіяста 7 разьдзел

 

 

Лепш добрае імя, чым пахкія алейкі, і дзень смерці [лепшы] за дзень нараджэння.

 

Лепш [добрае] імя, чым добры алей, і [лепш] дзень сьмерці, чым дзень нараджэньня.

Лепш ісці ў дом жалобы, чым у дом банкету; бо ў гэтым канец кожнага чалавека і жывы збярэ гэта ў сэрцы.

 

Лепш ісьці ў дом жалобы, чым ісьці ў дом сьвяткаваньня, бо там — канец кожнага чалавека, і [чалавек] жывы складае гэта ў сэрцы сваім.

Лепшы смутак за смех, бо праз засмучанасць твару выпраўляецца душа.

 

Лепш смутак, чым сьмех, бо праз засмучанае аблічча будзе лепшым сэрца.

Сэрца мудрых — у доме жалобы, а сэрца неразумных — у доме весялосці.

 

Сэрца мудрых — у доме жалобы, а сэрца дурняў — у доме радасьці.

Лепш цярпець нападкі мудрага, чым радавацца спевам неразумнага,

 

Лепш чалавеку слухаць дакараньні мудрага, чым слухаць сьпеў дурняў.

бо як трэскат гаручых церняў пад катлом, так і смех неразумнага. Але і гэта марнасць.

 

Бо сьмех дурня — як трэскат трэсак пад гаршчком. І гэта таксама марнасьць.

Бо паклёп робіць разумнага дурным, а падарунак адурняе сэрца.

 

Бо прыгнёт [іншых] мудрага робіць шалёным, і падарунак псуе сэрца.

Лепшы канец справы, чым [яе] пачатак, лепшы цярплівы за самаўпэўненага.

 

Лепш канец справы, чым яе пачатак, лепш павольны [на гнеў], чым фанабэрысты.

Не будзь скоры ў душы да гневу, бо гнеў спачывае ў душы неразумнага.

 

Ня будзь хуткі да гневу ў духу тваім, бо гнеў жыве ў заўлоньні дурняў.

Не кажы: «Якая, ты думаеш, прычына таго, што ранейшыя часы былі лепшымі, чым цяпер?» Бо не з мудрасці ты пытаешся пра гэта.

 

Не кажы: “Што гэта такое, што ранейшыя дні былі лепшыя, чым цяперашнія?”, бо ня з мудрасьці ты пытаешся пра гэта.

Добрая мудрасць разам з багаццямі і карысная тым, якія бачаць сонца.

 

Добрая мудрасьць разам са спадчынай, асабліва для таго, хто бачыць сонца.

Бо як дапамагае мудрасць, так дапамагаюць грошы; але адукаванасць мае тую перавагу, што мудрасць дае жыццё свайму ўладальніку.

 

Бо ў ценю мудрасьці як у ценю срэбра; і карысьць веданьня [ў тым, што] мудрасьць дае жыцьцё таму, хто мае яе.

Прыгледзься да спраў Божых: бо ніхто не змог бы выпрастаць тое, што крывым Ён зрабіў.

 

Паглядзі на справы Божыя, бо хто можа выпрастаць тое, што Ён скрывіў.

У добры дзень пацяшайся з дабра, а ў дзень ліхі падумай: як тое, так і гэтае стварыў Бог, каб чалавек не даведаўся нічога пра будучыню.

 

У дзень добры карыстайся з добрага, а ў дзень ліхі ўбач, што адно зрабіў Бог насупраць другога, так што не знойдзе чалавек, што будзе пасля яго.

Усё я бачыў у дні марнасці маёй: ёсць справядлівы, які гіне ў справядлівасці сваёй, ёсць і бязбожнік, які доўгі час жыве ў нягоднасці сваёй.

 

Усё гэта я бачыў у дні марнасьці маёй: вось, праведнік гіне ў праведнасьці сваёй, і вось бязбожнік доўга жыве ў ліхоце сваёй.

Не будзь занадта справядлівым і мудрым звыш меры! Нашто ты хочаш пагубіць сябе?

 

Ня будзь залішне праведны, і ня будзь надта мудры! Навошта маеш нішчыць сам сябе?

Не чыні занадта бязбожна і не будзь неразумным! Нашто табе паміраць не ў свой час?

 

Не асуджай залішне і ня будзь дурнем! Навошта табе паміраць ня ў свой час?

Добра, каб ты трымаў тое, што маеш, але добра, каб і ад іншага не адводзіў рукі тваёй, бо хто шануе Бога, таго і другога пазбегне.

 

Добра, калі будзеш трымацца аднаго, і ад другога не прыбірай рукі тваёй, бо той, хто баіцца Бога, пазьбегне ўсяго гэтага.

Мудрасць робіць мудрага дужэйшым за дзесяць князёў горада.

 

Мудрасьць робіць мудрага мацнейшым за дзесяць уладароў, якія ў горадзе.

Бо няма на зямлі чалавека справядлівага, які чыніў бы дабро і не грашыў.

 

Бо няма на зямлі чалавека праведнага, які робіць дабро і не грашыць.

Але і да ўсіх слоў, што гавораць, не прыкладай сэрца свайго, каб не пачуў часам, як твой слуга абгаворвае цябе;

 

Таксама кожнае слова, што гавораць, не ўкладай у сэрца тваё, і ня слухай, як слуга твой праклінае цябе;

бо сумленне тваё ведае, што і ты часта абгаворваў другіх.

 

бо ведае сэрца тваё, што ты шмат разоў таксама праклінаў іншых.

Усё гэта я спазнаў праз мудрасць, сказаў: «Зраблюся мудрым».

 

Усё гэта я выпрабаваў мудрасьцю. Я сказаў: “Я буду мудрым”, але [мудрасьць] далёка ад мяне.

А яна далей адступілася ад мяне. Далёка тое, што было, і глыбокая бездань. Хто даследуе яе?

 

Далёка тое, што ўжо было, і глыбокае, глыбокае. Хто знойдзе яго?

Разгледзеў я ўсё душой маёй, каб пазнаць, разгледзець і адшукаць мудрасць і розум і пераканацца, што бязбожнасць — гэта неразумнасць, а аблуда — безразважнасць.

 

Зьвярнуў я сэрца маё, каб спазнаць і дасьледаваць, і шукаць мудрасьць і разуменьне, і каб спазнаць, што бязбожнасьць — дурасьць, а глупота — шаленства.

І выявіў я, што гарчэйшая за смерць жанчына, яна — пастка паляўнічых, і сіло — сэрца яе, путы — рукі яе. Той, хто падабаецца Богу, пазбегне яе; той жа, хто грэшнік, будзе зняволены ёю.

 

І знайшоў я, што гарчэйшая за сьмерць жанчына, у якой сэрца як пастка і сіло, а рукі ейныя — як путы. Хто добры перад абліччам Бога, той уратуецца ад яе; а грэшнік будзе злоўлены ёю.

«Вось што я высветліў, — сказаў Эклезіяст, — адно за другім, каб здабыць праўду,

 

Вось гэта я знайшоў, сказаў Эклезіяст, адно з другім [параўноўваючы], каб знайсьці разуменьне.

якую дагэтуль шукае душа мая, і я не знайшоў: адшукаў я аднаго чалавека з тысячы, а жанчыны сярод усіх ні адной не знайшоў.

 

Чаго яшчэ шукала душа мая і не знайшла? Чалавека аднаго з тысячы я знайшоў, а жанчыны сярод усіх іх не знайшоў.

Вось толькі што знайшоў я: што Бог стварыў чалавека праўдзівым, а людзі кінуліся ў бясконцыя росшукі».

 

Вось толькі гэта я знайшоў, што Бог зрабіў чалавека правым, а яны шукаюць усялякія прыдумкі.