2 да Карынфянаў 4 разьдзел
Другое пасланьне да Карынфянаў
Пераклад П. Татарыновіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Таму вось, маючы гэткае служэнне з аказанага нам міласэрдзя, мы не панікаем душою.
Сего ради имеюще служение сее, яко Имъ помиловани быхомъ • Не стужаймы,
Але, адрынуўшы скрытую няпрыстойнасьць, не хапаемся хітрунства, не выкрыўляем слова Божага, а выяўляючы праўду, паручаем сябе самых кажнаму людзкому сумленню прад Богам.
но отложмы тайности сраму • Не ходяще во хытрости, ни льстяще слова Божия, но во явленіи истинны • Составляющи сами себе ко всякой совести человеческой предъ Богомъ •
А калі наша Эванэлія і закрыта, дык для тых закрыта, што гінуць;
Естъ ли же еще покровенно благовествование наше, во гыбнущих покровенно ест •
для няверучых, якім думкі асьляпіў бог сьвету гэтага, каб ня зіяла для іх сьвятло Добрай Навіны аб хвале Хрыстуса, які ёсьць вобразам Бога нябачнага.
В нихже богъ века сего, ослепи разумы неверныхъ • Не въсияти имъ свету благовествования славы Христовы • Онже естъ образъ Божий •
Бо мы не сябе самых апавяшчаем, але Хрыстуса Езуса, Усеспадара; самыж мы — слугі вашыя для Езуса.
Не себе бо проповедаемъ, но Господа Христа Ісуса, себе же глаголемъ раби вамъ быти для Ісуса •
Бог бо, які загадаў із цемры зазіяць сьвятлу, Ён рассьвятліў нашы сэрцы, каб у іх зіяла пазнанне ясьнейшай хвалы Божай у вабліччы Хрыстуса Езуса.
Понеже Богъ повеле изъ тмы, свету восиати, иже восиа во серцехъ наших ко просвещению разума славы Божіи, обличиемъ Ісусъ Христовым •
Але скарб гэты маем у гліняных судзінах, каб відно было, што веліч ёсьць ад Бога, а не ад нас.
Имамы пакъ сокровище сее во сосудехъ глиненых, да повышение будеть от силы Божией, а не от насъ •
У ва ўсім мы прыгнятаныя, але ня прыгнобленыя; мы ў бядзе, але ня ў роспачы;
Внегда бо во всем скорбь приемлем, но не стужаемъ собе • Нищету терпимъ, но несмы запомянуты предъ Богомъ • Стражъдемъ, но несмы во отчааніи •
нас гоняць, травяць, але мы не пакінутыя; мы паваены, ды ня гінем;
Гоними, но не оставляемы • Низлагаеми, но не погубляемы •
заўсёды носім у целе нашым умор Езуса, каб і жыцьцё Езусава ў нашым целе відно было.
Всегда мертвение Господа Ісуса на теле своемъ носяще • Да и животъ Ісусовъ во теле нашемъ явится •
Нас бо ўвесь час дзеля Езуса жывымі аддаюць на сьмерць і жыцьцё Езусава праявілася у сьмяротным целе нашым;
Всегда бо мы живіи на смерть предаемся Ісуса ради, дабы животъ Ісусовъ явленъ былъ, во мертвеней плоти нашей •
гэтак вось сьмерць дзее ў нас, а жыцьцё ў вас.
Темже убо смерть в насъ деется, а животъ в васъ •
Але, маючы той самы дух веры, як напісана: Я ўверыў, таму і гаварыў (Пс. 115:1); і мы верым, таму і гаворым;
Имамы же вси единаго духа веры • По писаному: веровахъ темже и возъглаголахъ • И мы веруемъ, темже и глаголемъ,
ведаючы, што той, каторы збудзіў з умерлых Езуса, збудзіць і нас ды паставіць з вамі.
ведуще яко воздвигый Господа Ісуса, и насъ со Ісусомъ воздвигнеть • И поставит с вами •
Усё бо дзеля вас, каб сутасьць ласкі у многіх тым-болей збагачала ўдзячнасьць на хвалу Богу.
Вся бо быша васъ деля • Да благодат умножившися множайшими благодареніи, изъбыточствуеть во славу Божию •
Дзеля гэтага мы ня ныдзеем; але хоць назьнешні ў нас чалавек гібее, то аднак усабешні дзень-у-дзень абнаўляецца.
Темже не утружаемся, аще бо внешній нашъ человекъ растлевается, но внутреный обновляется по вся дни •
Бо тое, што адзін міг трывае — наша лёгкае гора цяперашняе — тое хвалу вечную нам рыхтуе;
Понеже нынейшее легкое печали нашея бремя • Велми великую тяготу во высокости вечное славы соделаваеть намъ •
нам, загледжаным не на ўсё бачнае, а — на нябачнае; бачнае бо — дачаснае, а нябачнае — вечнае.
Не смотряемъ убо видимых, но невидимыхъ • Видимая бо временна, а невидимая вечна суть •
