Марка 7 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
І сабраліся да Яго фарысэі й некаторыя з кніжнікаў, што прыйшлі з Ерузаліму;
І зыходзяцца да Яго фарысеі і некаторыя з кніжнікаў, што прыйшлі з Ерусаліма.
і, убачыўшы некаторых з вучняў Яго, як е́лі хле́б нячыстымі (гэта значыць няўмытымі) рукамі, кары́лі іх.
І, убачыўшы, што некаторыя з Яго вучняў ядуць хлеб нячыстымі, гэта значыць, няўмытымі рукамі, —
Бо фарысэі і ўсе́ Юдэі, трыма́ючыся нака́заў старшых, не ядуць, не памыўшы чыста рук;
Бо фарысеі і ўсе іудзеі, калі не вымыюць старанна рук, не ядуць, пільнуючыся паданняў старэйшых,
і з торгу, пакуль не памыюцца, не ядуць. Ёсьць і многае іншае, чаго яны, пераняўшы, трымаюцца: мыцьце ча́раў, кубкаў, ме́днага судзьдзя́ ды ўслонаў.
І (вярнуўшыся) з рынку, калі не абмыюцца, не ядуць і ёсць шмат іншага, чаго яны прынялі пільнавацца: мыцця чараў, і кубкаў, і меднага посуду, [і тапчаноў] —
Пасьля пытаюцца ў Яго фарысэі ды кніжнікі: чаму вучні Тваі ня жывуць згодна з наказамі старшых, але нямытымі рукамі ядуць хле́б?
І пытаюцца ў Яго фарысеі і кніжнікі: «Чаму Твае вучні не жывуць паводле паданняў старэйшых, але нячыстымі рукамі ядуць хлеб?»
Ён жа, адка́зваючы, сказаў ім: добра прарочыў аб вас, крывадушных, Ісая, калі пісаў: людзі гэтыя паважаюць Мяне́ ву́снамі, а сэрца іх далёка ад Мяне́.
Ён жа сказаў ім: «Добра прарочыў Ісая пра вас, крывадушных, як напісана: «Гэты народ вуснамі шануе Мяне, сэрца ж іх далёка ад Мяне;
Але дарма́ пакланяюцца Мне́, навучаючы навук і за́паведзяў чалаве́чых (Ісая 29:13).
Але марна ўшаноўваюць Мяне, навучаючы навукам — загадам чалавечым».
Бо вы, пакідаючы прыказаньне Божае, трымаецеся наказу чалаве́чага, мыцьця ча́раў і кубкаў, ды робіце шмат іншага, падобнага да гэтага.
Занядбаўшы Божую запаведзь, вы пільнуецеся чалавечых паданняў [абмываеце кубкі і чары і шмат іншага, падобнага да гэтага, робіце вы]».
І сказаў ім: ці добра, што вы адкідаеце прыказаньне Божае абы спаўняць ваш наказ?
І казаў ім: «Адхіляеце добра вы Божую запаведзь, каб ваша паданне захоўваць.
Бо Майсе́й сказаў: паважай айца́ твайго і матку тааю: і хто зьневажа́е айца ці матку, няхай сьме́рцяй памрэ (Выхад 20:12; 21:16).
Бо Майсей сказаў: «Шануй бацьку свайго і маці сваю» і: «Хто знеслаўляе бацьку ці маці, няхай смерцю памрэ».
А вы кажаце: хто скажа айцу ці матцы: Корван, (гэта ёсьць — Дар), чым бы ад мяне́ карыстаўся,
Вы ж кажаце: «Калі скажа чалавек бацьку ці маці: Карван [гэта значыць дар Богу] тое, чым бы ты ад мяне пакарыстаўся», —
таму дапуска́еце ўжо нічога больш не рабіць для айца́ свайго ці для маткі свае́,
Вы ўжо дазваляеце яму нічога не рабіць для бацькі ці маці,
адкідаючы слова Божае нака́зам вашым, які вы пастанавілі; ды робіце шмат падобнага да гэтага.
Касуючы Божае слова вашым паданнем, якое вы перадаеце; і шмат падобнага да гэтага вы робіце».
І, паклікаўшы ўве́сь народ, кажа да іх: слухайце Мяне́ ўсе́ ды разуме́йце.
І, паклікаўшы зноў натоўп, Ён казаў ім: «Паслухайце Мяне ўсе і зразумейце!
Няма нічога, што, увахо́дзячы ў чалаве́ка звонку, магло бы зрабіць яго нячыстым; але тое, што выходзіць ад яго, — гэта тое, што робіць нячыстым чалаве́ка;
Няма нічога вонкі чалавека, што, уваходзячы ў яго, магло б зрабіць нячыстым яго, але тое, што з чалавека выходзіць, робіць нячыстым чалавека.
калі хто ма́е вушы чуць, няхай чуе.
[Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае].
І калі Ён увайшоў у дом ад народу, вучні Ягоныя спыталіся ў Яго аб прыпо́весьці.
І калі ад натоўпу Ён увайшоў у дом, Яго вучні спыталіся ў Яго пра ўпадабненне.
І сказаў ім: няўжо-ж і вы гэткія няця́мкія? Няўжо-ж не разуме́еце, што нішто, увахо́дзячы ў чалаве́ка звонку, ня можа яго зрабіць нячыстым,
І Ён кажа ім: «Няўжо і вы не даўмеліся? Не разумееце, што ўсё тое, што ўваходзіць звонку ў чалавека, не можа зрабіць нячыстым яго,
бо ня ў сэрца ягонае ўваходзіць, але ў жывот, і выходзіць вон, ачышчаючы ўсякую е́жу.
Бо ўваходзіць яму не ў сэрца, а ў жывот і выходзіць вонкі, ачышчаючы ўсякую спожыць?»
Дый сказаў: тое, што выходзе ад чалаве́ка, тое робіць яго нячыстым.
Ён жа казаў: «Тое, што з чалавека зыходзіць, тое робіць нячыстым чалавека.
Бо з нутра́, з сэрца чалаве́чага выходзяць благія думкі, распуста, блуд, душагубства,
Бо з сярэдзіны, з сэрца людзей, ліхія думкі выходзяць, блуд, крадзеж, забойствы,
крадзе́жы, прагавíтасьць, злосьць, здра́да, бязглуздасьць, ліхое вока, хула́, пы́ха, дурнота.
Пералюб, хцівасць, злосць, подступ, распушчанасць, ліхое вока, блюзнерства, пыха, дурнота;
Усё тое благое з нутра́ выходзіць і робіць нячыстым чалаве́ка.
Ўсе гэтае ліха з сярэдзіны выходзіць і робіць нячыстым чалавека».
І, устаўшы, пайшоў адтуль на ўзьме́жкі Тырскія й Сідонскія; і, увайшоўшы ў дом, не хаце́ў, каб хто даве́даўся; ды ўтаіцца ня здо́леў,
І, падняўшыся адтуль, пайшоў Ён у межы Тыра. І, увайшоўшы ў дом, хацеў, каб ніхто не ведаў, ды не змог утаіцца;
бо жанчына, дачка́ якое ме́ла ў сабе́ нячыстага духа, пачуўшы аб Ім, прыйшоўшы, ўпала да ног Ягоных;
Бо адразу пачула пра Яго жанчына, дачка якой мела нячыстага духа, і, прыйшоўшы, упала да Яго ног;
а жанчына тая была пага́нка, родам Сірафінікіянка; і прасіла ў Яго, каб вы́гнаў нячыстага духа з дачкí яе́.
А была жанчына грачанка, сірафінікіянка родам; і прасіла Яго, каб выгнаў дэмана з яе дачкі.
Але Ісус сказаў ёй: дай пе́рш насы́ціцца дзе́цям, бо ня гожа ўзяць хле́б у дзяце́й і кінуць сабакам.
І Ён казаў ёй: «Дай спярша наесціся дзецям, бо нягожа забраць хлеб у дзяцей і кінуць шчанятам».
Яна ж адказала Яму і сказала: так, Госпадзе; але й сабакі пад сталом ядуць крошкі ад дзяце́й.
Яна ў адказ Яму кажа: «Госпадзе, і шчаняты пад сталом ядуць ад дзіцячых крошак»,
І сказаў ёй дзеля гэтага слова: ідзі! злы дух выйшаў з дачкí твае́.
І Ён сказаў ёй: «За гэтае слова ідзі, выйшаў дэман з твае дачкі».
І, прыйшоўшы ў свой дом, яна знайшла, што злы дух вы́йшаў, і дачка́ ляжыць на ложку.
І, пайшоўшы ў свой дом, яна знайшла, што дачка ляжыць на ложку і што дэман выйшаў.
І, ізноў вы́йшаўшы з зяме́ль Тырскіх і Сідонскіх, пайшоў да мора Галіле́йскага, пасярод Дзесяцігра́дзьдзя.
І, зноў, выйшаўшы з межаў Тыра, пайшоў Ён праз Сідон да Галілейскага мора, пасярод Дзесяцігароддзя.
І прывялі да Яго глуханямо́га ды прасілі Яго ўзлажыць на яго руку.
І прыводзяць да Яго глухога, які з цяжкасцю гаварыў, і просяць Яго, каб усклаў руку на яго.
І, узяўшы яго ад народу, паклаў пальцы Свае́ ў вушы яму і, плюнуўшы, дакрану́ўся да языка яго́нага;
І, адвеўшы яго ў бок ад натоўпу, Ён улажыў Свае пальцы яму ў вушы і, сплюнуўшы, дакрануўся да яго языка.
і, глянуўшы ў не́ба, уздыхнуў і сказаў яму: Эффафа! што знача: расчыніся!
І, паглядзеўшы на неба, глыбока ўздыхнуў і кажа яму: «Эффафа», гэта значыць; «Расчыніся»,
І ўраз жа расчыніліся вушы ягоныя і разьвязаліся путы языка ягонага, і пачаў добра гаварыць.
І [адразу] адчыніліся яго вушы, і развязаліся путы яго языка, і ён пачаў правільна гаварыць.
І загадаў ім не казаць нікому. Але колькі ні забараняў ім, яны яшчэ шырэй апавядалі.
І Ён загадаў ім, каб яны нікому не казалі; але чым больш загадваў, тым больш яны абвяшчалі.
І тым бале́й дзівіліся ды гаварылі: ўсё добра зрабіў: робіць і глухія каб чулі, і нямыя каб гаварылі.
І надзвычай дзівіліся, кажучы: «Добра ўсё Ён зрабіў: і глухім дае чуць і нямым — гаварыць».
