Выслоўяў Саламонавых 24 разьдзел
Кніга выслоўяў Саламонавых
Пераклад Яна Станкевіча → Пераклад Чарняўскага 2003
Не завідуй благім людзём і ня зыч быць ізь імі;
Бо сэрца іхнае думае праз уціск, і вусны іхныя размаўляюць празь ліха.
Мудрасьцяй становяць дом і розумам яго мацуюць;
І ведаю пакоі поўняцца ўсялякім дарагім а прыемным багацьцям.
Мудрая людзіна дужая, і людзіна веды дужэе.
Дык із мудрай радаю будзеш ваяваць вайну, і помач у множасьці параднікаў.
Высокая дурному мудрасьць; ён не адчыняе вуснаў сваіх ля брамы.
Хто прыдумляе рабіць ліха, таго назавуць місьцюком.
Замеры дурноты — грэх, і насьміханьнік — агіда людзём.
Ты млявы ў дзень няшчасьця, сьцісьненая сіла твая.
Ратуй узятых на сьмерць, і нягож адмовішся ад тых, што скаўзаюцца да сьмерці?
Калі скажаш: «Вось, мы ня знаем гэтага»; Тый, што важа сэрца, не разумее? Тый, што заховуе душу тваю, Ён знае і адплаце людзіне подле ўчынкаў ейных.
Еж, сыну, мёд мой, бо ён смачны, і наўза салодкая паднябеньню твайму;
Гэтак веданьне мудрасьці душы тваёй, калі ты знашоў яе: і ё будучыня, надзея твая ня будзе страчана.
Ня цікуй, нягодніча, на дом справядлівага, ня глабай месца ягонага, ідзе ён ляжыць;
Бо сем разоў паваліцца справядлівы і ўстане, але нягодныя спатыкнуцца аб ліха.
Як упадзець непрыяцель твой, ня цешся; і як ён спатыкнецца, няхай не вяселіцца сэрца твае;
Каб СПАДАР не абачыў, і будзе ліха ў ваччу Ягоным, і каб Ён не адвярнуў гневу Свайго ад яго.
Не абурайся на ліхадзеяў і не завідуй нягодным;
Бо ня будзе будучыні ліхому, сьвечка нягодных згасьне.
Бойся, сыну мой, СПАДАРА й караля, ня зьвязуйся зь некажначаснымі;
Бо неўспадзеўкі прыйдзе няшчасьце іхнае, зьніжэньне абодвых іх, хто ведае?
Таксама й гэта мудрым: зварачаць увагу на асобы на судзе ня добра;
Хто кажа нягоднаму: «Справядлівы ты», таго будуць клясьці люды, тым будуць брыдзіцца народы;
Але ўпікаючым будзе прыемна, і прыйдзе на іх добрае дабраславенства.
У вусны цалуюць тых, хто адказуе вернымі словамі.
Прыгатуй справу сваю вонках, сконч яе сабе на полю, а потым пастанаві дом свой.
Ня будзь бяз прычыны сьветкаю на прыяцеля свайго ані зьвядзі вуснамі сваімі;
Не кажы: «Як ён зрабіў імне, так і я зраблю яму: адплачу людзіне подле ўчынкаў ейных».
Праходзіў я ля поля лянога і ля вінішча людзіны, спабытае розуму;
І, гля, усе яно зарасло церням, стрыкачка пакрыла зьверх яго, і каменная агарожа яго абурана;
І я назіраў, разважаў у сэрцу сваім добра, глядзеў, адзяржаў навуку:
«Троху сну, троху дрымоты, троху шчапленьня рук да лежні»;
І прыйдзе, прыйдзе твая беднасьць, і нястача твая, як узброены муж.
