2 да Карынфянаў 4 разьдзел

 

 

Дзеля таго, маючы гэтае паслугаванне, як памілаваныя, мы не падаем духам,

 

Сего ради имеюще служение сее, яко Имъ помиловани быхомъ • Не стужаймы,

але мы стрымліваемся ад скрытых учынкаў сораму, не кідаемся ў хітрыкі ды не фальшуем слова Божага, але адкрытым вяшчэннем праўды прадстаўляем сябе перад Богам сумленню кожнага чалавека.

 

но отложмы тайности сраму • Не ходяще во хытрости, ни льстяще слова Божия, но во явленіи истинны • Составляющи сами себе ко всякой совести человеческой предъ Богомъ •

Калі наша Евангелле засланёна, дык засланёна для тых, што гінуць,

 

Естъ ли же еще покровенно благовествование наше, во гыбнущих покровенно ест •

для няверуючых, якім бог гэтага свету засляпіў розум, каб не заззяла ім святло дабравесця славы Хрыста, Які ёсць вобраз Бога.

 

В нихже богъ века сего, ослепи разумы неверныхъ • Не въсияти имъ свету благовествования славы Христовы • Онже естъ образъ Божий •

Бо мы не саміх сябе прапаведуем, але Хрыста Ісуса, Госпада; а мы — вашы паслугачы праз Ісуса.

 

Не себе бо проповедаемъ, но Господа Христа Ісуса, себе же глаголемъ раби вамъ быти для Ісуса •

Бо Сам Бог, Які загадаў: «З цемры заззяць святлу», асвяціў нашы сэрцы, каб асвяціць нас пазнаннем хвалы Божай у вобліку Ісуса Хрыста.

 

Понеже Богъ повеле изъ тмы, свету восиати, иже восиа во серцехъ наших ко просвещению разума славы Божіи, обличиемъ Ісусъ Христовым •

І мы гэты скарб захоўваем у гліняных пасудзінах, каб была велічнасць магутнасці Божай, ды не ад нас.

 

Имамы пакъ сокровище сее во сосудехъ глиненых, да повышение будеть от силы Божией, а не от насъ •

Мы ва ўсім церпім прыцясненне, але не прыдушаны; жывём у нястачах, але не ў роспачы;

 

Внегда бо во всем скорбь приемлем, но не стужаемъ собе • Нищету терпимъ, но несмы запомянуты предъ Богомъ • Стражъдемъ, но несмы во отчааніи •

церпім пераследаванні, але не пакінуты; мы павалены, але не гінем;

 

Гоними, но не оставляемы • Низлагаеми, но не погубляемы •

заўсёды носім у целе нашым мёртвасць Госпада Ісуса, каб і жыццё Ісуса выявілася ў целе нашым.

 

Всегда мертвение Господа Ісуса на теле своемъ носяще • Да и животъ Ісусовъ во теле нашемъ явится •

Бо мы, якія жывём, заўсёды аддаёмся на смерць дзеля Ісуса, каб і жыццё Ісуса выявілася ў нашым смяротным целе.

 

Всегда бо мы живіи на смерть предаемся Ісуса ради, дабы животъ Ісусовъ явленъ былъ, во мертвеней плоти нашей •

Так што смерць дзейнічае ў нас, а жыццё — у вас.

 

Темже убо смерть в насъ деется, а животъ в васъ •

А маючы такі самы дух веры, аб якім напісана: «Я паверыў, і таму прамовіў», і мы верым, і таму гаворым,

 

Имамы же вси единаго духа веры • По писаному: веровахъ темже и возъглаголахъ • И мы веруемъ, темже и глаголемъ,

ведаючы, што Той, Хто ўваскрасіў Госпада Ісуса, таксама і нас уваскрасіць праз Ісуса ды паставіць разам з вамі.

 

ведуще яко воздвигый Господа Ісуса, и насъ со Ісусомъ воздвигнеть • И поставит с вами •

Бо ўсё гэта дзеля вас, каб шчодрасць ласкі тым большую выклікала ў многіх удзячнасць на славу Бога.

 

Вся бо быша васъ деля • Да благодат умножившися множайшими благодареніи, изъбыточствуеть во славу Божию •

Таму мы і не падаем духам, бо хоць наш чалавек, той, што звонку, знішчаецца, аднак той, што ўнутры, з дня на дзень аднаўляецца.

 

Темже не утружаемся, аще бо внешній нашъ человекъ растлевается, но внутреный обновляется по вся дни •

Бо караткачасовае, лёгкае гора наша творыць нам важкую славу ў празмерным вечным узвышэнні.

 

Понеже нынейшее легкое печали нашея бремя • Велми великую тяготу во высокости вечное славы соделаваеть намъ •

Бо мы не глядзім на тое, што бачнае, але на тое, што нябачнае, бо бачныя рэчы — часовыя, а нябачныя — вечныя.

 

Не смотряемъ убо видимых, но невидимыхъ • Видимая бо временна, а невидимая вечна суть •