Яна 4 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
Калі-ж даве́даўся Госпад, што дачуліся фарысэі, што Ісус больш вучняў здабывае і хрысьціць, чым Іоан, —
Калі даведаўся Ісус, што пачулі фарысеі пра тое, што Ісус здабывае болей вучняў і хрысціць, чым Іаан, —
хоць Сам Ісус ня хрысьціў, але вучні Яго, —
хоць Ісус не хрысціў Сам, а Яго вучні,
пакінуў Юдэю і пайшоў зноў у Галіле́ю.
Ён пакінуў Іудзею і адышоў зноў у Галілею.
Выпадала-ж Яму прахадзіць праз Самарыю.
Трэба ж было Яму праходзіць праз Самарыю.
І вось, прыходзіць Ён у Самарыйскае ме́ста, званае Сіхар, ля хутара, што даў Якаў сыну свайму Язэпу.
Вось прыходзіць Ён у самарыйскі горад, што завецца Сіхар, побліз зямлі, якую даў Якаў Іосіфу, свайму сыну;
Была тамака студня Якава. І Ісус, сто́млены падарожай, се́ў ля студні. Было каля шостае гадзіны.
Там жа была Якава крыніца. Дык Ісус, здарожыўшыся, сядзеў так над крыніцаю; было каля шасці гадзін.
Прыходзіць жанчына з Самарыі зачарпнуць вады. Ісус кажа да яе́: дай Мне́ піць.
Прыходзіць жанчына з Самарыі набраць вады. Кажа ёй Ісус: «Дай Мне напіцца».
Бо вучні Яго адыйшліся да ме́ста купіць е́жы.
Бо Яго вучні адлучыліся ў горад купіць яды.
Жанчына Самаранская кажа Яму: як Ты, Юдэй, просіш піць у мяне́, Самаранкі? Бо Юдэі ня маюць зносін з Самара́намі.
Самаранка ж гаворыць Яму: «Як Ты, іудзеем быўшы, просіш напіцца ў мяне, самаранкі?» Бо іудзеі не водзяцца з самаранамі.
Ісус адказаў ёй і сказаў: калі-б ты ве́дала дар Божы, і Хто кажа табе́: дай мне́ піць, то ты сама прасіла-б у Яго, і Ён даў бы табе́ жывое вады.
У адказ Ісус сказаў ёй: «Калі б ты ведала Божы дар і Хто кажа табе: «Дай Мне напіцца», ты б прасіла ў Яго, і Ён даў бы табе жывой вады».
Жанчына кажа Яму: Госпадзе! У Цябе́ й зачарпнуць няма чым, а студня глыбокая: адкуль-жа ў Цябе́ вада жывая?
Кажа Яму [жанчына]: «Гаспадару, не маеш і зачарпнуць чым, а студня глыбокая, — адкуль жа ў Цябе жывая вада?
няўжо Ты большы за айца нашага Якава, які Даў нам гэту студню і сам з яе́ піў, і дзе́ці яго, і статак яго?
Хіба Ты большы за нашага бацьку Якава, які даў нам студню і сам з яе піў, і яго сыны, і яго жывёла?»
Ісус адказаў ёй і сказаў: кожын, хто п’е гэтую ваду, зноў піць захоча;
У адказ Ісус сказаў ёй: «Кожны, хто п’е з гэтай вады, зноў захоча піць;
хто ж вып’е вады, якое Я яму дам, не запра́гне ніколі, але вада́, што дам яму, ста́нецца ў ім крыніцаю вады, што ў жыцьцё ве́чнае цячэ.
хто ж пап’е з вады, якой Я дам яму, не будзе мець смагі навекі, але вада, якую дам яму, зробіцца ў ім крыніцаю вады, што цячэ ў вечнае жыццё».
Жанчына кажа Яму: Госпадзе! дай мне́ гэтай вады, каб мне́ ня пра́гнуць і ня прыходзіць сюды чарпаць.
Кажа Яму жанчына: «Гаспадару, дай мне гэтай вады, каб я піць не хацела і не прыходзіла сюды браць».
Кажа ёй Ісус: пайдзі, пакліч мужа твайго і прыйдзі сюды.
Кажа Ён ёй: «Ідзі, пакліч свайго мужа і прыходзь сюды».
Жанчына адказала і сказала: у мяне́ няма мужа. Ісус кажа ёй: праўду ты сказала, што ў цябе́ няма мужа;
У адказ жанчына сказала Яму: «Няма ў мяне мужа». Кажа: ёй Ісус: «Ты праўду сказала: «Няма ў мяне мужа»,
бо ў цябе́ было пяць, і той, якога цяпе́р ма́еш, ня муж табе́; гэта ты праўдзіва сказала.
бо пяць мужчын мела і цяпер каторага маеш, не муж табе; ты гэта праўду сказала».
Жанчына кажа Яму: Госпадзе! бачу, што Ты прарок;
Кажа Яму жанчына: «Гаспадару, бачу, што Прарок Ты.
бацькі нашыя пакланяліся на гэтай гарэ, а вы кажаце, што ме́сца, дзе́ павінны пакланяцца — у Ерузаліме.
Нашы бацькі на гэтай гары пакланяліся, а вы кажаце, што ў Ерусаліме тое месца, дзе трэба пакланяцца».
Ісус кажа ёй: паве́р мне́, што нады́йдзе час, калі не на гарэ гэтай і не ў Ерузаліме будзеце пакланяцца Айцу;
Кажа ёй Ісус: «Павер Мне, жанчына, што гадзіна надыходзіць, калі ні на гэтай гары, ані ў Ерусаліме будзеце вы пакланяцца Бацьку.
вы ня ве́даеце, чаму пакланя́ецеся; бо збаўле́ньне ад Юдэяў.
Вы пакланяецеся таму, чаго не ведаеце; мы пакланяемся таму, што ведаем, бо збавенне — ад іудзеяў.
Але прыйдзе час, дый ён ужо прыйшоў, калі праўдзівыя паклоньнікі будуць пакланяцца Айцу ў духу і праўдзе, бо гэткіх паклоньнікаў шукае сабе́ Аце́ц.
Але надыходзіць гадзіна, дый цяпер ёсць, калі праўдзівыя паклоннікі будуць пакланяцца Бацьку ў духу і ў праўдзе; бо і Бацька шукае Сабе такіх паклоннікаў.
Бог ёсьць Дух, і тыя, што пакланяюцца Яму, павінны пакланяцца ў духу і праўдзе.
Бог ёсць Дух, і тыя, што Яму пакланяюцца, павінны пакланяцца ў духу і праўдзе».
Жанчына кажа Яму: ве́даю, што прыйдзе Мэсія (гэта ёсьць Хрыстос), і калі Ён прыйдзе, абве́сьціць нам усё.
Кажа Яму жанчына: «Я ведаю, што прыйдзе Месія, які завецца: Хрыстос; калі Ён прыйдзе то абвясціць нам усё».
Ісус кажа ёй: гэта Я, што гавару з табою.
Кажа ёй Ісус: «Гэта Я, што гавару з табою».
У гэты час прыйшлі вучні Яго і зьдзівіліся, што Ён гаворыць з жанчынаю, але ніводзін ня спытаўся: чаго Табе́ трэба? ці — аб чым гаворыш з ёю?
І надышлі тут Яго вучні і дзівіліся, што Ён размаўляе з жанчынаю; ніхто, аднак, не сказаў: «Што ты шукаеш?» ці «Пра што з ёй гаворыш?»
Тады жанчына пакінула вядро сваё і пайшла да ме́ста ды кажа людзям:
Пакінула тады жанчына сваю пасудзіну і пайшла ў горад і кажа людзям:
пайдзе́це й паглядзе́це чалаве́ка, які сказаў мне́ ўсё, што я рабіла; ці ня Хрыстос гэта?
«Пайдзіце, паглядзіце Чалавека, Які сказаў мне ўсё, што я ўчыніла. Ці не Хрыстос Ён?»
Яны выйшлі з ме́ста і пайшлі да Яго.
І яны павыходзілі з горада і прыйшлі да Яго.
Тымчасам вучні прасілі Яго, кажучы: Равві! е́ш.
Тым часам вучні прасілі Яго, кажучы: «Раббі, еш!»
Ён жа сказаў ім: Я ма́ю страву, якой вы ня ве́даеце.
Ён жа сказаў ім: «У Мяне ёсць спажыва, якой вы не ведаеце».
Дзеля гэтага вучні гаварылі між сабою: няўжо-ж не́хта прынёс Яму е́сьці?
Тады казалі вучні адзін аднаму: «Ці не прынёс Яму хто-небудзь паесці?»
Ісус кажа ім: Мая страва — тое, каб спаўняць волю Паслаўшага Мяне́ і скончыць дзе́ла Яго.
Кажа ім Ісус: «Спажыва Мая — тварыць волю Таго, Хто паслаў Мяне, і скончыць Яго работу.
Ці ня кажаце вы, што яшчэ чатыры ме́сяцы, і прыйдзе жніво́? а Я кажу вам: падыме́це вочы вашыя і паглядзе́це на нівы, як яны пабяле́лі і пасьпе́лі да жніва́.
Ці не вы кажаце: «Яшчэ чатыры месяцы, і надыдзе жніво!» Дык вось, кажу вам: Падыміце свае вочы і гляньце на нівы, як ужо запалавелі яны для жніва.
Хто жне́, дастае́ плату і зьбірае плён дзе́ля жыцьця ве́чнага, каб і жне́ц і сяве́ц разам ра́даваліся.
Хто жне, той заплату бярэ і збірае плён. у вечнае жыццё, каб разам цешыліся хто сее і хто жне.
Бо ў гэтым ска́зана праўдзіва: адзін се́е, а другі жне́.
Бо пра гэта праўдзівая прымаўка: «Адзін све, а другі жне».
Я паслаў вас жаць, над чым вы не працавалі: другія працавалі, а вы прыйшлі на працу іх.
Я паслаў вас жаць, дзе вы не працавалі: другія працавалі, а вы ў іх працу ўвайшлі».
І многа Самаранаў з ме́ста гэнага ўве́равалі ў Яго па слову жанчыны, якая сьве́дчыла, што Ён сказаў ёй усё, што рабіла.
А з таго горада шмат хто з самаранаў у Яго ўверавалі праз слова жанчыны, што сведчыла: «Ён сказаў мне ўсё, што я ўчыніла».
І вось, як прыйшлі да Яго Самаране, то прасілі Яго пабыць у іх, і Ён прабыў там два дні.
А калі самаране прыйшлі да Яго, то прасілі Яго застацца ў іх. Ён заставаўся там два дні.
І яшчэ больш уве́равалі дзе́ля слова Яго,
І яшчэ больш народу ўверавала праз Яго слова.
а жанчыне гэтай казалі: ўжо не дзе́ля тваіх гутарак ве́рым, бо самы чулі і даве́даліся, што гэта праўдзівы Збаўца сьве́ту — Хрыстос.
А жанчыне яны казалі: «Ужо не праз тваё расказванне веруем, бо мы самі пачулі і ведаем, што Ён сапраўды збаўца свету».
Цераз два дні выйшаў Ён адтуль і пайшоў у Галіле́ю;
А пасля гэтых двух дзён Ён выйшаў адтуль у Галілею.
бо Сам Ісус сьве́дчыў, што прарок ня мае паша́ны ў сваёй бацькаўшчыне.
Бо Сам Ісус засведчыў, што прарок у сваёй бацькаўшчыне пашаны не мае.
Калі-ж прыйшоў у Галіле́ю, то Галіле́яне прынялі Яго, бо бачылі ўсе, што зрабіў у Ерузаліме ў часе сьвята; яны-ж бо самі хадзілі на сьвята.
Але калі Ён прыйшоў у Галілею, прынялі Яго галілеяне, пабачыўшы ўсё, што зрабіў Ён у Ерусаліме на свяце, бо і самі яны хадзілі на свята.
І вось Ісус ізноў прыйшоў у Кану Галіле́йскую, дзе́ зрабіў з вады віно. І быў у Капэрнауме не́йкі прыдворны, у якога занядужаў сын.
Тады зноў Ён прыйшоў у Кану Галілейскую, дзе ператварыў ваду ў віно. І быў адзін прыдворны, сын якога хварэў у Капернауме.
Ён, пачуўшы, што Ісус прыйшоў з Юдэі ў Галіле́ю, прыйшоў да Яго і прасіў Яго прыйсьці і аздаравіць сына яго; бо быў кана́ў.
Ён, пачуўшы, што Ісус прыйшоў з Іудзеі ў Галілею, пайшоў да Яго і прасіў, каб Ён спусціўся і вылечыў яго сына: бо той быў пры смерці.
І сказаў яму Ісус: ня ўве́руеце, калі ня ўбачыце знакоў і цудаў.
Тады сказаў яму Ісус: «Калі знакаў і цудаў не ўбачыце, не ўверуеце».
Прыдворны-ж кажа Яму: Госпадзе! прыйдзі, пакуль ня ўмёр сын мой.
Кажа яму прыдворны: «Гаспадару, прыйдзі, пакуль яшчэ не памерла маё дзіця».
Ісус кажа яму: ідзі, сын твой здаровы! Ён паве́рыў слову, якое сказаў яму Ісус, і пайшоў.
Кажа яму Ісус: «Ідзі, твой сын жывы». Паверыў чалавек слову, што сказаў яму Ісус, і пайшоў.
І на дарозе ўжо спаткалі яго слугі яго і сказалі: сын твой здаровы.
І калі яшчэ ў дарозе ён быў, яго рабы перастрэлі яго, кажучы: «Твой сын жыве».
Ён спытаўся ў іх: а каторай гадзіне палягчэла яму? Яму сказалі: учора а сёмай гадзіне гара́чка пакінула яго.
А ён спытаўся ў іх пра гадзіну, калі яму палепшала, Яны ж яму сказалі: «Учора ў сем гадзін адпусціла Яго гарачка».
Дык даве́даўся бацька, што ў тую гадзіну, калі Ісус сказаў яму: ідзі, сын твой здаровы. І ўве́раваў сам і ўвесь дом яго.
Зразумеў тады бацька, што гэта было ў тую гадзіну, калі сказаў яму Ісус: «Твой сын жыве»; і ўвераваў сам і ўвесь яго дом.
Гэта йзноў другі цуд зрабіў Ісус, вярнуўшыся з Юдэі ў Галіле́ю.
Гэта ўжо другі знак зрабіў Ісус, прыйшоўшы з Іудзеі ў Галілею.
