Яна 4 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
Калі ж даве́даўся Іісус, што пачулі фарысеі пра тое, што Іісус больш вучняў набыва́е і хры́сціць, чым Іаан, —
Калі даведаўся Ісус, што пачулі фарысеі пра тое, што Ісус здабывае болей вучняў і хрысціць, чым Іаан, —
хоць Сам Іісус не хрысцíў, а вучні Яго, —
хоць Ісус не хрысціў Сам, а Яго вучні,
пакінуў Ён Іудзею і пайшоў зноў у Галіле́ю.
Ён пакінуў Іудзею і адышоў зноў у Галілею.
А трэба было́ Яму прахо́дзіць праз Самары́ю.
Трэба ж было Яму праходзіць праз Самарыю.
Вось, прыхо́дзіць Ён у горад Самары́йскі пад назвай Сіха́р, паблíзу зямлí, якую даў Іакаў Іосіфу, сыну свайму;
Вось прыходзіць Ён у самарыйскі горад, што завецца Сіхар, побліз зямлі, якую даў Якаў Іосіфу, свайму сыну;
і быў там кало́дзеж Іакава. Іісус, стамíўшыся ад дарогі, сеў ля кало́дзежа; было́ каля шостай гадзíны.
Там жа была Якава крыніца. Дык Ісус, здарожыўшыся, сядзеў так над крыніцаю; было каля шасці гадзін.
Прыхо́дзіць жанчына з Самары́і набраць вады. Кажа ёй Іісус: дай Мне піць.
Прыходзіць жанчына з Самарыі набраць вады. Кажа ёй Ісус: «Дай Мне напіцца».
Бо вучні Яго адышлí ў горад, каб купíць ежы.
Бо Яго вучні адлучыліся ў горад купіць яды.
Кажа Яму жанчына Самара́нка: я́к Ты, Іудзей, просіш піць у мяне, жанчыны Самара́нскай? бо Іудзеі ж не маюць зно́сін з Самара́намі.
Самаранка ж гаворыць Яму: «Як Ты, іудзеем быўшы, просіш напіцца ў мяне, самаранкі?» Бо іудзеі не водзяцца з самаранамі.
У адказ Іісус сказаў ёй: калі б ты ведала дар Божы, і Хто Той, што кажа табе: «дай мне піць», то ты сама прасіла б у Яго, і Ён даў бы табе ваду́ жыву́ю.
У адказ Ісус сказаў ёй: «Калі б ты ведала Божы дар і Хто кажа табе: «Дай Мне напіцца», ты б прасіла ў Яго, і Ён даў бы табе жывой вады».
Кажа Яму жанчына: Гаспадар! у Цябе і зачарпну́ць няма чым, а кало́дзеж глыбо́кі; адкуль жа ў Цябе вада жыва́я?
Кажа Яму [жанчына]: «Гаспадару, не маеш і зачарпнуць чым, а студня глыбокая, — адкуль жа ў Цябе жывая вада?
хіба́ Ты большы за айца нашага Іакава, які даў нам гэты кало́дзеж і сам з яго піў, і сыны́ яго, і ста́так яго?
Хіба Ты большы за нашага бацьку Якава, які даў нам студню і сам з яе піў, і яго сыны, і яго жывёла?»
У адказ Іісус сказаў ёй: кожны, хто п’е гэтую ваду, будзе адчува́ць пра́гу зноў;
У адказ Ісус сказаў ёй: «Кожны, хто п’е з гэтай вады, зноў захоча піць;
а хто будзе піць ваду, якую Я дам яму, не сасма́гне ніколі; але вада, якую Я дам яму, стане ў ім крынíцаю вады, што цячэ́ ў жыццё вечнае.
хто ж пап’е з вады, якой Я дам яму, не будзе мець смагі навекі, але вада, якую дам яму, зробіцца ў ім крыніцаю вады, што цячэ ў вечнае жыццё».
Кажа Яму жанчына: Гаспадар! дай мне гэтай вады, каб мне не мець сма́гі і не прыхо́дзіць сюды́ чэ́рпаць.
Кажа Яму жанчына: «Гаспадару, дай мне гэтай вады, каб я піць не хацела і не прыходзіла сюды браць».
Кажа ёй Іісус: ідзі, пакліч мужа свайго і прыхо́дзь сюды.
Кажа Ён ёй: «Ідзі, пакліч свайго мужа і прыходзь сюды».
У адказ жанчына сказала Яму: у мяне няма мужа. Кажа ёй Іісус: добра ты сказала, што ў цябе мужа няма;
У адказ жанчына сказала Яму: «Няма ў мяне мужа». Кажа: ёй Ісус: «Ты праўду сказала: «Няма ў мяне мужа»,
бо пяць мужоў у цябе было́, і той, якога цяпер маеш, не муж табе; гэта праўдзіва сказала ты.
бо пяць мужчын мела і цяпер каторага маеш, не муж табе; ты гэта праўду сказала».
Кажа Яму жанчына: Гаспадар! бачу, што Ты прарок;
Кажа Яму жанчына: «Гаспадару, бачу, што Прарок Ты.
айцы нашы на гары́ гэтай пакланя́ліся, а вы ка́жаце, што ў Іерусаліме тое месца, дзе нале́жыць пакланя́цца.
Нашы бацькі на гэтай гары пакланяліся, а вы кажаце, што ў Ерусаліме тое месца, дзе трэба пакланяцца».
Кажа ёй Іісус: жанчына, павер Мне, што настае́ час, калі не на гары́ гэтай і не ў Іерусаліме будзеце пакланя́цца Айцу;
Кажа ёй Ісус: «Павер Мне, жанчына, што гадзіна надыходзіць, калі ні на гэтай гары, ані ў Ерусаліме будзеце вы пакланяцца Бацьку.
вы пакланя́ецеся таму, чаго не ведаеце; мы пакланя́емся таму, што ведаем, бо спасе́нне ад Іудзеяў;
Вы пакланяецеся таму, чаго не ведаеце; мы пакланяемся таму, што ведаем, бо збавенне — ад іудзеяў.
але настае́ час, ды і цяпер ёсць, калі íсцінныя пакло́ннікі будуць пакланя́цца Айцу ў ду́ху і ісціне, бо такіх пакло́ннікаў Айцец і шукае Сабе;
Але надыходзіць гадзіна, дый цяпер ёсць, калі праўдзівыя паклоннікі будуць пакланяцца Бацьку ў духу і ў праўдзе; бо і Бацька шукае Сабе такіх паклоннікаў.
Бог ёсць дух, і тыя, што пакланя́юцца Яму, павінны пакланя́цца ў ду́ху і ісціне.
Бог ёсць Дух, і тыя, што Яму пакланяюцца, павінны пакланяцца ў духу і праўдзе».
Кажа Яму жанчына: ведаю, што пры́йдзе Месíя, Якога называ́юць Хрыстос; калі Ён пры́йдзе, то абве́сціць нам усё.
Кажа Яму жанчына: «Я ведаю, што прыйдзе Месія, які завецца: Хрыстос; калі Ён прыйдзе то абвясціць нам усё».
Кажа ёй Іісус: гэта Я, што размаўляю з табою.
Кажа ёй Ісус: «Гэта Я, што гавару з табою».
У гэты час прыйшлí вучні Яго і здзівíліся, што Ён размаўля́е з жанчынаю, але ні адзін не сказаў: што Табе трэба? ці: пра што Ты размаўля́еш з ёю?
І надышлі тут Яго вучні і дзівіліся, што Ён размаўляе з жанчынаю; ніхто, аднак, не сказаў: «Што ты шукаеш?» ці «Пра што з ёй гаворыш?»
Пакíнула тады жанчына сваю пасу́дзіну для вады і пайшла ў горад, і кажа лю́дзям:
Пакінула тады жанчына сваю пасудзіну і пайшла ў горад і кажа людзям:
ідзіце і паба́чце Чалавека, Які сказаў мне пра ўсё, што я зрабіла: ці не Хрыстос Ён?
«Пайдзіце, паглядзіце Чалавека, Які сказаў мне ўсё, што я ўчыніла. Ці не Хрыстос Ён?»
Яны выйшлі з горада і пайшлі да Яго.
І яны павыходзілі з горада і прыйшлі да Яго.
Між тым прасілі Яго вучні, ка́жучы: Раввí! еж.
Тым часам вучні прасілі Яго, кажучы: «Раббі, еш!»
Ён жа сказаў ім: у Мяне ёсць ежа, каб есці, якой вы не ведаеце.
Ён жа сказаў ім: «У Мяне ёсць спажыва, якой вы не ведаеце».
Тады вучні гаварылі паміж сабою: хіба́ нехта прынёс Яму есці?
Тады казалі вучні адзін аднаму: «Ці не прынёс Яму хто-небудзь паесці?»
Кажа ім Іісус: Мая ежа — тое, каб здзяйсня́ць волю Таго, Хто паслаў Мяне і завяршы́ць справу Яго.
Кажа ім Ісус: «Спажыва Мая — тварыць волю Таго, Хто паслаў Мяне, і скончыць Яго работу.
Ці не ка́жаце вы, што яшчэ чатыры месяцы, і наста́не жніво́? Дык вось, кажу вам: узвядзíце вочы вашы і паглядзíце на нíвы, як яны ўжо пабяле́лі для жніва́;
Ці не вы кажаце: «Яшчэ чатыры месяцы, і надыдзе жніво!» Дык вось, кажу вам: Падыміце свае вочы і гляньце на нівы, як ужо запалавелі яны для жніва.
і хто жне, той атры́млівае ўзнагароду і збірае плён у жыццё вечнае, каб і той, хто сее, і той, хто жне, разам радаваліся;
Хто жне, той заплату бярэ і збірае плён. у вечнае жыццё, каб разам цешыліся хто сее і хто жне.
бо тут апра́ўдваецца высло́ўе: адзін сее, а другі жне;
Бо пра гэта праўдзівая прымаўка: «Адзін све, а другі жне».
Я паслаў вас жаць тое, над чым вы не працавалі: іншыя працавалі, а вы ўвайшлі ў працу іх.
Я паслаў вас жаць, дзе вы не працавалі: другія працавалі, а вы ў іх працу ўвайшлі».
З горада таго многія Самара́не ўве́равалі ў Яго па слову жанчыны, якая све́дчыла: Ён сказаў мне пра ўсё, што я зрабіла.
А з таго горада шмат хто з самаранаў у Яго ўверавалі праз слова жанчыны, што сведчыла: «Ён сказаў мне ўсё, што я ўчыніла».
Таму, калі прыйшлі да Яго Самара́не, то прасілі Яго пабы́ць у іх, і Ён прабы́ў там два дні,
А калі самаране прыйшлі да Яго, то прасілі Яго застацца ў іх. Ён заставаўся там два дні.
і намнога больш людзей уве́равалі па слову Яго;
І яшчэ больш народу ўверавала праз Яго слова.
а жанчыне казалі: ужо не па твайму апавяда́нню веруем, бо самі чулі і ведаем, што гэта сапраўды́ Спасіцель свету, Хрыстос.
А жанчыне яны казалі: «Ужо не праз тваё расказванне веруем, бо мы самі пачулі і ведаем, што Ён сапраўды збаўца свету».
А праз два дні Ён адышоў адтуль і пайшоў у Галіле́ю;
А пасля гэтых двух дзён Ён выйшаў адтуль у Галілею.
бо Сам Іісус сведчыў, што прарок на сваёй бацькаўшчыне паша́ны не ма́е.
Бо Сам Ісус засведчыў, што прарок у сваёй бацькаўшчыне пашаны не мае.
Калі ж Ён прыйшоў у Галіле́ю, то Галіле́яне прынялí Яго, бачыўшы ўсё, што зрабіў Ён у Іерусаліме на свята; бо і яны хадзілі на свята.
Але калі Ён прыйшоў у Галілею, прынялі Яго галілеяне, пабачыўшы ўсё, што зрабіў Ён у Ерусаліме на свяце, бо і самі яны хадзілі на свята.
Дык вось, прыйшоў зноў Іісус у Ка́ну Галіле́йскую, дзе ператвары́ў ваду ў віно. І быў адзін царадво́рац, сын якога быў хворы ў Капернау́ме.
Тады зноў Ён прыйшоў у Кану Галілейскую, дзе ператварыў ваду ў віно. І быў адзін прыдворны, сын якога хварэў у Капернауме.
Ён, пачуўшы, што Іісус прыйшоў з Іудзеі ў Галіле́ю, пайшоў да Яго і прасіў Яго прыйсці і ацалíць сына яго, бо той быў пры смерці.
Ён, пачуўшы, што Ісус прыйшоў з Іудзеі ў Галілею, пайшоў да Яго і прасіў, каб Ён спусціўся і вылечыў яго сына: бо той быў пры смерці.
І сказаў яму Іісус: калі знаме́нняў і цудаў не ўбачыце, вы не ўверуеце.
Тады сказаў яму Ісус: «Калі знакаў і цудаў не ўбачыце, не ўверуеце».
Кажа Яму царадво́рац: Госпадзі! прыйдзí, пакуль не паме́рла дзіця́ маё.
Кажа яму прыдворны: «Гаспадару, прыйдзі, пакуль яшчэ не памерла маё дзіця».
Іісус кажа яму: ідзі, сын твой жывы́. І паверыў чалавек слову, якое сказаў яму Іісус, і пайшоў.
Кажа яму Ісус: «Ідзі, твой сын жывы». Паверыў чалавек слову, што сказаў яму Ісус, і пайшоў.
І ўжо калі ён ішоў, рабы яго сустрэлі яго і абве́сцілі: сын твой жывы́.
І калі яшчэ ў дарозе ён быў, яго рабы перастрэлі яго, кажучы: «Твой сын жыве».
Тады ён спытаўся ў іх, у каторай гадзíне стала яму лягчэ́й; і сказалі яму: учора ў сем гадзíн гара́чка пакíнула яго.
А ён спытаўся ў іх пра гадзіну, калі яму палепшала, Яны ж яму сказалі: «Учора ў сем гадзін адпусціла Яго гарачка».
Зразуме́ў тады бацька, што гэта было́ ў тую гадзíну, калі Іісус сказаў яму: ідзі, сын твой жывы́. І ўвераваў сам і ўвесь дом яго.
Зразумеў тады бацька, што гэта было ў тую гадзіну, калі сказаў яму Ісус: «Твой сын жыве»; і ўвераваў сам і ўвесь яго дом.
Гэта ўжо другі цуд сатвары́ў Іісус, прыйшо́ўшы з Іудзеі ў Галіле́ю.
Гэта ўжо другі знак зрабіў Ісус, прыйшоўшы з Іудзеі ў Галілею.
