Эклезіяста 10 разьдзел
Кніга Эклезіяста, альбо Прапаведніка
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Антонія Бокуна
Здохлыя мухі прычыняюць, што масьць аптакарская сьмярдзіць; так дарагая мудрасьць а чэсьць церпяць ад малое дурноты.
Мёртвая муха робіць сьмярдзючым алей, і вылівае яго знаўца пахошчаў. Больш важыць малое глупства, чым мудрасьць і слава.
Сэрца мудрага на правым баку ў яго, але сэрца неразумнага на левым.
Сэрца мудрага [зьвяртаецца] ў правы бок, а сэрца дурня — у левы.
І ў дарозе, што неразумны ходзе, у яго не стаець мудрасьці, і кажнаму ён кажа, што ён дурань.
Нават калі дурны ідзе дарогаю, яму не хапае розуму, і ён пакажа ўсім, што дурны.
Як дух дзяржаўцы паўстане на цябе, не пакідай месца, бо паддаўкосьць сьцішае вялікія грахі.
Калі гнеў вялікага пана ўзьнімецца супраць цябе, заставайся на месцы сваім, бо цьвярозыя паводзіны залагоджваюць вялікія правіны.
Ё ліха, я бачыў пад сонцам, бы абмыла, што паходзе ад дзяржаўцы:
Ёсьць ліха, якое я бачыў пад сонцам, нібыта памылка, якая выходзіць ад аблічча ўладара:
Дурноты становяць на вялікай вышыні, а багатыя сядзяць нізка.
дурань пастаўлены на высокасьці вялікай, а багатыя сядзяць нізка.
Бачыў я слугаў на конях, а князёў ходзячых, як слугі, па зямлі.
Бачыў я слугаў на конях, і князёў, якія як слугі, ідуць па зямлі.
Хто капае яму, тый уваліцца ў яе; і хто ломе плот, таго ўкусе гад.
Хто капае яму, той упадзе ў яе, а таго, хто ломіць агароджу, укусіць зьмяя.
Хто кратае камяні, можа падарвацца імі; хто сячэць дровы, тый бывае ў небясьпечнасьці ад іх.
Хто перасоўвае камяні, можа скалечыцца імі, і хто коле дровы, можа быць у небясьпецы ад іх.
Як зялеза ступіцца, а ён ня найстра ляза, гады мусіць натужыцца; але перавага мудрасьці прыгатаваць.
Калі ступіцца жалезная [сякера] і лязо яе не навострана, трэба больш прыкладаць сілы, але больш карысьці будзе скарыстацца мудрасьцю.
Як гад укусе без замаўляньня, тады ўжо няма карысьці замаўляньню.
Калі ўкусіць зьмяя незагавораная, няма ўжо карысьці ад таго, хто ўмее загаворваць.
Словы з вуснаў мудрага зычлівыя, а вусны неразумнага губяць яго ж:
Словы вуснаў мудрага — прыемнасьць, але вусны дурня губяць яго самога.
Пачатак слоў з вуснаў ягоных — дурнота, і канец гаворкі ягонае — благі шал;
Пачатак словаў вуснаў ягоных — глупота, а канец [прамовы] вуснаў ягоных – ліхое шаленства.
І дурны множа словы, дарма што чалавек ня можа сказаць, што будзе; і што будзе просьле яго, хто скажа яму?
Бязглузды памнажае словы, хоць ня ведае чалавек, што будзе потым, і што пасьля яго станецца, хто распавядзе яму?
Гарапашнасьць неразумных высіляе кажнага зь іх, бо ён ня ведае, як ісьці да места.
Праца дурняў стамляе іх, бо ня ведае ён [нават], як дайсьці ў горад.
Бяда табе, зямля, калі кароль твой хлапец, і князі твае ядуць рана.
Гора табе, зямля, калі валадар твой — юнак, і калі твае князі ад раніцы ядуць.
Дабраславёная зямля, калі кароль твой сын дабрароднага, і князі твае ядуць упару, каб пасіліцца, а ня дзеля п’янчаньня.
Шчасьлівая зямля, калі валадар — сын шляхетных, калі князі ядуць у час [адпаведны] для спасіленьня, а не каб нажэрціся.
Ад ляноты валіцца столь, а калі апусьціць рукі, дык працячэць дом.
Дзе лянота, там правісае столь, і дзе апушчаны рукі, там працякае дом.
Дзеля радасьці спраўляюць чэсьці, і віно вяселе жыцьцё; а срэбра адказуе за ўсе.
Дзеля забавы ладзяць банкет, і віно разьвесяляе жыцьцё, а срэбра адказвае за ўсё.
Нават у думках сваіх ня кліні караля, і ў спальных пакоях сваіх не вайцяй багатага; бо птушка нябёсная можа перанесьці голас і крылатая — пераказаць слова.
Нават у думцы сваёй не кляні валадара, і ў спальні сваёй не кляні багатага, бо птушкі нябесныя занясуць голас твой, і тыя, што маюць крылы, распавядуць слова.
