1 Пятра 2 разьдзел

 

 

Дык, адклаўшы ўсялякае сердаво а ўсялякую зрадлівасьць а двудушнасьць а завідасьць а ўсялякія абмовы,

 

Дык адкінуўшы ўсякае зло і ўсякую падступнасьць, і крывадушнасьць, зайздрасьць ды ўсякае ачарненьне,

Як кадзе народжаныя дзецяняты, жадайце чыстага малака слова, каб ад яго расьці да спасеньня;

 

як нованароджаныя дзеці запрагніце духовага і непадробленага малака, каб ад яго ўзрасьці да збаўленьня,

Калі запраўды вы паспыталіся, што Спадар добры.

 

бо вы пакаштавалі, які салодкі Госпад.

Прыступаючы да Яго, каменя жывога, людзьмі запраўды адхіненага, але Богам абранага, дарагога,

 

Прыступаючы да Яго, жывога каменя, адкінутага людзьмі, але выбранага Богам і каштоўнага,

І самы, як жывыя камяні, збудуйце дом духоўны, сьвятарства сьвятое, абракаць духоўныя аброкі, прыемныя Богу Ісусам Хрыстом.

 

і вы самі, як жывыя камяні, будуйцеся ў дом духовы, у сьвятарства сьвятое, каб складаць духовыя ахвяры, мілыя Богу праз Езуса Хрыста.

Бо зьмешчана ў Пісьме: «Вось, Я кладу на Сыёне вугольны камень, абраны, дарагі, і хто вера ў яго, не засароміцца».

 

Дзеля гэтага сказана ў Пісаньні: "Вось Я кладу на Сыёне вуглавы камень, выбраны і дарагі, і хто верыць у Яго, ня будзе асаромлены".

Дык вам, вернікам, каштоўнасьць, але непаслухменым камень, што адхінулі будаўнічыя, каторы стаў галавою вугла,

 

Дык Ён для вас, веручых, — гонар, а для няверучых: "Камень, каторы адкінулі будаўнікі, які стаўся галавою вугла",

І «Каменям спатыкненьня, і скалаю спадману» тым, каторыя спатыкаюцца на слове, будучы непаслухменыя, да каторых яны й прызначаныя.

 

ды "каменем спаткненьня і каменем згаршэньня"; аб яго спатыкаюцца няверучыя Слову, на што і пакіненыя.

Але вы — род абраны, каралеўскае сьвятарства, народ сьвяты, люд да дзяржаньня, каб вы маглі зьясьняць дасканальнасьць Таго, хто пагукаў вас ізь цямноты да чудоўнае сьвятліні Свае;

 

Але вы — выбранае племя, каралеўскае сьвятарства, сьвяты народ, люд набыты (на ўласнасьць Богу), каб абвяшчалі магутнасьць Таго, хто паклікаў вас з цемры ў чароўнае сьвятло сваё;

Каторыя калісь ня люд, але цяпер люд Божы, над каторымі ня было зьмілаваньня, але цяпер ё зьмілаваньне.

 

вас, якія калісьці былі не народ, а цяпер народ Божы, якія не даступіўшыя былі міласэрдзя, а цяпер тыя, што міласэрдзя даступіліся.

Умілаваныя! захочую вас, як прыходных а чужаземцаў, узьдзержуйцеся ад цялесных жадлівасьцяў, каторыя ходаюцца з душою,

 

Умілаваныя, прашу вас, як прыбыльцоў і падарожнікаў, паўстрымацца цялесных пажаданьняў, каторыя ваююць супраць душы.

Паступак свой меж паган маючы пасьцівы, каб замест тога, ідзе абмаўляюць вас, як ліхадзеяў, добрыя ўчынкі вашы бачачы, славілі Бога ў дзень даведаньня.

 

Паводзіны вашыя сярод паганаў хай будуць добрыя, каб тыя, што адносяцца да вас як да злачынцаў, бачачы вашыя добрыя ўчынкі, хвалілі Бога ў дзень адведзінаў.

Будзьце падданыя дзеля Спадара кажнаму людзкому ўраду: ці то каралю, як найвышшаму,

 

Падпарадкоўвайцеся кожнай людзкой уладзе дзеля Госпада: ці гэта каралю, маючаму ўладу,

Ці то дзяржаўцам, пасланым ім да помсты ліхадзеям і пахвалы добра дзеючым, —

 

ці то намесьнікам праз яго пасланым дзеля пакараньня злачынцаў або пахвалы тых, што дабро чыняць.

Бо такая ё воля Божая, каб вы, добра дзеючы, сілілі маўчаць дурных і нясьведамых, —

 

Бо такая воля Божая, каб вы добрымі ўчынкамі затыкалі вусны невуцтву неразумных людзей.

Як вольныя, не як маючыя свабоду да прыкрыцьця ліха, але як нявольнікі Божыя.

 

Як людзі свабодныя рабіце, ды не як тыя, для якіх свабода ёсьць апраўданьнем зла, але як слугі Божыя.

Усіх паважайце, брацтва мілуйце, Бога бойцеся, караля сьціце.

 

Усіх паважайце, братоў любіце, Бога бойцеся, караля шануйце!

Слугі, з усёй боязьняй слухайце гаспадароў сваіх, ня толькі добрых а рахманых, але й прыкрых.

 

Нявольнікі! З усім страхам падчыняйцеся гаспадарам сваім, і ня толькі добрым і спагадным, але таксама і строгім.

Бо гэта прымальна, калі хто дзеля сумленьня перад Богам вытрывае смутак, церпячы несправядліва.

 

Гэта бо ласка, калі хто ў імя Бога пераносіць гора, церпячы несправядліва.

Бо што за пахвала, калі, грэшачы, вы трываеце й кулакі? Але калі, добра робячы і церпячы, вы трываеце, гэта прымальна Богу.

 

Марная слава, калі вас за грахі б'юць па твары. Але калі церпіце, робячы дабро, дык гэта ласка ў Бога.

Бо да гэтага вы пагуканы, бо й Хрыстос цярпеў за вас, пакінуўшы вам зразу, каб вы йшлі па сьлядох Ягоных.

 

Вы ж на гэта пакліканы; бо і Хрыстос цярпеў за вас, пакідаючы вам прыклад, каб ішлі вы Яго сьлядамі.

Ён не зрабіў ніякага грэху, і ня было лестачкаў у вуснах Ягоных.

 

Ён не дапусціўся грэху, і ў Яго вуснах ня знойдзена подступу.

Як на Яго выдумлялі, Ён не выдумляў узаемна; церпячы, не пагражаў, але перадаваў у рукі судзячага справядліва.

 

Ён, зьняважаны, не зьневажаў, церпячы, не пагражаў, але ўсё перадаў справядліваму Суддзі.

Ён грахі нашыя ўзьнёс целам Сваім на дзерва, каб, памершы грахом, жылі дзеля справядлівасьці; ранамі Ягонымі вы ўздароўлены.

 

Ён сам у сваім целе занёс нашыя грахі на дрэва, каб мы перасталі быць удзельнікамі грахоў, а жылі для справядлівасьці; Ягонай Крывёю вы аздароўлены.

Бо вы былі, як авечкі заблудныя; але цяпер зьвярнуліся да Пастыра й Наглядніка душаў вашых.

 

Бо блукалі вы як блудныя авечкі, але цяпер вярнуліся да Пастыра і Настаўніка душаў вашых.