Да Рымлянаў 11 разьдзел

 

 

Дык я пытаюся: няўжо Бог адкінуў Свой народ? Зусім не. Бо і я ізраільцянін з патомства Аўраамавага, племя Веньямінава.

 

Дык пытаюся: няўжо адкінуў Бог народ Свой? Ніякім чынам! Бо і я ізраэлец з нашчадкаў Абрагама, з пакалення Бэньяміна.

Не адкінуў Бог Свайго народа, які Ён наперад ведаў. Ці вы не ведаеце, што кажа Пісанне пра Ілію, як ён скардзіцца Богу на Ізраіля?

 

Не адкінуў Бог народа Свайго, які ведаў загадзя. Ці не ведаеце, што Пісанне кажа аб Іллі? Як ён скардзіцца Богу на Ізраэль:

«Госпадзе, прарокаў Тваіх забілі, ахвярнікі Твае зруйнавалі, і я застаўся адзін і шукаюць маёй душы»8.

 

«Госпадзе! Прарокаў Тваіх пазабівалі, ахвярнікі Твае паразвальвалі, застаўся я толькі адзін, і на маю душу цікуюць».

Але што кажа яму Боскі адказ? «Я пакінуў Сабе сем тысяч чалавек, якія не схілілі каленяў перад Ваалам».

 

А што ж кажа яму адказ Божы? «Пакінуў Я Сабе сем тысяч мужоў, якія не ўкленчылі перад Баалам».

Дык гэтак і ў цяперашні час, паводле выбару ласкі, захаваўся астатак.

 

Так вось і ў наш час захавалася рэшта, выбраная ласкай.

Але калі ласкаю, то ўжо не з учынкаў, а то ласка не была б ужо ласкаю.

 

А калі з ласкі, дык не за ўчынкі, інакш ласка не была б ужо ласкай. [А калі за ўчынкі, то гэта ўжо не ласка, інакш учынак не ёсць ужо ўчынкам.]

Дык што? Чаго шукае Ізраіль, таго ён не дасягнуў; а выбраныя дасягнулі, астатнія ж акамянелі,

 

Дык што ж? Чаго шукаў Ізраэль, таго не дасягнуў, дасягнулі толькі абраныя; іншыя ж аслеплі,

як напісана: «Даў ім Бог дух атупення, вочы, каб не бачыць, і вушы, каб не чуць, аж да сённяшняга дня».

 

як напісана: «Даў ім Бог духа атупення, вочы, каб не бачылі, і вушы, каб не чулі, аж па сённяшні дзень».

І Давід кажа: «Няхай будзе стол іх пасткаю, і сілком, і спакусаю, і адплатаю ім,

 

І Давід кажа: «Хай стол іх станецца ім сілом, і каменем спатыкнення, і згаршэннем, і адплатаю ім.

няхай зацьмяцца іх вочы, каб не бачыць, і іх спіну сагні назаўсёды».

 

Хай вочы іх зацемрацца, каб не бачылі, і сцёгны іх абнясіль назаўсёды».

Дык я пытаюся: няўжо яны спатыкнуліся так, што ўпалі? Зусім не. Але ў іх памылцы — выратаванне язычнікам, каб выклікаць рупнасць у іх.

 

Дык я кажу: няўжо яны спатыкнуліся каб упасці? Ніякім чынам! Але іх упадак стаўся для паганаў збаўленнем, каб прынукаць іх да руплівасці.

Калі ж іх памылка — багацце для свету, і іх страта — багацце язычнікам, то тым больш — іх паўната.

 

Калі іх упадак стаўся багаццем для свету і паніжэнне іх — багаццем для паганаў, дык тым больш іх паўната.

Вам жа кажу, язычнікам; дык як апостал язычнікаў я праслаўляю маё служэнне —

 

Вам жа, паганам, кажу: пакуль застаюся апосталам паганаў, ганаруся сваёй паслугай,

ці не абуджу я рупнасць утых, хто аднаго са мною цела, і ці не выратую некаторых з іх?

 

бо, можа, як-небудзь паклічу да руплівасці кроўных маіх і хоць некаторых прывяду да збаўлення.

Бо калі адхіленне іх — прымірэнне свету, то які набытак іх, як не жыццё з мёртвых?

 

Бо калі іх адрынутасць ёсць прымірэнне свету, то чым жа будзе далучэнне, калі не жыццём з мёртвых?

Калі жрошчына святая, то і цеста, і калі корань святы, то і галіны.

 

Бо калі рошчына святая, дык і цеста, і калі корань святы, то і галіны.

Калі ж некаторыя з галін былі адламаныя, і ты, дзікая аліва, быў прышчэплены між імі і стаў супольнікам кораня ўрадлівасці ў алівы, —

 

Калі ж некаторыя галіны былі адламаны, а на іх месца ты быў прышчэплены, што быў аліўнай дзічкай, ты стаўся супольнікам тлустасці кораня алівы,

то не выхваляйся перад галінамі; калі ж выхваляешся — ведай: не ты корань трымаеш, а корань цябе.

 

дык не ганарыся адносна галін, бо калі будзеш ганарыцца, [то ведай,] што не ты трымаеш корань, але ён цябе.

Дык ты скажаш: «Галіны былі адламаныя, каб я быў прышчэплены».

 

Можа скажаш: «Адламаны галіны, каб я быў прышчэплены».

Добра; яны былі адламаныя з-за нявер’я, а ты стаіш вераю. Не фанабэрся, а бойся;

 

Слушна; адламаны яны дзеля нявер’я, а ты трымаешся верай. Таму не мудруй, але сцеражыся.

бо калі Бог не пашкадаваў прыродных галін, то можа не пашкадаваць і цябе.

 

Бо калі Бог не пашкадаваў галін прыродных, можа таксама не пашкадаваць і цябе.

Дык убач дабрыню і суровасць Божую: да тых, хто ўпаў, — суровасць, а да цябе — дабрыня Божая, калі будзеш заставацца ў Яго дабрыні, а то і ты будзеш адсечаны.

 

Дык уважай на добрасць ды суровасць Божую: на суровасць адносна тых, што ўпалі, і добрасць Божую да цябе, калі толькі вытрываеш у добрасці [Божай], бо інакш і ты будзеш адкінуты.

Але і тыя, калі не застануцца ў нявер’і, будуць прышчэплены, бо Бог мае сілу зноў прышчапіць іх.

 

Але і яны, калі не будуць трываць у нявер’і, будуць прышчэплены, бо Бог мае моц ізноў іх прышчапіць.

Бо калі ты быў адсечаны ад дзікай з прыроды алівы і насуперак прыродзе прышчэплены да добрай алівы, то тым больш яны, прыродныя, будуць прышчэплены да сваёй уласнай алівы.

 

Бо калі быў ты адсечаны ад прыроднай табе аліўнай дзічкі і насупраць прыроды прышчэплены да добрай алівы, дык тым лягчэй могуць быць прышчэплены да сваёй алівы тыя, што прыродныя.

Бо я не хачу, каб вы, браты, не ведалі гэтай таямніцы, каб вам не быць разумнымі самім па сабе: акамяненне сталася Ізраілю часткова, пакуль не ўвойдзе паўната язычнікаў.

 

Не хачу, браты, каб вы не ведалі гэтай таямніцы, каб вы не мудравалі залішне, бо слепата закранула Ізраэля толькі часткова, пакуль увойдзе паўната паганаў.

І так увесь Ізраіль будзе выратаваны, як напісана: «Прыйдзе з Сіёна Збаўца [і] адверне бязбожнасць ад Іякава.

 

І тады ўвесь Ізраэль будзе збаўлены, як напісана: «Прыйдзе з Сіёна Збаўца, Ён адверне бязбожнасць ад Якуба.

І гэта ім ад Мяне запавет, калі Я здыму іх грахі».

 

І гэта ім ад Мяне запавет, калі здыму з іх грахі іх».

Згодна з дабравесцем яны ворагі дзеля вас, а згодна з абраннем — улюбёныя дзеля бацькоў.

 

Паводле Евангелля яны — ворагі для вас, а паводле абрання — умілаваныя дзеля бацькоў.

Бо Божыя дары і пакліканне неадменныя.

 

Бо дары і пакліканне Божае нязменныя.

Бо як вы былі некалі непакорлівыя Богу, цяпер жа вы памілаваныя праз іхнюю непакорлівасць,

 

Як і вы калісьці не верылі Богу, а цяпер даступіліся міласэрнасці дзеля іх нявер’я,

так і яны цяпер не скарыліся, каб праз ласку да вас цяпер і яны былі памілаваныя.

 

так і яны цяпер не ўверылі дзеля міласэрнасці для вас, каб і самі цяпер даступіліся міласэрнасці.

Бо ўсіх Бог зняволіў непакораю, каб усіх Ён памілаваў.

 

Бо замкнуў Бог усіх у нявер’е, каб усім аказаць Сваю літасць.

О глыбіня багацця, мудрасці і ведання Божага! Як неспасціжныя Яго суды і недаследныя Яго шляхі!

 

О глыбіня багацця, і мудрасці, і ведання Божага! Як недаследныя суды Яго і непрасачальныя шляхі Яго!

Бо хто спазнаў розум Госпада? Або хто стаў Яму дарадцам?

 

Бо хто калі пазнаў думку Госпада? Або хто быў дарадчыкам Яго?

Або хто першы даў Яму, і таму будзе аддадзена?

 

Або хто даў Яму наперад, каб Ён аддаў таму назад?

Бо ўсё з Яго, і праз Яго, і да Яго. Яму хвала навекі. Амін.

 

Бо ўсё ад Яго, праз Яго і для Яго. Яму хвала навечна! Амін.