2 да Карынфянаў 4 разьдзел
Другое пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Затым, маючы гэта слугаваньне, адзяржаўшы міласэрдзе, мы не слабянеем
Сего ради имеюще служение сее, яко Имъ помиловани быхомъ • Не стужаймы,
Але мы адракліся патайных саромных рэчаў, ня ходзячы ў хітрыні, ані хвальшуючы слова Божага, але праяўляючы праўду, паручаемся сумленьню кажнага чалавека перад Богам.
но отложмы тайности сраму • Не ходяще во хытрости, ни льстяще слова Божия, но во явленіи истинны • Составляющи сами себе ко всякой совести человеческой предъ Богомъ •
Калі ж запраўды й затоена Дабравесьць наша, дык затоена ад тых, што гінуць,
Естъ ли же еще покровенно благовествование наше, во гыбнущих покровенно ест •
Нявернікаў, у каторых бог сьвету гэтага асьляпіў розумы, каб ім не зазьзяла сьвятло Дабравесьці славы Хрыстовае, Каторы ёсьць абраз Божы.
В нихже богъ века сего, ослепи разумы неверныхъ • Не въсияти имъ свету благовествования славы Христовы • Онже естъ образъ Божий •
Бо мы не сябе абяшчаем, але Хрыста Ісуса Спадара; а сябе самых, як слугаў вашых дзеля Ісуса.
Не себе бо проповедаемъ, но Господа Христа Ісуса, себе же глаголемъ раби вамъ быти для Ісуса •
Бо Бог, Каторы сказаў, каб ізь цямноты сьвятліня зазьзяла, асьвяціў сэрцы нашыя да сьвятла знацьця славы Божае ў відзе Ісуса Хрыста.
Понеже Богъ повеле изъ тмы, свету восиати, иже восиа во серцехъ наших ко просвещению разума славы Божіи, обличиемъ Ісусъ Христовым •
Але мы маем гэты скарб у судзьдзю гліняным каб вялікасьць магутнасьці была Божая, а ня з нас.
Имамы пакъ сокровище сее во сосудехъ глиненых, да повышение будеть от силы Божией, а не от насъ •
Адусюль мы засмучоныя, але ня сьцісьненыя; заклапочаныя, але не без надзеі;
Внегда бо во всем скорбь приемлем, но не стужаемъ собе • Нищету терпимъ, но несмы запомянуты предъ Богомъ • Стражъдемъ, но несмы во отчааніи •
Перасьледаваныя, але не пакіненыя; упалыя, але не загубленыя;
Гоними, но не оставляемы • Низлагаеми, но не погубляемы •
Заўсёды носім у целе мертвасьць Ісуса, каб і жыцьцё Ісусава магло зьявіцца ў целе нашым.
Всегда мертвение Господа Ісуса на теле своемъ носяще • Да и животъ Ісусовъ во теле нашемъ явится •
Бо мы жывыя заўсёды выдаваныя на сьмерць за Ісуса, каб і жыцьцё Ісусава зьявілася ў сьмяротным целе нашым,
Всегда бо мы живіи на смерть предаемся Ісуса ради, дабы животъ Ісусовъ явленъ былъ, во мертвеней плоти нашей •
Так што сьмерць дзее ў нас, а жыцьцё ў вас.
Темже убо смерть в насъ деется, а животъ в васъ •
І маючы тый самы дух веры, подле напісанага: «Я верыў і затым казаў», і мы верым, затым і кажам,
Имамы же вси единаго духа веры • По писаному: веровахъ темже и возъглаголахъ • И мы веруемъ, темже и глаголемъ,
Ведаючы, што Тый, хто ўскрысіў Спадара Ісуса, ускрэсе й нас ізь Ісусам і пастанове з вамі.
ведуще яко воздвигый Господа Ісуса, и насъ со Ісусомъ воздвигнеть • И поставит с вами •
Бо ўсе дзеля вас, каб ласка, збыткуючы перазь дзякаваньне шмат каго, збыткавала на славу Божую.
Вся бо быша васъ деля • Да благодат умножившися множайшими благодареніи, изъбыточствуеть во славу Божию •
Затым мы не слабянеем; але калі навонны наш чалавек раскладаецца, нутраны, адылі, дзень у дзень аднаўляецца.
Темже не утружаемся, аще бо внешній нашъ человекъ растлевается, но внутреный обновляется по вся дни •
Бо часныя лягкія цярпеньні нашы дзеюць нам нязьмерную славу вечнае вагі,
Понеже нынейшее легкое печали нашея бремя • Велми великую тяготу во высокости вечное славы соделаваеть намъ •
Як мы глядзім не на відомае, але на нявідомае; бо відомае часнае, а нявідомае вечнае.
Не смотряемъ убо видимых, но невидимыхъ • Видимая бо временна, а невидимая вечна суть •
