Да Габрэяў 10 разьдзел
Пасланьне да Габрэяў
Пераклад Антонія Бокуна → Пераклад Анатоля Клышкi
Бо Закон, які мае цень будучага дабра, а ня сам вобраз рэчаў, тымі ахвярамі, якія нязьменна прыносяцца штогод, ніколі ня можа зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць [з імі].
Бо закон, маючы цень будучага дабра, а не сам вобраз рэчаў, ніколі не можа аднымі і тымі ж ахвярамі штогод, якія заўсёды прыносяць, зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць;
Бо іначай перасталі б прыносіць іх, бо ўжо ня мелі б сьвядомасьці грахоў тыя, што служаць, аднойчы ачышчаныя.
а то хіба не перасталі б іх прыносіць, бо тыя, што прыносяць ахвяры, будучы адзін раз ачышчаныя, ужо не мелі б усведамлення грахоў?
Але праз гэтыя [ахвяры] штогод узгадваецца пра грахі,
Але ў гэтых ахвярах — напамінанне пра грахі штогод;
бо немагчыма, каб кроў валоў і казлоў забірала грахі.
бо немагчыма, каб кроў быкоў і казлоў забірала грахі.
Дзеля гэтага [Хрыстос], уваходзячы ў сьвет, кажа: «Ахвяры і дару Ты не захацеў, але цела падрыхтаваў для Мяне.
Таму Ён, уваходзячы ў свет, кажа: «Ахвяры і прынашэння Ты не захацеў, а падрыхтаваў Мне цела;
Цэласпаленьні і [ахвяры] за грэх Ты не ўпадабаў.
усеспаленні і ахвяры за грэх не былі даспадобы Табе.
Тады Я сказаў: “Вось, іду (на пачатку кнігі напісана пра Мяне) учыніць, Божа, волю Тваю”».
Тады Я сказаў: «Вось, Я прыйшоў (як у скрутку кнігі напісана пра Мяне) каб выканаць, Божа, Тваю волю».
Сказаўшы перш, што «ахвяры, і дару, і цэласпаленьняў, і [ахвяры] за грэх Ты не захацеў і не ўпадабаў», а яны прыносяцца паводле Закону,
Кажучы перад гэтым: «Ахвяраў, і прынашэнняў, і ўсеспаленняў, і ахвяраў за грэх Ты не захацеў і Табе яны не былі даспадобы (гэта тыя, што прыносяццца паводле закона),
пасьля сказаў: «Вось, іду ўчыніць, Божа, волю Тваю». Касуе першае, каб паставіць другое.
Ён тады сказаў: «Вось, іду, каб выканаць, [Божа], Тваю волю». Ён адмяняе першае, каб паставіць другое.
Гэтай воляй мы асьвячоныя праз аднакротнае прынясеньне цела Ісуса Хрыста.
І гэтай воляю мы асвечаны прынясеннем цела Ісуса Хрыста раз і назаўсёды.
І ўсякі сьвятар штодня стаіць, спраўляючы служэньне і шматкроць прыносячы тыя самыя ахвяры, якія ніколі ня могуць зьняць грахоў.
І кожны святар стаіць штодня, служачы і прыносячы шматразова адны і тыя ж ахвяры, якія ніколі не могуць зняць грахі,
А Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,
а Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,
чакаючы яшчэ, пакуль ворагі Ягоныя будуць пакладзены як падножжа ног Ягоных.
чакаючы далей, пакуль Яго ворагі не будуць пакладзены ў падножжа Яго ног.
Бо Ён адным дарам назаўсёды зрабіў дасканалымі тых, якіх асьвяціў.
Бо Ён адным прынашэннем зрабіў назаўсёды дасканалымі тых, хто асвечваецца.
Сьведчыць жа нам і Дух Сьвяты, бо пасьля прадказана:
І Святы Дух таксама сведчыць нам, бо пасля таго, як Ён сказаў:
«Вось запавет, які Я заключу з імі пасьля дзён тых, — кажа Госпад, — даючы законы Мае ў сэрцы іхнія, напішу іх і ў думках іхніх,
«Вось запавет, які Я заключу з імі пасля тых дзён, — кажа Госпад, — Я ўкладу Мае законы ў іх сэрца, і ў іх розуме Я напішу іх»,
і грахоў іхніх і беззаконьняў іхніх больш не ўзгадаю».
Ён кажа: «І іх грахоў і іх беззаконняў не ўспомню болей».
А дзе адпушчэньне грахоў, ужо непатрэбны дар за іх.
А дзе дараванне гэтага, там ужо непатрэбна прынашэння за грэх.
Дык, браты, маючы адвагу ўваходзіць у сьвятыню праз кроў Ісуса Хрыста,
Дык, браты, маючы ўпэўненасць для ўваходу ў святое святых праз Кроў Ісуса,
шляхам новым і жывым, які Ён усталяваў для нас праз заслону, гэта ёсьць цела Сваё,
які Ён адкрыў нам як новую і жывую дарогу праз заслону, гэта значыць праз Сваё цела,
і маючы вялікага Сьвятара над домам Божым,
і маючы вялікага Святара над домам Божым,
будзем падыходзіць са шчырым сэрцам, у поўні веры, пакрапіўшы сэрцы, [каб ачысьціць] ад сумленьня злога, і абмыўшы цела чыстай вадою.
прыступайма да святога святых са шчырым сэрцам, з поўнаю верай, акрапіўшы сэрцы ад заганнага сумлення і абмыўшы цела чыстаю вадою;
Будзем трымацца няўхільна вызнаньня надзеі, бо верны Той, Які абяцаў,
трымаймася непахісна вызнання надзеі, бо верны Той, Хто абяцаў;
і будзем зважаць адзін на аднаго, заахвочваючы да любові і добрых учынкаў,
і будзьма ўважлівыя адзін да аднаго, заахвочваючы да любові і добрых учынкаў,
не пакідаючы зграмаджэньня свайго, як ёсьць у некаторых звычай, але заклікаючы [ў яго], і тым больш, калі бачыце, што набліжаецца дзень той.
не пакідаючы свайго сходу, як сталася звычкаю ў некаторых, а падбадзёрваючы адзін аднаго; і тым больш, чым больш вы бачыце, што набліжаецца той дзень.
Бо калі мы самахоць грашым, атрымаўшы пазнаньне праўды, ужо не застаецца ахвяра за грахі,
Бо калі самохаць грашым пасля таго, як атрымалі пазнанне праўды, ужо не застаецца ахвяры за грахі,
але нейкае жахлівае чаканьне суду і жару агню, які мае пажэрці супраціўнікаў.
а застаецца нейкае страшнае чаканне суда і лютасць агню, які павінен пажэрці праціўнікаў.
Хто адкінуў Закон Майсея пры двух ці трох сьведках, бяз літасьці памірае.
Калі хто-небудзь адкінуў закон Маісея, памірае без спачування на падаставе паказанняў двух або трох сведак;
Наколькі, думаеце, цяжэйшае кары варты той, хто Сына Божага патаптаў, і кроў запавету, якою ён асьвячоны, за звычайную палічыў, і Духа ласкі зьняважыў?
наколькі горшай кары, падумайце вы, будзе варты той, хто патаптаў Сына Божага і палічыў за звычайную Кроў запавету, якою быў асвечаны, і Духа ласкі зняважыў?
Бо мы ведаем Таго, Які сказаў: «“Мне помста, Я аддам”, — кажа Госпад». І ізноў: «Госпад будзе судзіць народ Свой».
Бо мы ведаем Таго, Хто сказаў:«Мне належыць помста, Я адплачу», [кажа Госпад]. І яшчэ: «Госпад будзе судзіць Свой народ».
Жахліва трапіць у рукі Бога Жывога!
Страшна трапіць у рукі жывога Бога.
Узгадайце ж ранейшыя дні вашыя, калі вы, прасьветленыя, вытрывалі вялікае змаганьне пакутаў,
Але ўспамінайце ранейшыя [вашы] дні, калі вы, ужо асвечаныя, выстаялі ў вялікай барацьбе ў пакутах,
ці то самі выстаўляныя на зьнявагі і зьдзекі, ці то стаўшыся супольнікамі тых, якія пераносяць такое.
то выстаўленыя напаказ на знявагі і здзекі, то знаходзячыся з тымі, з кім так абыходзіліся.
Бо вы і маім путам спачувалі, і рабунак маёмасьці вашае з радасьцю прыймалі, ведаючы, што маеце для сябе ў небе маёмасьць лепшую, якая застанецца.
Бо вы і зняволеным7 спачувалі, і рабаванне вашай маёмасці прынялі з радасцю, ведаючы, што ў саміх вас ёсць маёмасць лепшая і непераходная.
Дык не пакідайце адвагі вашае, якая мае вялікую нагароду.
Дык не адкідайце вашай упэўненасці, у якой ёсць вялікая ўзнагарода.
Бо вам патрэбная цярплівасьць, каб, учыніўшы волю Божую, атрымаць абяцаньне.
Бо вам патрэбна вытрываласць, каб вы, выканаўшы волю Божую, атрымалі абяцанае.
Бо яшчэ крыху, зусім крыху, і надыйдзе Той, Які надыходзіць, і не замарудзіць.
«Бо яшчэ няшмат, зусім няшмат — і прыйдзе Той, Хто павінен прыйсці, і не замарудзіць.
«А праведны з веры жыць будзе»; і: «Калі хто будзе хістацца, не ўпадабае яго душа Мая».
А праведны Мой будзе жыць вераю; і калі ён адступіць, то яго не ўпадабае Мая душа».
Мы ж ня хісткія на загубу, але [стаім] у веры на здабыцьцё душы.
Але мы не з тых, хто адступае на пагібель, а з тых, хто стаіць у веры для выратавання душы.
