Да Габрэяў 10 разьдзел

 

 

Бо Закон, які мае (толькі) цень будучых дабротаў, а ня самую існасьць рэчаў, тымі ахвярамі, якія прыносяцца пастаянна і кожны год, ніколі ня можа зрабіць дасканалымі тых, хто прыходзіць (з ахвярамі).

 

Бо Закон, які ма́е цень будучага дабра, а ня сам вобраз рэчаў, тымі ахвярамі, якія нязьменна прыносяцца штогод, ніколі ня можа зрабіць дасканалымі тых, што прыходзяць [з імі].

Інакш перасталі б прыносіць (ахвяры), ахвяравальнікі, стаўшыся аднойчы ачышчанымі, перасталі б у далейшым усьведамляць свае грахі.

 

Бо іначай перасталі б прыносіць іх, бо ўжо ня мелі б сьвядомасьці грахоў тыя, што служаць, аднойчы ачышчаныя.

Але гэтымі (ахвярамі) кожны год (робіцца) напамінаньне пра грахі;

 

Але праз гэтыя [ахвяры] штогод узгадваецца пра грахі,

бо кроў быкоў і казлоў ня мае сілы зьнішчаць грахі.

 

бо немагчыма, каб кроў валоў і казлоў забірала грахі.

Таму (Хрыстос), уваходзячы ў сусьвет, кажа: «ахвяры і прынашэньня Ты ня захацеў; але Цела прыгатаваў Мне;

 

Дзеля гэтага [Хрыстос], уваходзячы ў сьвет, кажа: «Ахвяры і да́ру Ты не захацеў, але цела падрыхтаваў для Мяне.

цэласпальваньні і (ахвяры) за грэх (Ты) палічыў нязадавальняльнымі.

 

Цэласпале́ньні і [ахвяры] за грэх Ты не ўпадабаў.

Тады Я сказаў: “Вось іду, — у пачатку скрутку напісана пра Мяне, — каб выканаць, Божа, волю Тваю”».

 

Тады Я сказаў: “Вось, іду (на пачатку кнігі напісана пра Мяне) учыні́ць, Божа, волю Тваю”».

Раней сказаўшы, што «ахвяры і прынашэньня і цэласпаленьняў, і ахвяры за грэх Ты ня захацеў і ня ўпадабаў», якія прыносяцца паводля Закону,

 

Сказаўшы перш, што «ахвяры, і да́ру, і цэласпале́ньняў, і [ахвяры] за грэх Ты не захацеў і не ўпадабаў», а яны прыносяцца паводле Закону,

потым Ён сказаў: «Вось іду выканаць, Божа, волю Тваю». (Гэтым) Ён адмяняе першае, каб паставіць другое.

 

пасьля сказаў: «Вось, іду ўчыні́ць, Божа, волю Тваю». Касу́е першае, каб паставіць другое.

Паводля гэтай волі мы асьвячоны праз прынясеньне Цела Ісуса Хрыста раз і назаўсёды.

 

Гэтай воляй мы асьвячоныя праз аднакротнае прынясеньне цела Ісуса Хрыста.

І ўсякі сьвятар стаіць штодзённа служачы і шматразова прыносячы адны і тыя самыя ахвяры, якія ніколі ня могуць зьнішчыць грахі.

 

І ўсякі сьвятар штодня стаіць, спраўляючы служэньне і шматкроць прыносячы тыя самыя ахвяры, якія ніколі ня могуць зьняць грахоў.

А Ён прынёсшы за грахі адну ахвяру, назаўсёды сеў праваруч Бога,

 

А Ён, прынёсшы адну ахвяру за грахі, назаўсёды сеў праваруч Бога,

чакаючы таго, калі ворагі Ягоныя будуць пакладзены ў падножжа Ног Ягоных.

 

чакаючы яшчэ, пакуль ворагі Ягоныя будуць пакладзены як падножжа ног Ягоных.

І адным прынашэньнем Ён назаўсёды зрабіў дасканалымі асьвячаемых.

 

Бо Ён адным да́рам назаўсёды зрабіў дасканалымі тых, якіх асьвяціў.

Сьведчыць жа нам і Дух Сьвяты; а затым прадказана:

 

Сьведчыць жа нам і Дух Сьвяты, бо пасьля прадказана:

«Вось Запавет, які Я заключу зь імі пасьля дзён гэных, — кажа Госпад, — дам Законы Мае ў сэрцы іхныя і ў думках іхных напішу іх,

 

«Вось запавет, які Я заключу з імі пасьля дзён тых, — кажа Госпад, — даючы законы Мае́ ў сэрцы іхнія, напішу іх і ў думках іхніх,

і грахоў іхных і бяззаконьняў іхных ня ўспомню больш».

 

і грахоў іхніх і беззаконьняў іхніх больш не ўзгадаю».

А дзе дараваньне іх, там ужо ня патрэбна прынашэньне за грэх.

 

А дзе адпушчэньне грахоў, ужо непатрэбны дар за іх.

Дык вось, браты, маючы адвагу дзеля ўваходжаньня ў Сьвяцілішча праз Кроў Ісуса,

 

Дык, браты, маючы адвагу ўваходзіць у сьвятыню праз кроў Ісуса Хрыста,

шляхам, які Ён праклаў дзеля нас — новым і жывым, праз заслону, гэта значыць (празь) Ягонае Цела,

 

шляхам новым і жывым, які Ён усталяваў для нас праз заслону, гэта ёсьць цела Сваё,

і (маючы) вялікага Сьвятара над домам Бога

 

і маючы вялікага Сьвятара над домам Божым,

прыступайма (да ўваходжаньня ў Сьвяцілішча) са шчырым сэрцам, з поўнай верай, ачысьціўшы крапленьнем сэрца ад заганнага сумленьня і абмыўшы жыцьцё сваё ў Вадзе чыстай.

 

будзем падыходзіць са шчырым сэрцам, у поўні веры, пакрапіўшы сэрцы, [каб ачысьціць] ад сумленьня злога, і абмыўшы цела чыстай вадою.

Трымаймася няпахісна вызнаньня надзеі; бо верны Той, Хто абяцаў;

 

Будзем трымацца няўхільна вызнаньня надзеі, бо верны Той, Які абяцаў,

і будзьма ўважлівымі адзін да аднаго, заахвочваючы да любові і добрых учынкаў,

 

і будзем зважаць адзін на аднаго, заахвочваючы да любові і добрых учынкаў,

ня пакідаючы свайго сходу, як сталася звычкаю ў нікаторых, але суцяшаючы (нахіляйма да яго адзін аднаго), і тым больш, калі бачыце, што Дзень Той набліжаецца.

 

не пакідаючы зграмаджэньня свайго, як ёсьць у некаторых звычай, але заклікаючы [ў яго], і тым больш, калі бачыце, што набліжаецца дзень той.

Бо калі мы ахвотна грашым, пасьля таго, як атрымалі пазнаньне праўды, дык ня застаецца ўжо ахвяры за грахі,

 

Бо калі мы самахоць грашым, атрымаўшы пазнаньне праўды, ужо не застаецца ахвяра за грахі,

але нейкае страшнае чаканьне суду і жару агню, які мае пажэрці супраціўнікаў.

 

але нейкае жахлівае чаканьне суду і жару агню, які ма́е пажэрці супраціўнікаў.

Бо калі хто адкінуў Закон Масея пры двух ці трох сьведках, мусіць быць адданы сьмерці бяз зьмілаваньня,

 

Хто адкінуў Закон Майсея пры двух ці трох сьведках, бяз літасьці памірае.

то той, хто Кроў Запавету, якой быў асьвячоны, палічыў нячыстай і Сына Бога падтаптаў, і Духа Багадаці зьняважыў, наколькі, думаеце, горшага заслугоўвае пакараньня?

 

Наколькі, думаеце, цяжэйшае кары дастойны той, хто Сына Божага патаптаў, і кроў запавету, якою ён асьвячоны, за звычайную палічыў, і Духа ласкі зьняважыў?

Бо ведаем Таго, Хто сказаў: «у Мяне помста, Я адплачу, — кажа Госпад»; і яшчэ: «Госпад будзе судзіць народ Свой».

 

Бо мы ведаем Таго, Які сказаў: «“Мне помста, Я аддам”, — кажа Госпад». І ізноў: «Госпад будзе судзі́ць народ Свой».

Страшна трапіць у рукі Бога Жывога!

 

Жахліва трапіць у ру́кі Бога Жывога!

Дык прыпомніце мінулыя дні, калі вы, будучы прасьвечаныя, вытрымалі цяжкія выпрабаваньні пакутамі, —

 

Узгадайце ж ранейшыя дні вашыя, калі вы, прасьветленыя, вытрывалі вялікае змаганьне пакутаў,

то ў зьнявагах і зьдзеках служачы відовішчам (для другіх), то становячыся саўдзельнікамі тых, хто падобнае перажывалі;

 

ці то самі выстаўля́ныя на зьнявагі і зьдзекі, ці то стаўшыся супольнікамі тых, якія пераносяць такое.

бо вы і маім путам спачувалі і рабаваньне вашай маёмасьці вы прынялі з радасьцю, ведаючы, што вы маеце на Нябёсах маёмасьць лепшую і няпрамінушчую.

 

Бо вы і маім путам спачувалі, і рабунак маёмасьці вашае з радасьцю прыймалі, ведаючы, што маеце для сябе ў небе маёмасьць лепшую, якая застанецца.

Дык ня пакідайце адвагу вашую, якая мае вялікую ўзнагароду.

 

Дык не пакідайце адвагі вашае, якая ма́е вялікую нагароду.

Доўжыце вытрываласьць вашую, каб, споўніўшы волю Бога, атрымаць вам абяцанае.

 

Бо вам патрэбная цярплівасьць, каб, учыніўшы волю Божую, атрымаць абяцаньне.

Бо яшчэ трохі і вельмі трохі, і Той, Хто ідзе, прыйдзе і ня замарудзіць.

 

Бо яшчэ крыху, зусім крыху, і надыйдзе Той, Які надыходзіць, і не замарудзіць.

«А праведны вераю жыць будзе»; а «калі хто ад страху захістаецца, ня хінецца да таго Душа Мая».

 

«А праведны з веры жыць будзе»; і: «Калі хто будзе хістацца, не ўпадабае яго душа Мая».

Мы ж ня з тых, што праз страх адступаюцца на пагібель, але з тых, што стаяць у веры — на збаўленьне душы.

 

Мы ж ня хісткія на загубу, але [стаім] у веры на здабыцьцё душы́.