2 да Карынфянаў 4 разьдзел
Другое пасланьне да Карынфянаў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Біблія Скарыны (Апосталъ)
Дзеля гэтага, маючы такое служэньне, як памілаваныя, мы не слабе́ем,
Сего ради имеюще служение сее, яко Имъ помиловани быхомъ • Не стужаймы,
але адракаемся тайных дзе́л сораму, ня хо́дзячы ў хітрасьці, ані падыходзячы слова Божае, а выяўле́ньнем праўды прадстаўляючы сябе́ сумле́ньню кожнага чалаве́ка перад Богам.
но отложмы тайности сраму • Не ходяще во хытрости, ни льстяще слова Божия, но во явленіи истинны • Составляющи сами себе ко всякой совести человеческой предъ Богомъ •
Калі-ж і закрыта Эвангельле нашае, дык закрыта для пагібаючых,
Естъ ли же еще покровенно благовествование наше, во гыбнущих покровенно ест •
для няве́руючых, у якіх бог ве́ку гэтага асьляпіў думкі, каб ім не зазьяла сьвятло́ Эвангельля славы Хрыста, Які ёсьць абраз Бога нявідочнага.
В нихже богъ века сего, ослепи разумы неверныхъ • Не въсияти имъ свету благовествования славы Христовы • Онже естъ образъ Божий •
Бо мы не аб сабе́ абвяшчаем, але аб Хрысьце́ Ісусе, Госпадзе; а мы — слугі вашыя дзеля Ісуса.
Не себе бо проповедаемъ, но Господа Христа Ісуса, себе же глаголемъ раби вамъ быти для Ісуса •
Бо Бог, Які сказаў з це́мры зазьзяць сьвятлу, засьвяціў у сэрцах нашых дзеля прасьвятле́ньня нас пазнаньнем славы Божае ў абліччы Ісуса Хрыста.
Понеже Богъ повеле изъ тмы, свету восиати, иже восиа во серцехъ наших ко просвещению разума славы Божіи, обличиемъ Ісусъ Христовым •
Скарб-жа гэты маем у гліняных начыньнях, каб паддастаткам было сілы Божае, а ня з нас:
Имамы пакъ сокровище сее во сосудехъ глиненых, да повышение будеть от силы Божией, а не от насъ •
мы ў-ва ўсім уцісканыя, ды ня сьцісьненыя; мы ў роспачы, ды не ў безнадзе́йнасьці;
Внегда бо во всем скорбь приемлем, но не стужаемъ собе • Нищету терпимъ, но несмы запомянуты предъ Богомъ • Стражъдемъ, но несмы во отчааніи •
нас перасьле́дуюць, але мы не пакінены; мы павалены, ды не пагібаем.
Гоними, но не оставляемы • Низлагаеми, но не погубляемы •
Заўсёды носім у це́ле мёртвасьць Госпада Ісуса, каб і жыцьцё Ісусава выявілася ў це́ле нашым.
Всегда мертвение Господа Ісуса на теле своемъ носяще • Да и животъ Ісусовъ во теле нашемъ явится •
Бо мы, жывыя, заўсёды на сьме́рць выдаваны дзеля Ісуса, каб і жыцьцё Ісусава выявілася ў сьмяротным це́ле нашым,
Всегда бо мы живіи на смерть предаемся Ісуса ради, дабы животъ Ісусовъ явленъ былъ, во мертвеней плоти нашей •
дык сьме́рць дзе́е ў нас, а жыцьцё ў вас.
Темже убо смерть в насъ деется, а животъ в васъ •
Але, маючы той самы дух ве́ры, як напісана: Я ве́рыў і дзеля гэтага гаварыў (Псальм 115:1), і мы ве́рым, дык і гаворым,
Имамы же вси единаго духа веры • По писаному: веровахъ темже и возъглаголахъ • И мы веруемъ, темже и глаголемъ,
ве́даючы, што Той, Хто ўскрасіў Госпада Ісуса, ускрасіць праз Ісуса і нас ды з вамі паставіць.
ведуще яко воздвигый Господа Ісуса, и насъ со Ісусомъ воздвигнеть • И поставит с вами •
Бо ўсё дзеля вас, каб багацьце ласкі тым большую ўва многіх памнажа́ла ўдзячнасьць на славу Божую.
Вся бо быша васъ деля • Да благодат умножившися множайшими благодареніи, изъбыточствуеть во славу Божию •
Дзеля гэтага мы ня губляем надзе́і; але, калі наш вонкавы чалаве́к і тле́е, дык унутраны з дня на дзе́нь абнаўляецца.
Темже не утружаемся, аще бо внешній нашъ человекъ растлевается, но внутреный обновляется по вся дни •
Бо цяпе́рашняя лёгкасьць гора нашага церазме́рна вытварае вагу славы ве́чнае для нас,
Понеже нынейшее легкое печали нашея бремя • Велми великую тяготу во высокости вечное славы соделаваеть намъ •
якія глядзім не на відо́чнае, але на нявідочнае: бо відочнае — часовае, а нявідочнае — ве́чнае.
Не смотряемъ убо видимых, но невидимыхъ • Видимая бо временна, а невидимая вечна суть •
