Марка 15 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад П. Татарыновіча → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
І зранку зараз першасьвятары і кніжнікі й старшыны з цэлым Сынгэдрынам, зрабіўшы нараду, звязалі Езуса й павялі перадаць Пілату.
І адразу раніцаю першасвятары з старэйшынамі і кніжнікамі і ўвесь сінедрыён, зрабіўшы змову, звязалі Ісуса, адвялі і перадалі Пілату.
І спытаўся ў яго Пілат: Ты кароль Юдэйскі? Ён-жа ў адказ гавора яму: Ты кажаш.
І спытаўся ў Яго Пілат: «Ці Ты Іудзейскі Цар?» Ён жа кажа яму ў адказ: «Ты кажаш».
І многа ў чым першасьвятары вінавацілі яго.
І першасвятары абвінавачвалі Яго ў многім.
Пілат-жа йзноў гаворыць яму, пытаючы: Не адказваеш нічога? Бач, колькі цябе вінавацяць!
А Пілат зноў спытаўся ў Яго, кажучы: «Ты нічога не адказваеш? Глядзі, як шмат Цябе абвінавачваюць».
Езус-жа болей нічога не адказваў, так што Пілат дзівіўся.
Ісус жа больш нічога не адказаў, так што Пілат здзіўляўся.
А к сьвяту меў звычай выпушчаць аднаго з вязняў, каго-б зажадалі.
На свята ж ён адпускаў ім аднаго вязня, якога яны прасілі.
Быў-жа ў вязніцы нейкі Барабба разам з бунтаўнікамі, што падчас бунту зрабіў забойства.
А быў адзін, якога звалі Варава, зняволены разам з паўстанцамі, што ў часе паўстання учынілі забойства.
І натаўп збегшыся, пачаў дамагацца, каб зрабіў ім, як заўсёды.
І, падняўшыся, натоўп пачаў прасіць аб тым, што ён звычайна рабіў для іх.
Пілат-жа ў адказ сказаў ім: Жадаеце, выпусьціць вам караля Юдэйскага?
Пілат жа спытаўся ў іх кажучы: «Хочаце, адпушчу вам Цара Іудзейскага?»
Ведаў бо, што першасьвятары выдалі яго дзеля завісьці.
Бо ён ведаў, што праз зайздрасць выдалі Яго першасвятары.
Адыж першасьвятары падбурылі натаўп, каб лепш пусьціў ім Бараббу.
А першасвятары падбухторылі натоўп, каб лепш ён адпусіў ім Вараву.
Пілат-жа азваўшыся зноў сказаў ім: Што-ж хочаце, каб я зрабіў каралю Юдэйскаму?
Пілат жа ў адказ зноў сказаў ім: «Што ж мне рабіць з Тым, Каго вы называеце Іудзейскім Царом?»
А яны зноў закрычалі: Укрыжуй яго!
Яны ж зноў закрычалі: «Укрыжуй Яго!»
Пілат гавора ім: Што-ж ён зрабіў благое? Яны-ж яшчэ мацней крычалі: Укрыжуй яго!
А Пілат казаў ім: «Што ж зрабіў Ён благое?» А яны яшчэ мацней закрычалі: «Укрыжуй Яго!»
Тады Пілат, манючыся дагадзіць народу, выпусьціў ім Бараббу, а Езуса ўбічаванага аддаў на ўкрыжаванне.
Пілат жа, хочучы дагадзіць натоўпу, адпусціў ім Вараву і выдаў Ісуса пасля бічавання, каб укрыжавалі.
І завялі яго ваяры на дворышча суду ды склікалі ўсю роту.
Воіны ж адвялі Яго ў сярэдзіну двара, гэта значыць, прэторыю і склікаюць усю кагорту.
Й апранулі яго ў пурпуру ды сплёўшы вянок цернявы, узлажылі на яго.
І апранаюць Яго ў баграніцу і, сплёўшы з церняў вянок, надзяваюць на Яго;
І пачалі вітаць яго: Прывет табе, кароль Юдэйскі!
І пачалі вітаць Яго: «Радуйся, Цар Іудзейскі!»
Ды білі яго па галаве трысьцінаю й плявалі на яго, і становячыся на калені, кланяліся яму.
І білі Яго па галаве шастом і плявалі на Яго і, апускаючыся на калені, кланяліся Яму.
А калі наглуміліся з яго, знялі пурпуру ды апранулі ў ягонае адзеньне й павялі, каб укрыжаваць яго.
І калі наглуміліся з Яго, знялі з Яго баграніцу і апранулі Яго ў Ягонае адзенне. І выводзяць Яго, каб укрыжаваць Яго.
І прымусілі нейкага праходзячага міма, Сымона Цырэнэйца, што йшоў з вёскі. бацьку Александра й Руфа, каб нёс крыж ягоны.
І прымушаюць нейкага прахожага Сімана Кірынеяніна, які ішоў з поля, бацьку Аляксандра і Руфа, каб узяў Яго крыж.
І прывялі яго на Гольготу, што знача: месца Трупнога Чэрапу.
І прыводзяць Яго на месца Галгофу, што ў перакладзе значыць: лобнае месца.
І давалі яму піць віно змяшанае з мірраю, адыж ня прыняў.
І давалі Яму запраўленага смірнай віна, але Ён не ўзяў.
А крыжуючыя яго, падзялілі адзеньне ягонае, кідаючы варажбу, хто што меў узяць.
І ўкрыжоўваюць Яго і дзеляць між сабою вопратку Яго, кінуўшы жэрабя на яе, каму што дастанецца.
Была-ж трэцяя гадзіна і ўкрыжавалі яго.
Было ж тры гадзіны, і Яго ўкрыжавалі.
І быў напіс віны ягонай напісаны: Кароль Юдэйскі.
І было напісана абазначэнне Яго віны: Цар Іудзейскі.
А з ім укрыжавалі двух разбойнікаў, аднаго праваруч, а другога леваруч.
І з ім укрыжоўваюць двух разбойнікаў, аднаго праваруч, другога леваруч Яго.
І споўнілася Пісанне, каторае кажа: І да злыдняў залічаны (Із. 53:12).
[І спраўдзілася Пісьмо, што кажа: «І да злачынцаў Яго залічылі.»]
А праходзячыя міма блюзнілі яму, ківаючы галавамі сваімі й кажучы: Эй, што развальваеш сьвятыню Божую і ў тры дні адбудоўваеш!
І тыя, што побач праходзілі, зневажалі Яго, ківаючы сваімі галовамі і кажучы: «Гэй, Ты, што храм руйнуеш і за тры дні будуеш,
выратуй самога сябе, зыходзячы з крыжа!
Уратуй Самога Сябе, зыдзі з крыжа!»
Гэтаксама й першасьвятары з кніжнікамі высьмейваліся, адзін да другога кажучы: Другіх ратаваў, а сябе самога ня можа выратаваць.
Гэтаксама і першасвятары глуміліся разам з кніжнікамі, казалі адзін аднаму: «Іншых ратаваў, Сябе Самога не можа ўратаваць!
Хай-жа цяперака Хрыстус, кароль Ізраэльскі, зыйдзе з крыжа, каб мы бачылі ды ўверылі. І тыя, што былі з ім укрыжаваныя, даракалі яму.
Хрыстос, Цар Ізраілеў, няхай цяпер зыдзе з крыжа, каб мы ўбачылі і ўверавалі!» Нават укрыжаваныя разам з Ім бэзцілі Яго.
А калі настала шостая гадзіна, зрабілася цемра па ўсёй зямлі аж да гадзіны дзявятай.
І калі надышло шэсць гадзін, настала цемра па ўсёй зямлі аж да дзевяці гадзін.
А ў дзявятай гадзіне адазваўся Езус вялікім голасам, кажучы: Элёй, Элёй, лямма сабахтані? што знача: Божа мой, Божа мой, чаму ж Ты мяне пакінуў?
І ў дзевяць гадзін ускрыкнуў Ісус моцным голасам: «Элаі, Элаі! лама савахфані!», што ў перакладзе значыць: «Божа Мой, Божа Мой! Навошта пакінуў Мяне Ты!»
А некаторыя з тых, што там стаялі, чуючы гэта, гаварылі: Во Гальяша кліча.
І некаторыя з тых, што стаялі пры ім, пачуўшы, казалі: «Вось, Іллю кліча».
Адзін-жа пабегшы й насочыўшы губку воцтам ды насадзіўшы на трысьціну. даваў яму піць, кажучы: Пастойце, паглядзімо, ці прыйдзе Гальяш, каб зняць яго.
А нехта, пабегшы і намачыўшы губку воцатам, насадзіў на мерны шост і даваў яму, кажучы: «Давайце паглядзім, ці прыйдзе Ілля зняць Яго».
Езус-жа, усклікнуўшы моцным голасам, сканаў.
Ісус жа, ускрыкнуўшы моцным голасам, аддаў дух.
І заслона святыні раздзерлася надвое ад верху да нізу.
І заслона храма разадралася надвое ад верху аж да нізу.
А сотнік, што стаяў насупроць, відзячы з якім голасам сканаў, сказаў: Сапраўды гэты чалавек быў Сынам Божым.
А сотнік, што стаяў насупроць Яго, убачыўшы, што Ён гэтак аддаў дух, сказаў: «Сапраўды Гэты Чалавек быў Сын Божы!»
Былі-ж і жанчыны, здалёк углядаючыся, між якімі была Марыя Магдалена і Марыя, матка Якуба Малодшага й Язэпа, і Салёмэя;
Былі ж і жанчыны, што назіралі здалёк, між іх і Марыя Магдалена, і Марыя, маці Якава Меншага і Іасіта, і Саламея,
што як быў у Галілеі, хадзілі за ім і служылі яму, ды шмат іншых, каторыя былі разам з ім прыйшоўшы ў Ерузалім.
Тыя, што ішлі ўслед за Ім і прыслугоўвалі Яму, калі Ён быў у Галілеі, і шмат іншых, што разам з Ім узыходзілі ў Ерусалім.
І як настаў ужэ вечар (бо быў дзень Прыгатовы (параскева) знача перадсыботнік).
І калі ўжо настаў вечар, бо быў падрыхтоўчы дзень, гэта значыць, перад-вечар суботы,
прыйшоў Язэп з Арыматэі, выдатны раднік, што і сам чакаў валадарства Божага, і сьмела ўвайшоў да Пілата ды прасіў цела Езусавага.
Прыйшоў Іосіф з Арымафеі, паважаны радца, што і сам чакаў Божага Царства, і, адважыўшыся, увайшоў да Пілата і папрасіў Ісусава цела.
А Пілат здзівіўся, што ўжо памёр. І клікнуўшы сотніка, упэўняўся, ці ўжо памёр.
Пілат жа здівіўся, што Ён памёр ужо; і, паклікаўшы сотніка, спытаўся ў яго, ці даўно Ён памёр.
А калі даведаўся ад сотніка, дараваў цела Язэпу.
І, даведаўшыся ад сотніка, ён падараваў цела Іосіфу.
Язэп-жа, купіўшы палатно (сіндон) ды зняўшы яго, абвіў у палатно ды палажыў яго ў гробе, што быў высечаны ў скале, прываліўшы камень да ўваходу ў гроб.
І, купіўшы кужэльнага палатна, той зняў Яго, абгарнуў тым кужалем і паклаў Яго ў магілу, што была высечана ў скале, і прываліў камень да ўваходу ў магілу.
Марыя-ж Магдалена й Марыя Язэпава глядзелі, дзе яго палажылі.
А Марыя Магдалена і Марыя Іасітава [маці] глядзелі, дзе паклалі Яго.
