Яна 19 разьдзел

 

 

Тады ўзяў Пілат Іісуса і аддаў на бічава́нне;

 

Тады ўзяў Пілат Ісуса і бічаваў.

і воіны, сплёўшы вяне́ц з це́рняў, ускла́лі Яму на галаву́ і ў адзе́жу пурпуро́вую апрану́лі Яго,

 

І воіны, сплёўшы карону з церняў, усклалі Яму на галаву і ў пурпуровае адзенне апранулі Яго,

і гаварылі: радуйся, Цар Іудзейскі! І білі Яго па шчо́ках.

 

і падыходзілі да Яго і казалі: «Няхай жыве Цар Іудзейскі!» І білі Яго ў твар.

Пілат выйшаў зноў і кажа ім: вось, я выво́джу Яго да вас, каб вы ведалі, што я нія́кай віны́ ў Ім не знахо́джу.

 

І зноў Пілат выйшаў на двор і кажа ім: «Вось я выводжу Яго да вас, каб вы ведалі, што я ніякай віны не знаходжу ў Ім».

Тады вы́йшаў Іісус у цярно́вым вянцы́ і пурпуро́вай адзе́жы. І кажа ім Пілат: вось Чалавек!

 

Выйшаў тады Ісус надвор у цярновай кароне і пурпуровым адзенні. І кажа ім Пілат: «Вось Чалавек!»

Калі ж уба́чылі Яго першасвятары́ і служыцелі, то пачалí крычаць, ка́жучы: распнí, распнí Яго! Кажа ім Пілат: вазьмíце Яго вы і распнíце, бо я не знахо́джу ў Ім віны.

 

Калі ж убачылі Яго першасвятары і служкі, яны закрычалі: «Укрыжуй! Укрыжуй!» Кажа ім Пілат: «Вазьміце Яго вы і ўкрыжуйце, бо я не знаходжу ў Ім ніякай віны».

Адказа́лі яму Іудзеі: мы закон маем, і па закону нашаму Ён павíнен паме́рці, таму што зрабіў Сябе Сы́нам Божым.

 

Адказалі Яму іудзеі: «У нас ёсць Закон, і паводле Закону Ён павінен памерці, таму што зрабіў Сябе Сынам Божым».

Калі пачуў Пілат гэтае слова, то яшчэ больш спало́хаўся,

 

Калі пачуў Пілат гэтае слова, ён яшчэ больш спалохаўся,

і ўвайшоў у прэто́рыю зноў і кажа Іісусу: адкуль Ты? Іісус жа адка́зу не даў яму.

 

і ўвайшоў у прэторыю зноў і кажа Ісусу: «Адкуль Ты?» Ісус жа адказу не даў яму.

Тады кажа Яму Пілат: мне Ты не гаво́рыш? хіба́ не ведаеш, што я ма́ю ўла́ду распя́ць Цябе і ма́ю ўла́ду адпусцíць Цябе?

 

Кажа тады Яму Пілат: «Мне Ты не адказваеш? Хіба не ведаеш, што я маю ўладу ўкрыжаваць Цябе?»

Адказаў Іісус: ты не меў бы нія́кай ула́ды нада Мною, калі б табе не было да́дзена звыш; таму той, хто вы́даў Мяне табе, бо́льшы грэх ма́е.

 

Адказаў яму Ісус: «Ты не меў бы нада Мною ніякай улады, каб табе не было дадзена зверху; таму той, хто Мяне выдаў табе, большы грэх мае».

З гэтага часу Пілат шука́ў, як адпусцíць Яго. Іудзеі ж крычалі, ка́жучы: калі Яго адпу́сціш, ты не друг ке́сару; кожны, хто робіць сябе царом, працíўнік ке́сара.

 

З гэтага часу Пілат шукаў адпусціць Яго. Але іудзеі закрычалі, кажучы: «Калі ты Гэтага адпусціш, ты не друг кесару. Кожны, хто робіць сябе царом, паўстае супроць кесара».

Пілат, пачу́ўшы гэтае слова, вы́веў Іісуса і сеў на судзе́йскае ўзвышэ́нне на месцы, што называ́лася Ліфо́стратон , а па-яўрэйску Гаввафа́.

 

І вось Пілат, пачуўшы гэтыя словы, вывеў Ісуса надвор і сеў на ўзвышэнне, на месца, званае «Каменным памостам», а па-яўрэйску «Гаввафа».

Была́ ж пятніца перад Пасхай, каля шостай гадзíны. І сказаў Пілат Іудзеям: вось Цар ваш!

 

Была ж пятніца перад Пасхаю, каля шостай гадзіны. І кажа ён іудзеям: «Вось Цар ваш».

Але яны закрыча́лі: вазьмі, вазьмі, распнí Яго! Кажа ім Пілат: Цара вашага распя́ць? Адказа́лі першасвятары́: няма ў нас цара́, акрамя́ ке́сара.

 

Тады закрычалі яны: «Далоў, далоў, укрыжуй Яго!» Адказалі першасвятары: «Няма ў нас цара, акрамя кесара».

Тады ён аддаў Яго ім на распя́цце. І ўзялí Іісуса і павялі;

 

Тады ён выдаў Яго ім на ўкрыжаванне. І ўзялі Ісуса,

і, несучы́ крыж Свой, Ён вы́йшаў на ме́сца, называ́нае Ло́бным, што па-яўрэйску называ́ецца Галго́фа,

 

і, несучы Сабе крыж, Ён выйшаў на месца, званае Чарапавішча, якое па-яўрэйску завецца «Галгофа»,

дзе Яго распя́лі і з Ім двух іншых, з аднаго́ бо́ку і з другога, а пасярэ́дзіне Іісуса.

 

дзе Яго ўкрыжавалі і з Ім двух іншых, па абодва Яго бакі, пасярэдзіне ж Ісуса.

І зрабіў на́дпіс Пілат і змясцíў на крыжы́. А было напíсана: Іісус Назаранíн, Цар Іудзейскі.

 

І зрабіў надпіс на дошцы Пілат і паставіў на крыжы. Было ж напісана: «Ісус Назарэй, Цар Іудзейскі».

Гэты на́дпіс чыталі многія з Іудзеяў, таму што блізка ад горада было́ тое месца, дзе быў распя́ты Іісус, а напíсана было́ па-яўрэйску, па-грэчаску, па-рымску.

 

Гэты надпіс на дошцы прачыталі многія з іудзеяў, таму што блізка было ад горада тое месца, дзе быў укрыжаваны Ісус, і было напісана па-яўрэйску, па-рымску, па-грэцку.

Казалі ж Пілату першасвятары́ Іудзейскія: не пішы: «Цар Іудзейскі», а напішы, што Ён казаў: «Я цар Іудзейскі».

 

І казалі Пілату першасвятары Іудзейскія: «Не пішы «Цар Іудзейскі», але што Ён сказаў: «Я Цар Іудзейскі».

Адказаў Пілат: што́ напіса́ў я, тое напіса́ў.

 

Адказаў Пілат: «Што я напісаў, тое напісаў».

Воіны ж, калі распя́лі Іісуса, узялí адзе́нне Яго і раздзялíлі на чаты́ры часткі, кожнаму воіну частка, і хіто́н; хіто́н жа быў не шы́ты, а суцэ́льна тка́ны ад верху;

 

Воіны ж, калі ўкрыжавалі Ісуса, узялі Яго адзенне і падзялілі на чатыры часткі, кожнаму воіну па частцы, і хітон. Быў жа хітон не шыты, а тканы суцэльна ад самага верху.

тады сказалі яны адзін аднаму: не будзем разрыва́ць яго, а кíнем на яго жэ́рабя, чый будзе. Так ме́ла спо́ўніцца Піса́нне, у якім ска́зана: «раздзялíлі адзе́нне Маё між сабою і пра во́пратку Маю́ кíдалі жэ́рабя». Воіны так і зрабíлі.

 

Сказалі яны адзін аднах: «Не будзем ірваць яго, але кінем на яго жэрабя, чый будзе». Каб збылося Пісанне [якое кажа:] «Падзялілі адзенне Маё між сабою і на шаты мае кінулі жэрабя». Воіны гэта рабілі,

Стаялі ж каля крыжа́ Іісусавага Маці Яго і сястра Маці Яго, Марыя Клео́пава, і Марыя Магдалíна.

 

Стаялі ж пад крыжам Ісуса Яго Маці і сястра Яго Мацеры Марыя Клеопава і Марыя Магдаліна.

Іісус жа, уба́чыўшы Маці і вучня, які стаяў побач і якога Ён любíў, кажа Маці Сваёй: Жанчына, вось сын твой.

 

Ісус жа, убачыўшы Маці і вучня, што паблізу стаяў, якога Ён любіў, кажа Мацеры: «Жанчына, вось Твой сын».

Потым кажа вучню: вось Маці твая. І з таго часу вучань ўзяў Яе да сябе.

 

Пасля кажа вучню: «Вось твая Маці». І з таго часу ўзяў вучань да сябе.

Пасля гэтага Іісус, ве́даючы, што ўсё ўжо здзе́йснілася, каб збыло́ся Пісанне, кажа: сма́гну.

 

Пасля гэтага Ісус, ведаючы, што ўжо ўсё збылося, кажа, каб збылося Пісанне: «Прагну».

Тут стаяла пасу́дзіна, по́ўная во́цату. І воіны, напо́ўніўшы гу́бку во́цатам і насадзíўшы яе на сцяблíну ісо́пу, падне́слі да Яго ву́снаў;

 

Стаяла тут пасудзіна, поўная воцату. Тады наклаўшы на ісоп губку, поўную воцату, паднеслі да Яго вуснаў.

і калі паспыта́ў Іісус во́цату, Ён сказаў: здзе́йснілася! І, схілíўшы галаву́, аддаў дух.

 

І калі паспытаў Ісус воцату, Ён сказаў: «Збылося». І, схіліўшы галаву, аддаў дух.

А пако́лькі была́ пятніца, то Іудзеі, каб не засталíся це́лы на крыжы́ ў суботу, — бо вялікі дзень была́ та́я субота, — прасíлі Пілата, каб перабíць у іх го́лені і зняць;

 

А таму што была пятніца, то іудзеі, каб целы не аставаліся на крыжы ў суботу, бо дзень той суботы быў дзень вялікі, папрасілі Пілата перабіць у іх галёнкі і зняць іх.

і вось прыйшлі воіны і ў першага перабíлі го́лені, і ў другога, распя́тага з Ім;

 

І вось прыйшлі воіны і ў першага перабілі галёнкі, і ў другога, укрыжаванага з Ім.

прыйшо́ўшы ж да Іісуса, як уба́чылі, што Ён ужо памёр, то не перабіва́лі ў Яго голеняў;

 

Падышоўшы да Ісуса, яны, калі ўбачылі, што Ён памёр ужо, не перабівалі яму галёнкаў,

але адзін з воінаў кап’ём праця́ў Яму бок, і адразу вы́цекла кроў і вада;

 

але адзін з воінаў дзідаю пракалоў Яму бок, і выступіла адразу ж кроў і вада.

і той, хто бачыў, засве́дчыў, і све́дчанне яго праўдзíвае; і ён ведае, што ісціну гаворыць, каб вы паверылі;

 

І хто бачыў, засведчыў, і праўдзівае яго сведчанне, і ён ведае, што праўду гаворыць, каб і вы верылі.

бо гэта ста́лася, каб спо́ўнілася Пісанне: «косць Яго не будзе палама́на»;

 

Бо адбылося гэта, каб спраўдзілася Пісанне: «Яму косці ламаць не будуць».

яшчэ і ў другім ме́сцы Пісанне гаворыць: «будуць глядзець на Таго, Каго праця́лі».

 

І яшчэ другое Пісанне кажа: «Будуць глядзець на Таго, Каго пракалолі».

Пасля гэтага Іосіф з Арымафе́і, які быў вучнем Іісуса, але та́йным з-за стра́ху перад Іудзеямі, папрасíў Пілата, каб узяць це́ла Іісусава; і Пілат дазво́ліў; тады прыйшоў ён і ўзяў це́ла Іісусава.

 

А пасля таго Іосіф з Арымафеі (былы вучань Ісуса, але патаемны, бо баяўся іудзеяў) папрасіў Пілата, каб узяць Ісусава цела. І дазволіў Пілат. Прыйшоў той і ўзяў Яго цела.

Прыйшоў і Нікадзім, які прыхо́дзіў ране́й да Іісуса ўначы́, і прынёс су́месь са смíрны і ало́ю фу́нтаў каля ста.

 

Прыйшоў жа і Мікодым, што ў першы раз прыходзіў да Яго ўначы і прынёс сумесь са смірны і алоя каля ста фунтаў.

Узялí яны це́ла Іісусава і абвілí Яго пало́тнамі з духмя́насцямі, як паво́дле звы́чаю хава́юць Іудзеі.

 

Узялі яны Ісусава цела і ахуталі Яго палатном з гэтымі духмянасцямі, як звычайна хаваюць іудзеі.

Быў жа на тым ме́сцы, дзе Ён быў распя́ты, сад, і ў са́дзе магіла новая, у якой ніколі яшчэ ніхто не быў пакла́дзены;

 

Быў жа сад на тым месцы, дзе Ён быў укрыжаваны і ў садзе новая грабніца, у якой ніхто яшчэ не быў пакладзены.

і там, з-за пятніцы Іудзейскай, пако́лькі блізка была́ магіла, пакла́лі Іісуса.

 

Дык вось там, дзеля пятніцы іудзейскай, бо грабніца была блізка, паклалі Ісуса.