Марка 15 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
І ўраз нара́ніцы зрабіўшы нараду, архірэі з старшы́намі ды кніжнікамі і ўве́сь сынэдрыон, зьвязаўшы Ісуса, завялі ды аддалі Пілату.
І адразу раніцаю першасвятары з старэйшынамі і кніжнікамі і ўвесь сінедрыён, зрабіўшы змову, звязалі Ісуса, адвялі і перадалі Пілату.
І спытаўся ў Яго Пілат: Ты — Цар Юдэйскі? Ён жа адказаў яму: ты кажаш.
І спытаўся ў Яго Пілат: «Ці Ты Іудзейскі Цар?» Ён жа кажа яму ў адказ: «Ты кажаш».
І многа ўзводзілі на Яго архірэі.
І першасвятары абвінавачвалі Яго ў многім.
А Пілат ізноў спытаўся ў Яго: Ты нічога не адказваеш? Глядзі, колькі сьве́дчаць проці Цябе́.
А Пілат зноў спытаўся ў Яго, кажучы: «Ты нічога не адказваеш? Глядзі, як шмат Цябе абвінавачваюць».
Але Ісус і на гэта нічога не адказаў, ажно зьдзівіўся Пілат.
Ісус жа больш нічога не адказаў, так што Пілат здзіўляўся.
На ўсякае-ж сьвята звальняў ён ім аднаго із вязьняў, за якога прасілі.
На свята ж ён адпускаў ім аднаго вязня, якога яны прасілі.
Быў жа ў вязьніцы не́йкі Варавва з сваімі супольнікамі, якія ў часе бунту ўчынілі забойства.
А быў адзін, якога звалі Варава, зняволены разам з паўстанцамі, што ў часе паўстання учынілі забойства.
І народ, падняўшы крык, пачаў прасіць Пілата, каб зрабіў ім, як заўсёды.
І, падняўшыся, натоўп пачаў прасіць аб тым, што ён звычайна рабіў для іх.
Пілат жа адказаў ім, кажучы: хочаце, звольню вам Цара Юдэйскага?
Пілат жа спытаўся ў іх кажучы: «Хочаце, адпушчу вам Цара Іудзейскага?»
Бо ве́даў, што архірэі дзеля за́вісьці вы́далі Яго.
Бо ён ведаў, што праз зайздрасць выдалі Яго першасвятары.
Але архірэі падбілі народ на тое, каб звольніў ім ле́пей Варавву.
А першасвятары падбухторылі натоўп, каб лепш ён адпусіў ім Вараву.
І Пілат, азваўшыся ізноў, сказаў ім: Што-ж хочаце, каб я зрабіў з Тым, каго называеце Царом Юдэйскім?
Пілат жа ў адказ зноў сказаў ім: «Што ж мне рабіць з Тым, Каго вы называеце Іудзейскім Царом?»
Яны ж ізноў закрычэлі: распні Яго!
Яны ж зноў закрычалі: «Укрыжуй Яго!»
Пілат жа сказаў: што-ж благое ўчыніў Ён? Але яны яшчэ мацне́й крычалі: распні Яго!
А Пілат казаў ім: «Што ж зрабіў Ён благое?» А яны яшчэ мацней закрычалі: «Укрыжуй Яго!»
Тады Пілат, хо́чучы дагадзіць народу, звольніў ім Варавву, а Ісуса аддаў, пасьля бічаваньня, расьпяць.
Пілат жа, хочучы дагадзіць натоўпу, адпусціў ім Вараву і выдаў Ісуса пасля бічавання, каб укрыжавалі.
І жаўне́ры завялі Яго ў панадворак, што заве́цца Прэторыя, і склікалі ўсю роту.
Воіны ж адвялі Яго ў сярэдзіну двара, гэта значыць, прэторыю і склікаюць усю кагорту.
І адзе́лі Яго ў пу́рпур і, сплёўшы з це́рняў вянок, узлажылі на Яго.
І апранаюць Яго ў баграніцу і, сплёўшы з церняў вянок, надзяваюць на Яго;
І пачалі вітаць Яго: Радуйся, Цар Юдэйскі!
І пачалі вітаць Яго: «Радуйся, Цар Іудзейскі!»
І білі Яго па галаве́ трысьцінай, і плявалі на Яго, і, становячыся на кале́ні, пакланяліся Яму.
І білі Яго па галаве шастом і плявалі на Яго і, апускаючыся на калені, кланяліся Яму.
І, як насьмяяліся з Яго, зьнялі пу́рпур ды адзе́лі Яго ў уласную вопратку, і павялі Яго, каб расьпяць Яго.
І калі наглуміліся з Яго, знялі з Яго баграніцу і апранулі Яго ў Ягонае адзенне. І выводзяць Яго, каб укрыжаваць Яго.
І прымусілі не́йкага Сымона Кіранэйца, бацьку Аляксандра й Руфа, які йшоў з поля, каб нёс крыж Ягоны.
І прымушаюць нейкага прахожага Сімана Кірынеяніна, які ішоў з поля, бацьку Аляксандра і Руфа, каб узяў Яго крыж.
І прывялі Яго на Галгофу, ме́сца, якое называецца Ме́сца Чарапоў.
І прыводзяць Яго на месца Галгофу, што ў перакладзе значыць: лобнае месца.
І давалі Яму піць віно з сьмірнаю, але Ён ня ўзяў.
І давалі Яму запраўленага смірнай віна, але Ён не ўзяў.
І, расьпяўшы Яго, падзялілі вопратку Ягоную, кíдаючы жэрабе, каму што ўзяць.
І ўкрыжоўваюць Яго і дзеляць між сабою вопратку Яго, кінуўшы жэрабя на яе, каму што дастанецца.
Была трэцяя гадзіна, і расьпялі Яго на крыжу.
Было ж тры гадзіны, і Яго ўкрыжавалі.
І быў надпіс віны Ягонае напісаны: Цар Юдэйскі.
І было напісана абазначэнне Яго віны: Цар Іудзейскі.
І з Ім расьпялі двух разбойнікаў, аднаго з правага, а другога з ле́вага боку Яго.
І з ім укрыжоўваюць двух разбойнікаў, аднаго праваруч, другога леваруч Яго.
І збылося пісаньне, што гаварыла: і да злачы́нцаў залíчаны (Ісая 53:12).
[І спраўдзілася Пісьмо, што кажа: «І да злачынцаў Яго залічылі.»]
І праходзячыя міма зьневажалі Яго, ківаючы галавамі сваімі ды кажучы: о, Ты, што цэрквы руйнуеш і ў тры дні адбудоўваеш!
І тыя, што побач праходзілі, зневажалі Яго, ківаючы сваімі галовамі і кажучы: «Гэй, Ты, што храм руйнуеш і за тры дні будуеш,
Спасі Сябе́ Самога і зыйдзí з крыжа!
Уратуй Самога Сябе, зыдзі з крыжа!»
Падобна-ж і архірэі, насьмяхаючыся, гаварылі з кніжнікамі адзін да аднаго: другіх спасаў, Сябе́-ж спасьці ня можа!
Гэтаксама і першасвятары глуміліся разам з кніжнікамі, казалі адзін аднаму: «Іншых ратаваў, Сябе Самога не можа ўратаваць!
Хрыстос, Цар Ізраіляў, няхай зыйдзе цяпе́р з крыжа, каб мы бачылі ды паве́рылі! І расьпятыя разам з Ім зьневажалі Яго.
Хрыстос, Цар Ізраілеў, няхай цяпер зыдзе з крыжа, каб мы ўбачылі і ўверавалі!» Нават укрыжаваныя разам з Ім бэзцілі Яго.
І а шостай гадзіне настала це́мра па ўсёй зямлі ажно да дзявятае гадзіны.
І калі надышло шэсць гадзін, настала цемра па ўсёй зямлі аж да дзевяці гадзін.
І а дзявятай гадзіне загаласіў Ісус моцным голасам: Элоі, Элоі! ламма сабахтані! што абазначае: Божа Мой, Божа Мой! на што Ты Мяне́ пакінуў?
І ў дзевяць гадзін ускрыкнуў Ісус моцным голасам: «Элаі, Элаі! лама савахфані!», што ў перакладзе значыць: «Божа Мой, Божа Мой! Навошта пакінуў Мяне Ты!»
І некаторыя із стаяўшых наўкола, пачуўшы, казалі: вось Ільлю кліча.
І некаторыя з тых, што стаялі пры ім, пачуўшы, казалі: «Вось, Іллю кліча».
Адзін жа, пабе́гшы й набраўшы ў губку воцату ды насадзіўшы яе́ на трысьціну, паіў Яго, кажучы: чакайце! паглядзімо, ці прыйдзе Ільля зьняць Яго?
А нехта, пабегшы і намачыўшы губку воцатам, насадзіў на мерны шост і даваў яму, кажучы: «Давайце паглядзім, ці прыйдзе Ілля зняць Яго».
Ісус жа, загаласіўшы моцным голасам, скана́ў.
Ісус жа, ускрыкнуўшы моцным голасам, аддаў дух.
І заслона ў царкве́ разьдзе́рлася надвое ад ве́рху да нізу.
І заслона храма разадралася надвое ад верху аж да нізу.
Сотнік жа, што стаяў насупраць Яго, угледзіўшы, што так загаласіўшы скана́ў, сказаў: запраўды́, чалаве́к гэты быў Сын Божы.
А сотнік, што стаяў насупроць Яго, убачыўшы, што Ён гэтак аддаў дух, сказаў: «Сапраўды Гэты Чалавек быў Сын Божы!»
Былі тут і жанчыны, што глядзе́лі здалёк; між імі была і Марыя Магдаліна, і Марыя, маці Якава ме́ншага ды Есіі, і Салямэя,
Былі ж і жанчыны, што назіралі здалёк, між іх і Марыя Магдалена, і Марыя, маці Якава Меншага і Іасіта, і Саламея,
якія і тады, як быў у Галіле́і, ішлі за Ім ды служылі Яму; і многа іншых, што прыйшлі з Ім у Ерузалім.
Тыя, што ішлі ўслед за Ім і прыслугоўвалі Яму, калі Ён быў у Галілеі, і шмат іншых, што разам з Ім узыходзілі ў Ерусалім.
І, як ужо настаў вечар, (а была параске́ва, значыць перадсуботнік),
І калі ўжо настаў вечар, бо быў падрыхтоўчы дзень, гэта значыць, перад-вечар суботы,
прыйшоў Язэп з Арыматэі, выдатны раднік, які й сам ждаў Царства Божага, і сьме́ла ўвайшоў да Пілата, і прасіў це́ла Ісусавага.
Прыйшоў Іосіф з Арымафеі, паважаны радца, што і сам чакаў Божага Царства, і, адважыўшыся, увайшоў да Пілата і папрасіў Ісусава цела.
І Пілат зьдзівіўся, што Ён ужо памёр, і, клікнуўшы сотніка, спытаўся ў Яго, ці даўно памёр?
Пілат жа здівіўся, што Ён памёр ужо; і, паклікаўшы сотніка, спытаўся ў яго, ці даўно Ён памёр.
І, даве́даўшыся ад сотніка, аддаў це́ла Язэпу.
І, даведаўшыся ад сотніка, ён падараваў цела Іосіфу.
І, купіўшы сіндон ды зьняўшы Яго, абвіў сіндонам і палажыў Яго ў магілу, што была вы́сечана ў скале́, ды прываліў камень да дзьве́раў магілы.
І, купіўшы кужэльнага палатна, той зняў Яго, абгарнуў тым кужалем і паклаў Яго ў магілу, што была высечана ў скале, і прываліў камень да ўваходу ў магілу.
А Марыя Магдаліна і Марыя Есіява глядзе́лі, дзе́ Яго палажылі.
А Марыя Магдалена і Марыя Іасітава [маці] глядзелі, дзе паклалі Яго.
