Яна 4 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Пераклад Міхася Міцкевіча
Калі ж даве́даўся Іісус, што пачулі фарысеі пра тое, што Іісус больш вучняў набыва́е і хры́сціць, чым Іаан, —
Калі Ісусу стала ведама, што фарысеі дачуліся пра тое, што Ён здабывае вучняў і хрысьціць больш за Яна, —
хоць Сам Іісус не хрысцíў, а вучні Яго, —
Хоць-жа Ісус Сам ня хрысьціў, а вучні Ягоныя, —
пакінуў Ён Іудзею і пайшоў зноў у Галіле́ю.
Тады пакінуў Юдэю ды зноў пайшоў у Галілею.
А трэба было́ Яму прахо́дзіць праз Самары́ю.
Выпадала-ж Яму прайходзіць праз Самарыю.
Вось, прыхо́дзіць Ён у горад Самары́йскі пад назвай Сіха́р, паблíзу зямлí, якую даў Іакаў Іосіфу, сыну свайму;
І вось прыйходзіць Ён у места Самарыйскае, званае Сіхар, недалёка ад поля, якое даў Якуб сыну свайму Язэпу.
і быў там кало́дзеж Іакава. Іісус, стамíўшыся ад дарогі, сеў ля кало́дзежа; было́ каля шостай гадзíны.
Там была студня Якубава. Ісус, утомлены з дарогі, сеў пры студні; было каля шостае гадзіны.
Прыхо́дзіць жанчына з Самары́і набраць вады. Кажа ёй Іісус: дай Мне піць.
І прыйходзіць жанчына з Самарыі зачэрпаць вады; Ісус кажа ёй: — дай Мне напіцца.
Бо вучні Яго адышлí ў горад, каб купíць ежы.
Бо вучні-ж Ягоныя адыйшлі да места купіць ежы.
Кажа Яму жанчына Самара́нка: я́к Ты, Іудзей, просіш піць у мяне, жанчыны Самара́нскай? бо Іудзеі ж не маюць зно́сін з Самара́намі.
Жанчына Самаранка кажа Яму: — як гэта Ты, Сам Юдэй, просіш піць у мяне Самаранкі? то-ж юдэі ня маюць зносін з Самаранамі.
У адказ Іісус сказаў ёй: калі б ты ведала дар Божы, і Хто Той, што кажа табе: «дай мне піць», то ты сама прасіла б у Яго, і Ён даў бы табе ваду́ жыву́ю.
Ісус у адказ сказаў ёй: — каб ты ведала дар Божы, і Хто гэта кажа табе — дай Мне напіцца, — ты сама прасіла-б у Яго, і Ён даў-бы табе вады жывое.
Кажа Яму жанчына: Гаспадар! у Цябе і зачарпну́ць няма чым, а кало́дзеж глыбо́кі; адкуль жа ў Цябе вада жыва́я?
Жанчына кажа Яму: — Госпадзе! Табе-ж і зачэрпаць нечым, а студня глыбокая, адкуль-жа ў Цябе вада жывая?
хіба́ Ты большы за айца нашага Іакава, які даў нам гэты кало́дзеж і сам з яго піў, і сыны́ яго, і ста́так яго?
Няўжо Ты большы за айца нашага Якуба, які даў нам гэтую студню; і сам з яе піў, і дзеці яго, і набытак яго.
У адказ Іісус сказаў ёй: кожны, хто п’е гэтую ваду, будзе адчува́ць пра́гу зноў;
Ісус, адказваючы ёй, прамовіў: — кажны, хто п'е гэтую ваду, зноў піць захоча.
а хто будзе піць ваду, якую Я дам яму, не сасма́гне ніколі; але вада, якую Я дам яму, стане ў ім крынíцаю вады, што цячэ́ ў жыццё вечнае.
Хто-ж будзе піць ваду, якую Я дам яму, той ня будзе смагнуць ніколі; але вада, якую Я дам яму, станецца крыніцаю вады, якая цячэ ў жыцьцё вечнае.
Кажа Яму жанчына: Гаспадар! дай мне гэтай вады, каб мне не мець сма́гі і не прыхо́дзіць сюды́ чэ́рпаць.
Жанчына кажа Яму: — Госпадзе! дай мне гэтае вады, каб ня мець смагі і ня прыходзіць сюды чэрпаць.
Кажа ёй Іісус: ідзі, пакліч мужа свайго і прыхо́дзь сюды.
Ісус гаворыць да яе: — пайдзі пакліч мужа твайго і прыйдзі сюды.
У адказ жанчына сказала Яму: у мяне няма мужа. Кажа ёй Іісус: добра ты сказала, што ў цябе мужа няма;
Жанчына, адказваючы, сказала: — я ня маю мужа; Ісус сказаў ёй: — праўду ты сказала, што ў цябе няма мужа.
бо пяць мужоў у цябе было́, і той, якога цяпер маеш, не муж табе; гэта праўдзіва сказала ты.
Бо ў цябе было пяць мужоў; і той, якога тяпер маеш, ня муж табе, — гэта ты справядліва сказала.
Кажа Яму жанчына: Гаспадар! бачу, што Ты прарок;
І жанчына прамовіла да Яго: — Госпадзе! бачу, што Ты прарок.
айцы нашы на гары́ гэтай пакланя́ліся, а вы ка́жаце, што ў Іерусаліме тое месца, дзе нале́жыць пакланя́цца.
Айцы нашыя пакланяліся на гэтай гары, а вы кажаце, што ў Ерусаліме ёсьць месца, дзе павінны пакланяцца.
Кажа ёй Іісус: жанчына, павер Мне, што настае́ час, калі не на гары́ гэтай і не ў Іерусаліме будзеце пакланя́цца Айцу;
Ісус гаворыць да яе: — жанчына, вер Мне, што прыйходзіць пара, калі ані на гэтай гары, ані ў Ерусаліме будзеце пакланяцца Айцу.
вы пакланя́ецеся таму, чаго не ведаеце; мы пакланя́емся таму, што ведаем, бо спасе́нне ад Іудзеяў;
Вы кланяецеся таму, чаго ня знаеце; мы кланяемся знанаму нам, бо збаўленьне ад юдэяў.
але настае́ час, ды і цяпер ёсць, калі íсцінныя пакло́ннікі будуць пакланя́цца Айцу ў ду́ху і ісціне, бо такіх пакло́ннікаў Айцец і шукае Сабе;
Але надыйходзіць час, і ўжо настаў, калі праўдзівыя паклоньнікі пакланяцца Айцу ў духу і праўдзе, бо і Айцец гэткіх паклоньнікаў Яму шукае.
Бог ёсць дух, і тыя, што пакланя́юцца Яму, павінны пакланя́цца ў ду́ху і ісціне.
Дух ёсьць Бог, і хто пакланяюцца Яму, павінен пакланяцца ў духу і праўдзе.
Кажа Яму жанчына: ведаю, што пры́йдзе Месíя, Якога называ́юць Хрыстос; калі Ён пры́йдзе, то абве́сціць нам усё.
Жанчына кажа Яму: — ведаю, што прыйдзе Мессія, называны Хрыстос; і калі Ён прыйдзе, абвесьціць нам усё.
Кажа ёй Іісус: гэта Я, што размаўляю з табою.
Ісус-жа кажа ёй: — гэта Я, і вось з табою гавару.
У гэты час прыйшлí вучні Яго і здзівíліся, што Ён размаўля́е з жанчынаю, але ні адзін не сказаў: што Табе трэба? ці: пра што Ты размаўля́еш з ёю?
У гэты час прыйшлі вучні Ягоныя і зьдзівіліся, што гаворыць з жанчынаю; але ніводзін ня спытаўся, — што пытаеш, альбо пра што гаворыш з ёю.
Пакíнула тады жанчына сваю пасу́дзіну для вады і пайшла ў горад, і кажа лю́дзям:
Жанчына-ж, пакінуўшы пасудзіну для вады, пайшла ў места, і гаворыць людзям:
ідзіце і паба́чце Чалавека, Які сказаў мне пра ўсё, што я зрабіла: ці не Хрыстос Ён?
— Пайдзеце паглядзеце Чалавека, Які сказаў мне ўсё, што я ўчыніла; можа гэта ёсьць Хрыстос?
Яны выйшлі з горада і пайшлі да Яго.
Яны выйшлі з места, і пайшлі да Яго.
Між тым прасілі Яго вучні, ка́жучы: Раввí! еж.
Тымчасам вучні прасілі Яго, кажучы: — Раўві, еш!
Ён жа сказаў ім: у Мяне ёсць ежа, каб есці, якой вы не ведаеце.
Ён-жа сказаў ім: — Я маю ежу да пажывы, якой вы ня ведаеце.
Тады вучні гаварылі паміж сабою: хіба́ нехта прынёс Яму есці?
Тады вучні размаўлялі між сабою: — ці ня прыносіў Яму хтось есьці?
Кажа ім Іісус: Мая ежа — тое, каб здзяйсня́ць волю Таго, Хто паслаў Мяне і завяршы́ць справу Яго.
Ісус-жа гаворыць ім: — пажыва Мая — спаўненьне ежа волі Таго, Хто паслаў Мяне, і даканчэньне дзела Яго.
Ці не ка́жаце вы, што яшчэ чатыры месяцы, і наста́не жніво́? Дык вось, кажу вам: узвядзíце вочы вашы і паглядзíце на нíвы, як яны ўжо пабяле́лі для жніва́;
Ці ня кажаце вы, што яшчэ чатыры месяцы, і настане жніва; вось-жа кажу вам: узьнімеце вочы вашыя і гляньце на нівы спалавелыя і дасьпелыя да жніва.
і хто жне, той атры́млівае ўзнагароду і збірае плён у жыццё вечнае, каб і той, хто сее, і той, хто жне, разам радаваліся;
І жнец дастае заплату і зьбірае плён у жыцьцё вечнае, дык і сявец і жнец узрадуюцца супольна.
бо тут апра́ўдваецца высло́ўе: адзін сее, а другі жне;
У гэтым прыказка — адзін сее, іншы жне — спраўдтваецца.
Я паслаў вас жаць тое, над чым вы не працавалі: іншыя працавалі, а вы ўвайшлі ў працу іх.
Я паслаў вас жаць тое, над чым вы не працавалі; іншыя працавалі, а вы ўвайшлі ў іхную працу.
З горада таго многія Самара́не ўве́равалі ў Яго па слову жанчыны, якая све́дчыла: Ён сказаў мне пра ўсё, што я зрабіла.
І многа самаранаў з таго места ўверылі ў Яго, подля слоў жанчыны, якая сьветчыла, што Ён сказаў ёй усё, што яна ўчыніла.
Таму, калі прыйшлі да Яго Самара́не, то прасілі Яго пабы́ць у іх, і Ён прабы́ў там два дні,
І калі прыйшлі самаране да Яго, то прасілі Яго пабыць у іх; і Ён прабыў там два дні.
і намнога больш людзей уве́равалі па слову Яго;
І яшчэ большы лік уверылі подля слова Ягонага.
а жанчыне казалі: ужо не па твайму апавяда́нню веруем, бо самі чулі і ведаем, што гэта сапраўды́ Спасіцель свету, Хрыстос.
А жанчыне тэй гаварылі: — ужо не дзеля тваіх слоў верым, бо самі чулі і даведаліся, што Ён запраўды Збавіцель сьвету Хрыстос.
А праз два дні Ён адышоў адтуль і пайшоў у Галіле́ю;
Пасля-ж двух дзён Ён выйшаў адтуль і пайшоў у Галілею.
бо Сам Іісус сведчыў, што прарок на сваёй бацькаўшчыне паша́ны не ма́е.
Бо Сам Ісус сьветчыў, што прарок ня мае павагі на бацькаўшчыне сваёй.
Калі ж Ён прыйшоў у Галіле́ю, то Галіле́яне прынялí Яго, бачыўшы ўсё, што зрабіў Ён у Іерусаліме на свята; бо і яны хадзілі на свята.
Калі-ж прыйшоў у Галілею, то галілеяне прынялі Яго, бо бачылі ўсё, што дзеяў у Ерусаліме пад часьвят, на якія і яны хадзілі.
Дык вось, прыйшоў зноў Іісус у Ка́ну Галіле́йскую, дзе ператвары́ў ваду ў віно. І быў адзін царадво́рац, сын якога быў хворы ў Капернау́ме.
І зноў прыйшоў Ісус у Кану Галілейскую, дзе ператварыў ваду ў віно. І быў там адзін начальнік прыдворны, у якога сын ляжаў хворы ў Капернауме;
Ён, пачуўшы, што Іісус прыйшоў з Іудзеі ў Галіле́ю, пайшоў да Яго і прасіў Яго прыйсці і ацалíць сына яго, бо той быў пры смерці.
Пачуўшы, што Ісус прыйшоў з Юдэі ў Галілею, прыйшоў да Яго і маліў Яго прыйсьці ацаліць сына ягонага, які быў пры сьмерці.
І сказаў яму Іісус: калі знаме́нняў і цудаў не ўбачыце, вы не ўверуеце.
Ісус сказаў яму: — вы ня ўверыце, калі не пабачыце знаменьняў і цудаў.
Кажа Яму царадво́рац: Госпадзі! прыйдзí, пакуль не паме́рла дзіця́ маё.
Начальнік-жа гаворыць Яму: — прыйдзі, Госпадзе, пакуль яшчэ не памёр сын мой.
Іісус кажа яму: ідзі, сын твой жывы́. І паверыў чалавек слову, якое сказаў яму Іісус, і пайшоў.
І сказаў яму Ісус: — ідзі, сын твой здаровы; ён паверыў слову, якое сказаў яму Ісус, і пайшоў.
І ўжо калі ён ішоў, рабы яго сустрэлі яго і абве́сцілі: сын твой жывы́.
І яшчэ на дарозе сустрэлі яго слугі ягоныя і паведалі, кажучы: — сын твой здаровы.
Тады ён спытаўся ў іх, у каторай гадзíне стала яму лягчэ́й; і сказалі яму: учора ў сем гадзíн гара́чка пакíнула яго.
Ён спытаўся ў іх, у якім часе яму стала лягчэй? яму сказалі: — учора а сёмай гадзіне гарачка пакінула яго.
Зразуме́ў тады бацька, што гэта было́ ў тую гадзíну, калі Іісус сказаў яму: ідзі, сын твой жывы́. І ўвераваў сам і ўвесь дом яго.
І даведаўся айцец, што гэта была тая самая гадзіна, у якую Ісус сказаў яму: — ідзі, твой сын здароў; і ўверыў сам і ўвесь дом яго.
Гэта ўжо другі цуд сатвары́ў Іісус, прыйшо́ўшы з Іудзеі ў Галіле́ю.
Гэта яшчэ другі цуд стварыў Ісус, вярнуўшыся з Юдэі ў Галілею.
