2 да Карынфянаў 4 разьдзел

 

 

Дзеля гэтага, маючы такое служэньне, бо мы атрымалі літасьць, мы не журымся,

 

Сего ради имеюще служение сее, яко Имъ помиловани быхомъ • Не стужаймы,

але адмаўляемся тайных [учынкаў] сораму, ня ходзячы падступна і не перакручваючы Слова Божага, але выяўленьнем праўды адрэкамэндоўваем сябе сумленьню кожнага чалавека перад Богам.

 

но отложмы тайности сраму • Не ходяще во хытрости, ни льстяще слова Божия, но во явленіи истинны • Составляющи сами себе ко всякой совести человеческой предъ Богомъ •

А калі і закрытае Эвангельле нашае, закрыта для тых, якія гінуць,

 

Естъ ли же еще покровенно благовествование наше, во гыбнущих покровенно ест •

для бязьверных, у якіх бог веку гэтага засьляпіў думкі, каб не ўзыйшло ім сьвятло Эвангельля славы Хрыста, Які ёсьць вобраз Божы.

 

В нихже богъ века сего, ослепи разумы неверныхъ • Не въсияти имъ свету благовествования славы Христовы • Онже естъ образъ Божий •

Бо мы не саміх сябе абвяшчаем, але Хрыста Ісуса, Госпада; а мы — слугі вашыя дзеля Ісуса.

 

Не себе бо проповедаемъ, но Господа Христа Ісуса, себе же глаголемъ раби вамъ быти для Ісуса •

Таму што Бог, Які сказаў з цемры зазьзяць сьвятлу, Сам зазьзяў у сэрцах нашых дзеля прасьвятленьня [нас] пазнаньнем славы Божае ў абліччы Ісуса Хрыста.

 

Понеже Богъ повеле изъ тмы, свету восиати, иже восиа во серцехъ наших ко просвещению разума славы Божіи, обличиемъ Ісусъ Христовым •

А скарб гэты мы маем у гліняных начыньнях, каб празьмернасьць моцы была ад Бога, а ня з нас.

 

Имамы пакъ сокровище сее во сосудехъ глиненых, да повышение будеть от силы Божией, а не от насъ •

Мы ў-ва ўсім уцісканыя, але ня сьціснутыя; мы зьбянтэжаныя, але не губляем надзеі;

 

Внегда бо во всем скорбь приемлем, но не стужаемъ собе • Нищету терпимъ, но несмы запомянуты предъ Богомъ • Стражъдемъ, но несмы во отчааніи •

мы перасьледаваныя, але не пакінутыя; мы паваленыя, але ня гінем.

 

Гоними, но не оставляемы • Низлагаеми, но не погубляемы •

Мы заўсёды носім у целе мёртвасьць Госпада Ісуса, каб і жыцьцё Ісуса выявілася ў целе нашым.

 

Всегда мертвение Господа Ісуса на теле своемъ носяще • Да и животъ Ісусовъ во теле нашемъ явится •

Бо мы, жывыя, заўсёды выдаваныя на сьмерць дзеля Ісуса, каб і жыцьцё Ісуса выявілася ў сьмяротным целе нашым.

 

Всегда бо мы живіи на смерть предаемся Ісуса ради, дабы животъ Ісусовъ явленъ былъ, во мертвеней плоти нашей •

Так што сьмерць дзейнічае ў нас, а жыцьцё — у вас.

 

Темже убо смерть в насъ деется, а животъ в васъ •

А маючы той самы дух веры, як напісана: «Я верыў і дзеля гэтага гаварыў», і мы верым і дзеля гэтага гаворым,

 

Имамы же вси единаго духа веры • По писаному: веровахъ темже и возъглаголахъ • И мы веруемъ, темже и глаголемъ,

ведаючы, што Той, Які ўваскрасіў Госпада Ісуса, уваскрасіць праз Ісуса і нас і паставіць разам з вамі.

 

ведуще яко воздвигый Господа Ісуса, и насъ со Ісусомъ воздвигнеть • И поставит с вами •

Бо ўсё дзеля вас, каб багацьце ласкі праз шматлікія падзякі памнажалася на славу Божую.

 

Вся бо быша васъ деля • Да благодат умножившися множайшими благодареніи, изъбыточствуеть во славу Божию •

Дзеля гэтага мы не журымся, але, калі наш вонкавы чалавек зьнішчаецца, дык унутраны дзень пры дні абнаўляецца.

 

Темже не утружаемся, аще бо внешній нашъ человекъ растлевается, но внутреный обновляется по вся дни •

Бо гэты караценькі лёгкі прыгнёт наш робіць яшчэ большай і большай вагу славы вечнае для нас,

 

Понеже нынейшее легкое печали нашея бремя • Велми великую тяготу во высокости вечное славы соделаваеть намъ •

якія глядзім не на бачнае, але на нябачнае, бо бачнае — часовае, а нябачнае — вечнае.

 

Не смотряемъ убо видимых, но невидимыхъ • Видимая бо временна, а невидимая вечна суть •