2 да Карынфянаў 3 разьдзел
Другое пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла
Ці пачнем ізноў адрэкамэндоўваць сябе [вам]? Ці мы патрабуем, як некаторыя, даручальных лістоў да вас ці даручальных [лістоў] ад вас?
Няўжо ізноў пачынаць нам знаёміцца? Няўжо нам, як некаторым, патрэбны даверчыя лісты да вас ці ад вас?
Вы — наш ліст, напісаны ў сэрцах нашых, які ведаюць і чытаюць усе людзі.
Вы — наш ліст, напісаны ў нашых сэрцах, які ведаюць і чытаюць усе людзі.
Бо яўна [для ўсіх], што вы — ліст Хрыстовы, напісаны праз служэньне нашае не атрамантам, але Духам Бога Жывога, не на каменных табліцах, але на цялесных табліцах сэрца.
Вы паказваеце, што вы — ліст Хрыстовы дзякуючы нашаму служэнню. Ліст, напісаны не чарніламі, але Духам жывога Бога, не на каменных табліцах, але на цялесных табліцах сэрцаў.
А гэтакую пэўнасьць мы маем у Богу праз Хрыста
Такі давер мы маем праз Хрыста да Бога.
не таму, што мы здольныя залічыць нешта сабе, нібыта праз сябе, але здольнасьць нашая ад Бога,
Не таму, што мы здольныя думаць нешта ад сябе,
Які даў нам здольнасьць быць служыцелямі Новага Запавету, ня літары, але духа, бо літара забівае, а дух ажыўляе.
але здольнасць нашая ад Бога, які ўчыніў нас здольнымі быць слугамі новага запавету: не літары, але Духу, бо літара забівае, а Дух ажыўляе.
Калі ж служэньне сьмерці, высечанае літарамі на камянях, было ў такой славе, што сыны Ізраіля не маглі глядзець на аблічча Майсея дзеля славы аблічча ягонага, якая зьнікала,
Калі ж служэнне смерці, выразанае літарамі на камянях, мела такую хвалу, што сыны Ізраэля не маглі глядзець на Майсея з прычыны часовай славы ягонага аблічча,
дык ці ня шмат больш будзе ў славе служэньне Духа?
то наколькі ж большае ў славе будзе служэнне Духа?
Бо калі служэньне асуджэньня ёсьць слава, шмат больш багатае славаю служэньне праведнасьці.
Калі служэнне асуджэнню — гэта слава, то тым больш пераўзыходзіць славаю служэнне справядлівасці.
Бо і тое, што мела славу, не было слаўным у сваёй меры з прычыны бязьмернасьці [будучай] славы.
Бо ў гэтым выпадку праслаўленае не мае славы ў параўнанні з цяперашняй нязмернай славай.
Бо калі мае славу тое, што зьнікае, тым больш у славе тое, што застаецца.
Калі часовае слаўнае, то нашмат больш слаўнае тое, што трывае.
Дык, маючы гэткую надзею, дзейнічаем з вялікай адвагаю.
Маючы такую надзею, паступаем з вялікай адвагаю.
І ня так, як Майсей, які ўскладаў заслону на аблічча сваё, каб сыны Ізраіля не глядзелі на канец таго, што зьнікае.
Але не так, як Майсей, які закрываў свой твар, каб сыны ізраэлевы не глядзелі на заканчэнне таго, што мінае.
Але скамянелі думкі іхнія, бо тая заслона да сёньня застаецца нязьнятай пры чытаньні Старога Запавету, таму што яна ў Хрысьце зьнішчаецца.
Аднак зацьміўся іхні розум, бо аж да сённяшняга дня тая заслона застаецца нязнятай пры чытанні Старога Запавету, а мінае яна ў Хрысце.
Аж да сёньня, калі яны чытаюць Майсея, заслона ляжыць на сэрцы іхнім,
Ажно да сённяшняга дня, калі чытаюць Майсея, заслона ляжыць на іх сэрцы.
а калі хто зьвернецца да Госпада, заслона здымаецца.
Калі ж нехта звяртаецца да Пана, заслона здымаецца.
Госпад ёсьць Дух, а дзе Дух Госпада, там свабода.
Пан ёсць Духам, а дзе Дух Пана, там свабода.
Мы ж усе, адкрытым абліччам узіраючыся на славу Госпада, перамяняемся ў вобраз Ягоны ад славы ў славу, як ад Духа Госпада.
Мы ж усе з адкрытым абліччам углядаемся, нібы ў люстра, у славу Пана і перамяняемся ў той самы вобраз ад славы ў славу, як праз Дух Пана.
