Якава 2 разьдзел

 

 

Браты маі! Не на аблічча ўзіраючыся, ме́йце ве́ру ў Госпада нашага Ісуса Хрыста услаўленага.

 

Браты мае! У веры вашай у Госпада нашага Езуса Хрыста хвалебнага не аглядайцеся на асобу.

Бо калі на сабраньне вашае ўво́йдзе чалаве́к з залатым пярсьцёнкам, у багатай вопратцы, дый увойдзе і бе́дны ў мізэрнай вопратцы,

 

Бо калі б на вашае сабраньне (сход) прыйшоў чалавек з залатым пярсьцёнкам, багата адзеты ды прыйшоў таксама чалавек бедны ў брудным адзеньні

і вы паўзіраецеся на адзе́тага ў багатую вопратку і скажаце яму: табе́ добра се́сьці тут, а бе́днаму скажаце: ты стань там, ці сядай тут, ля падножжа майго, —

 

дык ці вы не замецілі (не зьвярнулі ўвагі, не паўважалі) на таго б пышна адзетага і ці не сказалі б: "Сядзь тут на выгодным месцы", а беднаму пэўна сказалі б: "Ты пастой там або сядзь каля маіх ног".

дык ці-ж не перасуджваеце вы ў сабе́ і ня робіцеся судзьдзямі з нягоднымі думкамі?

 

Дык ці вы ня робіце розьніцы між сабою (ці не асуджаеце сябе) і ці не стаіцёся ліхімі судьдзямі?

Паслухайце, браты маі ўмілаваныя: ці-ж ня бе́дных сьве́ту гэтага выбраў Бог быць багатымі ве́раю і ўзяць у спадчыну Царства, якое Ён абяцаў тым, што любяць Яго?

 

Паслухайце, браты мае даражэнькія! Ці ня выбраў Бог бедных на гэтым сьвеце на багатых вераю і на спадкаемцаў валадарства, якое абяцаў тым, што Яго мілуюць.

А вы пагардзілі бе́дным. Ці-ж не багатыя прыгнятаюць вас, і ці-ж не яны цягаюць вас па судох?

 

Вы ж зьневажылі беднага (ахаілі). Ці не багатыя зьдзекаваюцца над вамі і ці не яны цягаюць вас па судах?

Ці-ж не яны зьняслаўляюць добрае імя вашае, якім вы называецеся?

 

Ці ж не яны бясчэсьцяць добрае Імя, Якім вы названы? (Хрысьціяне — ад Хрыстуса).

Калі вы выпаўняеце царскі закон паводле пісаньня: палюбі бліжняга твайго, як самога сябе́, добра робіце;

 

Дык калі па Пісаньню выпаўняеце каралеўскі закон: "Любі бліжняга свайго як самога сябе" добра робіце.

але калі на аблічча ўзіраецеся, дык робіце грэх і праступнікамі аказваецеся перад законам.

 

Калі ж аглядаецеся на асобы — дапускаецеся граха, будзеце асуджаныя Законам як праступнікі.

Бо хто выпаўняе ўве́сь закон, ды саграшыць у не́чым адным, той робіцца вінаватым у-ва ўсім.

 

Хоць бы хто споўніў увесь Закон, а нарушыў толькі адно прыказаньне, становіцца ўва ўсім вінаватым.

Бо Той, Хто сказаў: не чужалож! сказаў такжа: не забі, дык калі ты не чужаложыш, але заб’еш, то ты таксама праступнік закону.

 

Бо Той, Хто сказаў: не чужалож, сказаў таксама: не забівай. Дык калі не чужаложыш, але забіваеш, становішся праступнікам (парушыцелем) Закону.

Гэтак гаварэце і гэтак рабе́це, як тыя, што маюць быць суджаны па закону свабоды.

 

Гаварыце і рабіце так, як людзі, каторыя будуць суджаны па Закону свабоды.

Бо ня ма́е суд ласкі для таго, хто не зрабіў ласкі; ласка па-над суд вывышша́ецца.

 

Таму, хто не аказаў міласэрдзя — будзе суд без міласэрдзя, бо міласэрдзе вышэй суда.

Што за карысьць, браты маі, калі хто кажа, што ён ма́е ве́ру, ды ўчынкаў ня ма́е? Ці можа гэтая ве́ра збавіць яго?

 

Што паможа (за карысьць), браты мае, каб хто казаў, што верыць, але ўчынкаў (па веры) ня меў? Ці такая вера збавіць яго?

Калі брат ці сястра неадзе́тыя і ня маюць стравы штодзе́ннае,

 

Калі б брат або сястра ня мелі б у што адзецца ды ня маюць на штодзень хлеба,

і не́хта з вас скажа ім: ідзе́це ў супакоі, грэйцеся і карміцеся, але ня дасьць ім патрэбнага для це́ла: што за карысьць?

 

а нехта з вас скажа ім: "Ідзеце ў супакою, абагрэйцеся і наешцеся", ды ня даў бы ім таго, што неабходнае целу, што гэта паможа?

Гэтак і ве́ра, калі ня ма́е ўчынкаў, сама па сабе́ мёртвая.

 

Так і вера без учынкаў — сама па сабе мёртвая, пустая.

Але хто-не́будзь скажа: Ты маеш ве́ру, а я ма́ю ўчынкі; пакажы мне́ ве́ру тваю з учынкаў тваіх, і я з маіх учынкаў пакажу табе́ ма́ю ве́ру.

 

Можа скажа хто: "Ты маеш веру, а я ўчынкі". Дакажы ты мне веру сваю без учынкаў, а я дакажу веру са сваіх учынкаў.

Ты ве́рыш, што Бог адзін: добра робіш; і злыя духі ве́раць і дрыжаць.

 

Ты верыш, што адзін Бог? Добра робіш, але і чэрці вераць і дрыжаць!

Але ці хочаш ве́даць, чалаве́ча нікчэмны, што ве́ра бяз учынкаў мёртвая?

 

Хочаш ведаць, пусты чалавеча, што вера без учынкаў пустая?

Ці-ж ня ўчынкамі апраўдаўся Аўраам, бацька наш, узьвёўшы на ахвярнік Ізаака, сына свайго?

 

Ці ж не з учынкаў апраўдаўся, бацька наш Абрагам, калі склаў у ахвяру на аўтары сына свайго, Ізаака?

Ці бачыш, што ве́ра дапамагала ўчынкам яго, і ўчынкамі ве́ра завяршылася?

 

Бачыш, што вера садзейнічала яго ўчынкам, ды вера праз учынкі сталася дасканалай.

І выпаўнілася Пісаньне, якое кажа: Паве́рыў Аўраам Богу, і залічана яму за праведнасьць, і — другам Божым быў ён названы.

 

І збылося Пісаньне, дзе сказана: Паверыў Абрагам Богу і палічана гэта яму апраўданьне (справядлівасьць, даказаньне) і таму названы ён прыяцелем Божым.

Ці бачыце, што чалаве́к апраўдываецца ўчынкамі, а ня ве́раю толькі?

 

Бачыце, што ўчынкі апраўдваюць чалавека, але не сама вера.

Гэтак сама й Рааб блудніца ці ня ўчынкамі апраўдалася, прыняўшы пасланцоў і адправіўшы іх другой дарогай?

 

Падобна і распусьніца Рагаб ці не з учынкаў была апраўдана, прымаючы пасланцоў (жыдоўскіх) ды іншай дарогай іх адпраўляючы.

Бо, як це́ла бяз духа мёртвае, гэтак і ве́ра мёртвая бяз учынкаў.

 

Як вось цела бяз духа — мёртвае, так вера без учынкаў мёртвая (пустая).