Да Рымлянаў 12 разьдзел

 

 

Дык вось вельмі прашу вас, браты, міласэрнасьцю Бога аддаць целы вашыя ў ахвяру жывую, сьвятую, прыемную Богу на разумнае служэньне вашае,

 

Дык прашу вас, браты, на міласьць Боскую, аддавайце вашае цела ў ахвяру жывую, сьвятую, мілую Богу, на разумную службу вашу.

і ня прыстасоўвайцеся да веку гэтага, але будзьце пераабражаемы абнаўленьнем розуму вашага, каб пазнаваць вам, якая (ёсьць) воля Бога — добрая і заўгодная, і дасканалая.

 

А не ўпадабняйцеся гэтаму сьвету, але пераіначцеся аднаўленнем розуму, каб дазналіся якой ёсьць воля Божая: што водле яе ёсьць добрае, што мілае, што дасканальнае.

Бо кажу паводля Багадаці, якая дана мне, кожнаму хто знаходзіцца сярод вас: ня думаць (аб сабе) больш, чым належыць думаць, але думаць так, каб кожнаму быць разумным па меры веры, якой (кожнага) надзяліў Бог.

 

Кажу бо, данаю мне лаксаю, ўсім з вас: ня думайце болей як трэба, але думайце ўмеру, водле надзеленага кажнаму ад Бога дару веры.

Бо як у адным целе маем шмат чэлясаў, але ня ўсе чэлясы маюць адну і тую ж работу,

 

Бо як у вадным целе шмат маем складовых частак, а яны ня тую самую выконваюць дзейнасьць,

такім чынам мы многія зьяўляемся ў Хрысьце адным целам, а паасобку адзін для другога (мы ёсьць) чэлясы.

 

гэтак усе мы зьяўляемся адным целам у Хрыстусе, а паасобку — адзін другога сустаўныя часьціны.

Але маючы па Багадаці данай нам розныя дары, (то) калі (маеш дар) прароцтва, то (прароч) адпаведна веры;

 

А паводле надзеленай нам ласкі маем розныя дары: ці-то прароцтва ў дзялянцы веры,

калі (маеш дар) служэньня, — то (будзь) у служэньні; калі (маеш дар) вучыцеля, — то вучы;

 

ці-то службовасьці ў выконванні ўраду, ці-то навуковасьці ў навучанні, ці-то напаміну ў настаўлянні;

калі (маеш дар) суцяшэньня, — то суцяшай; калі (маеш дар) падзяліцца, — то (падзяліся) у шчырасьці; калі (маеш дар) начальніка, — то (начальствуй) з клопатам; калі (маеш дар) дабрачыннасьці, — то (дабрачынствуй) з радасьцю.

 

і гэтак вось: калі абдарваеш (субожынай), дык — у прастаце; калі старшынюеш, дык — рупліва; калі міласэрдзішся, дык — пагодна.

Любоў (паміж вамі хай будзе) няпрытворная; нянавідзьце зло, прыляпляйцеся да дабра;

 

Любасьць ваша хай будзе бяз прытворства; брыдзьцеся благога, а гарнецеся якмага да дабра;

(будзьце) у любові адзін да воднага з пяшчотаю, апераджаючы адзін аднаго ў шанаваньні;

 

ўзаемна любецеся па-брацку, ў ветлівасьці адзін другога апераджайце;

у руплівасьці ня аслабявайце, духам палаючы, чынячы служэньне да канца часоў;

 

у руплівасьці не слабейце, духам палайце; Усеспадару служэце;

радуйцеся праз надзею, (усякую) пакуту пераносьце зь цярпеньнем, у малітве будзьце заўсёды;

 

пацяшайцеся надзеяй, будзьце ў горы цярплівымі, ў маліцьве вытрывалымі;

бярэце ўдзел у патрэбах сьвятых, пра гасьціннасьць дбайце.

 

ў патрэбе сьвятых успаможнікамі, ў гасьціннасьці сусьціжнікамі.

Багаслаўляйце тых, хто гоніць вас, багаслаўляйце, а ня кляніце,

 

Дабраслаўляйце прасьледуючых вас, багаслаўляйце, а не клянеце.

радуйцеся з тымі, хто радуецца, і плачце з тымі, хто плача,

 

Радуйцеся з радуючыміся, плачце з плачучымі.

будзьце між сабою аднадумнымі, ня думайце аб сабе высакамерна, але ідзіце ўсьлед за сьціплымі, ня лічыце сябе мудрэйшымі за другіх.

 

Будзьце міжсобку аднадумнымі, ня мудруючыся завысока, а хінецеся да пакорных; ня мройце надта аб самамудрасьці.

Нікому ня аддавайце злом за зло, але старайцеся аб добрым перад абліччам усіх людзей.

 

Нікому злом за зло не адплачвайце, але дбайце аб дабры ня толькі перад Богам, але і перад усімі людзьмі.

Калі магчыма, наколькі гэта залежыць ад вас, будзьце ў згодзе са ўсімі людзьмі.

 

Калі магчыма ды калі гэта залежыць ад вас, будзьце з усімі людзьмі ў згодзе.

Ня помсьціце за сябе, любасныя, але дайце мейсца гневу (Бога). Бо напісана: «Мне помста. Я аддам», — кажа Госпад.

 

Ня мсьцеце, мілыя, самы за сябе, а пакіньце гэта гневу Божаму, напісана бо: Мне належыць помста і я адплачу — кажа Госпад. (Паўт. Пр. 32:35).

Дык, калі вораг твой галодны, накармі яго; калі прагне, напаі яго: бо робячы гэта ты зьбярэш на галаву ягоную разпаленае вугольле.

 

Але, каліб вораг твой быў галодны, накармі яго; каліб меў смагу, напаі яго: гэта бо робячы, ты вугальлё гарачае зьбярэш яму на голаў. (Прып. 25:21−22).

Ня будзь пераможаны злом, але перамагай зло дабром.

 

Не дайся злу перамагчы сябе, але зло дабром паконывай.