Дзеі 20 разьдзел

 

 

Як жа сумятня перастала, Паўла, пагукаўшы вучанікаў і разьвітаўшыся зь імі, пайшоў да Македоні.

 

Калі заваруха спынілася, Павал паклікаў вучняў, падбадзёрыў, разьвітаўся і падаўся ў дарогу ў Мацэдонію.

Прайшоўшы ж тыя часьці і дамяняўшы шмат якімі словамі, прышоў да Грэцы.

 

Калі праходзіў гэтыя мясьціны, даваў многа павучэньняў, затым прыбыў у Грэцыю.

Прабыў там тры месяцы. Як жа, з прыгоды ізрадлівае змовы, учыненае на яго Жыдамі, ён хацеў плысьці да Сыры, прышло яму ўдум зьвярнуцца пераз Македоню.

 

Прабыў там тры месяцы ды калі сабраўся плысьці ў Сырыю, жыды прыдумалі супраць яго змову. Дык рашыўся вяртацца праз Мацэдонію.

І прапушчалі яго аж да Азі Сопатэр Піранок, Веранін, а із Салунцаў Арыстарх а Сэкунд а Ґай Дэрвянін а Цімох, і Азяне Тыхік а Трахім.

 

Яго праводзіў Сопатэр, сын Пырруса з Бэрні, а з Тэсалёніі Арыстарх, Сэкундуе, Гаюс з Дэрбэ і Цімафей, а з Азіі — Тыхік і Трафім.

Яны, вышаўшы наперад, чакалі нас у Троадзе.

 

Тыя пайшлі наперад ды чакалі на нас у Троадзе.

А мы выплылі зь Піліпаў па праснаковых днёх і прыбылі да іх да Троады за пяць дзён, ідзе прабылі сем дзён.

 

Мы паплылі з Філіпп па сьвяце Праснакоў ды па пяці днях з іх прыбылі у Троаду, дзе прабылі сем дзён /днёў/.

Першага ж дня тыдня, як мы былі зьбершыся ламіць хлеб, Паўла мовіў да іх, манючыся назаўтрае адыйсьці, і працягнуў размову да поўначы.

 

У першы дзень па шабаце /нядзелі/, калі сабраліся мы на ламаньне хлеба /на Імшу/, Павал, каторы назаўтра меў выбрацца у дарогу, гаварыў да іх ды прадоўжыў гаворку да поўначы.

І было шмат сьветлаў у вышнім пакою, ідзе мы былі зьбершыся.

 

Многа лямпаў гарэла ў сьвятліцы, дзе былі мы сабраўшыся.

І адзін маладзён, на ймя Еўтых, седзячы на аконнай абсадзе, глыбака заснуў у часе даўгое мовы Паўлавае і, пахіснуўшыся сонны, зваліўся з трэйцяе пятры на далоўе, і быў падняты мертвым.

 

Адзін юнак, на імя Эўтых, сядзеў на /у/ вакне заснуўшы глыбокім сном /змораны сном/ зваліўся з трэцяга паверху на ніз. Паднялі яго нежывога.

Паўла ж, зышоўшы, паў на яго і, абняўшы, сказаў: «Не бядуйце, бо жыцьцё ягонае ёсьць у ім».

 

Тады Павал сыйшоў на ніз, лёг на яго, абняў яго, і сказаў: "Не трывожцеся, ён жывы." /душа ў ім/.

Узышоўшы ж а праламіўшы хлеб а еўшы, гутарыў доўга, аж да золку, потым адышоў.

 

Затым узыйшоў на гару /верх/, ламаў хлеб і еў, а потым навучаў яшчэ доўга, аж да сьвітаньня. А потым выбраўся ў дарогу.

Прымеж тога прывялі дзяцюка жывога, і нямала ўсьцешыліся.

 

А жывога юнака прывялі на вялікую ўсіх радасьць.

А мы, прышоўшы ўперад на караб, паплылі да Ас, узяць там Паўлу, бо ён так загадаў, манючыся сам ісьці пехатой.

 

Мы жа сеўшы ў карабель, паплылі ў Ассас, адкуль мелі ўзяць Паўла, бо так распарадзіўся, хочучы ісьці пехатой.

Як жа ён зышоўся з намі ўв Асе, узяўшы яго, мы прыбылі да Мітыліны.

 

Калі пераняў нас у Ассос, узялі яго і адправіліся у Мітэлену.

І, адплыўшы стуль, назаўтрае былі супроці Хіосу, а наступнога дня прыплылі да Самосу і, пабыўшы ў Троґілі, наступнога дня прыбылі да Мілету;

 

Адплыўшы адтуль, апынуліся назаўтра проці Хіёса, а наступнага дня прыбылі ў Самос. На другі дзень дабраліся да Мілету,

Бо Паўла пастанавіў абмінуць Ефэс, каб ня длякацца ўв Азі, бо ён барзьдзіў, калі магчыма, быць на дзень Пяцідзясятніцы ў Ерузаліме.

 

бо Павал рашыў абмінуць Эфэз, каб не марудзіць у Азіі, бо сьпяшыў па магчымасьці сьвяткаваць Пяцьдзесятніцу ў Ерузаліме.

Зь Мілету ж, паслаўшы да Ефэсу, ён наказаў прыбыць старшым царквы.

 

3 Мілету паслаў ён у Эфэз прызыў сабрацца да старэйшын прэзбітэрам Касьцёла.

І, як яны прышлі да яго, ён сказаў ім: «Вы ведаеце, як я зь першага дня, каторага прыбыў да Азі, увесь час быў із вамі,

 

А калі яны сабраліся да яго, казаў ім: "Ведаеце, я кім я быў між вас ад першага дня ды ўвесь час, калі прыбыў у Азію.

Служачы Спадару з усей пакораю а ізь слязьмі, сярод спакусаў, што прылучаліся імне із змовы Жыдоў;

 

Як служыў я Госпаду з усёю пакораю, у слязах і ў выпрабаваньнях, каторыя нападкаў з прычыны подступаў жыдоўскіх.

Як я ня зьдзержаваўся ад нічога карыснага, праз што б вам не абяшчаў і чаго ня вучыў бы вас прынародна і з дому ў дом,

 

Я нічога не прапусьціў карыснага, каб вас не павучаць, ды вучыў вас публічна і па дамах,

Урочыста сьветчачы Жыдом а Грэкам каяту перад Богам і веру ў Спадара нашага Ісуса Хрыста.

 

заклікаючы так жыдоў, як і Грэкаў навярнуцца да Бога і верыць Госпаду нашаму Езусу.

І цяпер, вось, зьвязаны духам, іду да Ерузаліму, ня ведаючы, што станецца імне ў ім;

 

А цяпер прынуканы Духам, іду ў Ерузалім, ня ведаючы, што мяне там напаткае.

Адно Дух Сьвяты ў кажным месьце ўрочыста сьветча імне, кажучы, што путы а атуга чакаюць мяне.

 

Акрамя таго, што чакаюць мяне путы і гора — упеўняе мяне Дух Сьвяты ва ўсіх гарадах.

Але я ня маю жыцьця свайго за якую-колечы вартасьць ані за каштоўнае самому сабе, адно каб скончыць дзеяльнасьць сваю й службу, што я прыняў ад Спадара Ісуса, урочыста сьветчыць дабравесьць ласкі Божае.

 

Але я не даражуся лішня сваім жыцьцём. Важна, каб я завяршыў бег і паслугіваньне, якое атрымаў ад Госпада Езуса: вясьціць Эвангелію ласкі Божай.

І цяпер, вось, я ведаю, што наперад віду майго не абачыце вы ўсі, меж каторых я хадзіў, абяшчаючы гаспадарства Божае.

 

Я цяпер ведаю, што ўжо больш не ўбачыце вобліку майго вы ўсе, з каторымі я спатыкаўся, прапаведаючы Каралеўства Божае.

Затым сьветчу вам гэтага дня, што чысты я ад крыві ўсіх;

 

Дзеля таго запэўняю вас сягоньня: Я невінаваты ў нічыёй крыві.

Бо я ня зьдзержаваўся ад абяшчаньня вам усяе рады Божае.

 

Бо я не ўхіляўся баязьліва вясьціць вам усю волю Божую.

Дык рупцеся праз самых сябе а праз усю чараду, у каторай Дух Сьвяты пастанавіў вас за нагляднікаў, пасьвіць царкву Божую, каторую ён прыдбаў собскай крывёю Сваёй.

 

3ьвяртайце ўвагу на саміх сябе і на ўвесь статак, над каторым устанавіў вас Дух Сьвяты біскупамі, каб кіравалі вы касьцёлам Бога, каторы ён здабыў Сваёю Крывёй.

Я ведаю, што, па адыходзе маім, увыйдуць памеж вас злыя ваўкі, што не шкадуюць царквы;

 

Ведаю, што па маім адыходзе ўварвуцца між вас дзікія ваўкі, каторыя не пашкадуюць статку /стада/.

І з памеж вас самых паўстануць людзі, што будуць гукаць крутадушнае, каб пацягнуць вучанікаў за сабою.

 

Ды спаміж вас саміх знойдуцца людзі, што будуць навучаць крывадушна, каб пацягнуць за сабой вучняў.

Затым будзьце чукавыя, памятуючы, што тры гады ўдзень і ночы я не пераставаў ізь сьлязьмі навучаць кажнага з вас.

 

Таму пільнуйцеся, памятаючы, што я праз тры гады днём і ноччу не пераставаў упамінаць кожнага з вас.

І цяпер паручаю вас Богу а слову ласкі Ягонае, Каторы можа пабудаваць вас і даць вам спадак памеж усіх пасьвячаных.

 

А цяпер паручаю вас Богу ды слову ягонай ласкі, Каторы мае моц збудаваць вас ды даць спадчыну з усімі сьвятымі.

Срэбла, ані золата, ані адзежы я ад нікога не пажадаў.

 

Не квапіўся я на нічыё серабро, ані на золата, ані на адзеньне.

Вы самы ведаеце, што гэтыя рукі служылі да патрэбаў маіх і тых, што былі з імною.

 

Самі ведаеце, што гэтыя рукі зараблялі на мае патрэбы ды маіх сяброў.

Я паказаў вам усім, што, так працуючы, маем памагаць слабым і памятаваць словы Спадара Ісуса, што Ён Сам сказаў: «Шчасьлівей даваць, чымся браць».

 

Ва усім даказаў вам, што так працуючы трэба ўспамагаць кволых, памятаючы на словы Госпада Езуса, кажучага: Лепш даваць, чым браць."

І, сказаўшы гэта, Ён укляк і маліўся з усімі імі.

 

Па гэтых словах паў на калені ды маліўся разам з усімі.

І быў вялікі плач у вусіх, і, падаючы на шыю Паўлу, горача цалавалі яго.

 

Тады ўсе пачалі ў голас плакаць. Кідаліся Паўлу на шыю ды цалавалі яго.

Асабліва балела ім ад слова, каторае ён сказаў ім, што наперад яны не абачаць віду ягонага. І прапушчалі яго аж да карабля.

 

Сумуючы дзеля слоў яго, што больш не ўбачаць вобліку яго. Затым правялі яго да карабля.