Эклезіяста 3 разьдзел

 

 

Усяму пара, і час кажнаму зычаньню пад небам:

 

Усё мае [свой] час, і свая пара кожнай справе пад небам;

Пара радзіцца, і пара паміраць; пара садзіць, і пара вырываць пасаджанае;

 

час нараджацца і час паміраць, час садзіць і час вырываць тое, што пасаджана;

Пара забіваць, і пара лячыць; пара бураць, і пара будаваць;

 

час забіваць і час лячыць, час нішчыць і час будаваць;

Пара плакаць, і пара сьміяцца; пара галасіць, і пара скакаць;

 

час плакаць і час смяяцца, час галасіць і час скакаць;

Пара кідаць каменьне, і пара зьбіраць каменьне; пара абыймаць, і пара здаляцца ад абыймаў;

 

час кідаць камяні і час збіраць іх, час абдымаць і час пазбягаць абдымкаў;

Пара шукаць, і пара губляць; пара шчаджаць, і пара раськідаць;

 

час шукаць і час губляць, час берагчы і час адкідаць;

Пара ірваць, і пара сшываць; пара маўчэць, і пара гукаць;

 

час раздзіраць і час сшываць, час маўчаць і час гаварыць;

Пара любіць, і пара ненавідзіць; пара вайны, і пара міру.

 

час любіць і час ненавідзець, час вайны і час міру.

Што за перавага працуючаму з тога, што ён працуе?

 

Што за карысць мае з працы сваёй той, хто працуе?

Бачыў я дзейнасьць, каторую даў Бог сыном людзкім, каб яны спраўляліся зь ёю.

 

Паглядзеў я на заняткі, якія даў Бог сынам чалавечым, каб займаліся імі.

Усе ўчыніў Ён харошым упару сваю, таксама ўлажыў Ён сьвет у сэрца іхнае так, што ня можа людзіна адкрыць справаў, каторыя Бог спраўляе ад пачатку аж да канца.

 

Усё добрае зрабіў Ён у свой час; і перадаў сусвет разважнасці іх, ды не спасцігне чалавек справы, якую ўчыніў Бог, ад пачатку да канца.

Ведаю, што нямаш ім іншага дабра, як весяліцца й рабіць дабро ў жыцьцю сваім.

 

Спазнаў я, што няма для іх нічога лепшага, як весяліцца і чыніць дабро ў сваім жыцці.

І калі якая людзіна есьць а п’ець а бача дабро з гарапашнасьці свае, то гэта дар Божы.

 

Бо кожны чалавек, які есць і п’е і бачыць дабро ад працы сваёй, — гэта дар Божы.

Ведаю, што ўсе, што робе Бог, застаецца на векі; да яго няма чаго дабаўляць і ад яго няма чаго адыймаць; і Бог зрабіў так, каб баяліся Яго.

 

Пераканаўся я, што ўсе справы, якія чыніць Бог, трываюць вечна; мы не можам ані дадаць да гэтага штосьці, ані адняць [ад таго], што ўчыніў Бог, каб шанавалі [Яго].

Што было, даўно яно; і што мае быць, ужо было; і Бог спаганяе зь мінуласьці.

 

Тое, што ўжо было, — тое самае і ёсць; і што будзе — ужо было; і Бог даследуе тое, што прамінула.

Яшчэ бачыў я пад сонцам: месца суду, а там нягоднасьць; і месца справядлівасьці — нягодны там.

 

І яшчэ ўбачыў я пад сонцам: на месцы суда там бязбожнасць, і на месцы справядлівасці там несправядлівасць;

Я сказаў у сэрцу сваім: «Справядлівага й нягоднага будзе судзіць Бог, бо пара там на кажнае зычаньне й на кажны ўчынак там».

 

Дык сказаў я ў сэрцы маім: «Справядлівага і бязбожнага будзе судзіць Бог, бо [прыйдзе] час на кожную рэч і на кожную справу».

Быў сказаўшы я ў сэрцу сваім праз справы сыноў людзкіх, што Бог спрабаваў іх і паказаў, што яны жывёла самы па сабе;

 

Сказаў я ў сэрцы маім адносна сыноў чалавечых, што Бог будзе іх выпрабоўваць і пакажа, што яны самі па сабе — падобныя да звяроў.

Бо тое, што прылучаецца сыном людзкім, прылучаецца жывёле, і адна прылука ўсім: як адныя паміраюць, так паміраюць і другія; але, усі маюць адзін дух; і ня мае людзіна перавагі над жывёлаю; бо ўсе марнаеьць.

 

Бо доля сыноў чалавечых і жывёлы такая ж самая: як памірае чалавек, так і яны паміраюць; і тое ж самае дыханне ва ўсіх: нічога не мае чалавек болей за жывёлу, бо ўсё — марнасць.

Усе йдзець у вадно месца: усе паўстала з пылу, і ўсе абернецца ў пыл.

 

І ўсё ідзе ў адно месца: з зямлі ўсё створана і ў зямлю ўсё падобным чынам вяртаецца.

Хто ведае, ці дух сыноў людзкіх узыходзе ўгару і ці дух жывёлы зыходзе далоў, да зямлі?

 

Хто ведае, ці дух сыноў чалавечых падымаецца ўверх і ці дух жывёлін сыходзіць уніз, у зямлю?

Дык я бачыў, што нічога няма лепшага, як што людзіна цешылася б з працаў сваіх; бо гэта дзель ейная; бо хто прывядзець яе пабачыць, што будзе просьле яе?

 

І ўцяміў я, што нічога няма лепшага для чалавека, як цешыцца працай сваёй; бо такі лёс яго. Бо хто ж прывядзе яго, каб ён даведаўся, што будзе пасля яго?