Марка 7 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Антонія Бокуна → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
І сабраліся да Яго фарысэі і некаторыя кніжнікі, што прыйшлі з Ерусаліму.
І зыходзяцца да Яго фарысеі і некаторыя з кніжнікаў, што прыйшлі з Ерусаліма.
І, убачыўшы некаторых з вучняў Ягоных, што елі хлеб нячыстымі, гэта значыць, нямытымі рукамі, вінавацілі іх.
І, убачыўшы, што некаторыя з Яго вучняў ядуць хлеб нячыстымі, гэта значыць, няўмытымі рукамі, —
Бо самі фарысэі і ўсе Юдэі не ядуць, не абмыўшы чыста рук, трымаючыся традыцыяў старэйшых.
Бо фарысеі і ўсе іудзеі, калі не вымыюць старанна рук, не ядуць, пільнуючыся паданняў старэйшых,
І пасьля рынку, пакуль не абмыюцца, не ядуць; і ёсьць шмат іншага, чаго яны прытрымліваюцца: абмываньня келіхаў і конавак, мядніцаў і сталоў.
І (вярнуўшыся) з рынку, калі не абмыюцца, не ядуць і ёсць шмат іншага, чаго яны прынялі пільнавацца: мыцця чараў, і кубкаў, і меднага посуду, [і тапчаноў] —
Пасьля пытаюцца ў Яго фарысэі і кніжнікі: «Чаму вучні Твае ня ходзяць паводле традыцыяў старэйшых, але нячыстымі рукамі ядуць хлеб?»
І пытаюцца ў Яго фарысеі і кніжнікі: «Чаму Твае вучні не жывуць паводле паданняў старэйшых, але нячыстымі рукамі ядуць хлеб?»
Ён жа, адказваючы, сказаў ім: «Добра пра вас, крывадушнікаў, прарочыў Ісая, як напісана: “Народ гэты губамі шануе Мяне, а сэрца іхняе трымаецца далёка ад Мяне.
Ён жа сказаў ім: «Добра прарочыў Ісая пра вас, крывадушных, як напісана: «Гэты народ вуснамі шануе Мяне, сэрца ж іх далёка ад Мяне;
Але марна пакланяюцца Мне, навучаючы вучэньням і пастановам чалавечым”.
Але марна ўшаноўваюць Мяне, навучаючы навукам — загадам чалавечым».
Бо вы, пакінуўшы прыказаньне Божае, трымаецеся традыцыі чалавечай, абмываньня конавак і келіхаў, і шмат іншага, да гэтага падобнага, чыніце».
Занядбаўшы Божую запаведзь, вы пільнуецеся чалавечых паданняў [абмываеце кубкі і чары і шмат іншага, падобнага да гэтага, робіце вы]».
І сказаў ім: «Ці добра, што вы адкідаеце прыказаньне Божае, каб захаваць традыцыю вашую?
І казаў ім: «Адхіляеце добра вы Божую запаведзь, каб ваша паданне захоўваць.
Бо Майсей сказаў: “Шануй бацьку твайго і маці тваю”, і: “Хто праклінае бацьку або маці, няхай сьмерцю памрэ”.
Бо Майсей сказаў: «Шануй бацьку свайго і маці сваю» і: «Хто знеслаўляе бацьку ці маці, няхай смерцю памрэ».
А вы гаворыце: “Калі скажа чалавек бацьку або маці: 'Карбан', гэта значыць, дар [Богу] тое, чым бы ты ад мяне карыстаўся”,
Вы ж кажаце: «Калі скажа чалавек бацьку ці маці: Карван [гэта значыць дар Богу] тое, чым бы ты ад мяне пакарыстаўся», —
і ўжо дазваляеце яму нічога не рабіць для бацькі свайго або маці сваёй,
Вы ўжо дазваляеце яму нічога не рабіць для бацькі ці маці,
пазбаўляючы сілы слова Божае праз традыцыю вашую, якую вы перадаяцё, і шмат да гэтага падобнага чыніце».
Касуючы Божае слова вашым паданнем, якое вы перадаеце; і шмат падобнага да гэтага вы робіце».
І, паклікаўшы ўвесь натоўп, гаварыў ім: «Слухайце Мяне ўсе і разумейце.
І, паклікаўшы зноў натоўп, Ён казаў ім: «Паслухайце Мяне ўсе і зразумейце!
Няма нічога, што звонку чалавека, што ўваходзячы ў яго, можа яго апаганіць, але тое, што з чалавека выходзіць, апаганьвае яго.
Няма нічога вонкі чалавека, што, уваходзячы ў яго, магло б зрабіць нячыстым яго, але тое, што з чалавека выходзіць, робіць нячыстым чалавека.
Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае».
[Калі хто мае вушы слухаць, няхай слухае].
І калі Ён увайшоў у дом ад натоўпу, пыталіся Яго вучні Ягоныя пра прыповесьць.
І калі ад натоўпу Ён увайшоў у дом, Яго вучні спыталіся ў Яго пра ўпадабненне.
І кажа ім: «Няўжо і вы такія няцямкія? Няўжо не разумееце, што ўсё, што звонку ўваходзіць у чалавека, ня можа яго апаганіць,
І Ён кажа ім: «Няўжо і вы не даўмеліся? Не разумееце, што ўсё тое, што ўваходзіць звонку ў чалавека, не можа зрабіць нячыстым яго,
бо ўваходзіць ня ў сэрца ягонае, але ў жывот, і выкідаецца прэч, ачышчаючы ўсякую ежу».
Бо ўваходзіць яму не ў сэрца, а ў жывот і выходзіць вонкі, ачышчаючы ўсякую спожыць?»
І сказаў: «Тое, што выходзіць з чалавека, яно апаганьвае яго,
Ён жа казаў: «Тое, што з чалавека зыходзіць, тое робіць нячыстым чалавека.
бо з нутра, з сэрца чалавечага выходзяць благія думкі, чужалоства, распуснасьць, забойствы,
Бо з сярэдзіны, з сэрца людзей, ліхія думкі выходзяць, блуд, крадзеж, забойствы,
крадзяжы, хцівасьць, зласьлівасьць, подступ, бессаромнасьць, злое вока, блюзьнерствы, пыха, глупота.
Пералюб, хцівасць, злосць, подступ, распушчанасць, ліхое вока, блюзнерства, пыха, дурнота;
Уся гэтая ліхота знутры выходзіць і апаганьвае чалавека».
Ўсе гэтае ліха з сярэдзіны выходзіць і робіць нячыстым чалавека».
І, устаўшы адтуль, Ён адыйшоў у межы Тыру і Сідону. І, увайшоўшы ў дом, хацеў, каб ніхто не даведаўся, але ўтоіцца ня змог.
І, падняўшыся адтуль, пайшоў Ён у межы Тыра. І, увайшоўшы ў дом, хацеў, каб ніхто не ведаў, ды не змог утаіцца;
Бо пачула пра Яго жанчына, у якой дачка мела ў сабе нячыстага духа, і, прыйшоўшы, упала да ног Ягоных.
Бо адразу пачула пра Яго жанчына, дачка якой мела нячыстага духа, і, прыйшоўшы, упала да Яго ног;
А жанчына гэтая была Грэчанка, родам Сірафінікіянка; і прасіла яна Яго, каб выгнаў дэмана з дачкі ейнай.
А была жанчына грачанка, сірафінікіянка родам; і прасіла Яго, каб выгнаў дэмана з яе дачкі.
Але Ісус сказаў ёй: «Дазволь перш насыціцца дзецям, бо нядобра ўзяць хлеб у дзяцей і кінуць сабакам».
І Ён казаў ёй: «Дай спярша наесціся дзецям, бо нягожа забраць хлеб у дзяцей і кінуць шчанятам».
Яна ж адказала і кажа Яму: «Так, Госпадзе, але ж і сабакі пад сталом ядуць крошкі, [што ўпалі] ад дзяцей».
Яна ў адказ Яму кажа: «Госпадзе, і шчаняты пад сталом ядуць ад дзіцячых крошак»,
І сказаў ёй: «Дзеля такога слова ідзі; дэман выйшаў з дачкі тваёй».
І Ён сказаў ёй: «За гэтае слова ідзі, выйшаў дэман з твае дачкі».
І адыйшоўшы ў дом свой, яна знайшла, што дэман выйшаў і дачка ляжыць на ложку.
І, пайшоўшы ў свой дом, яна знайшла, што дачка ляжыць на ложку і што дэман выйшаў.
І зноў, выйшаўшы з межаў Тыру і Сідону, пайшоў Ён да мора Галілейскага пасярод межаў Дэкапаля.
І, зноў, выйшаўшы з межаў Тыра, пайшоў Ён праз Сідон да Галілейскага мора, пасярод Дзесяцігароддзя.
І прыводзяць да Яго глухога, які з цяжкасьцю гаварыў, і просяць Яго ўскласьці на яго руку.
І прыводзяць да Яго глухога, які з цяжкасцю гаварыў, і просяць Яго, каб усклаў руку на яго.
І, узяўшы яго ад натоўпу на бок, уклаў пальцы Свае ў вушы ягоныя, і, плюнуўшы, дакрануўся да языка ягонага.
І, адвеўшы яго ў бок ад натоўпу, Ён улажыў Свае пальцы яму ў вушы і, сплюнуўшы, дакрануўся да яго языка.
І, глянуўшы ў неба, уздыхнуў, і гаворыць яму: «Эффата», што значыць: «Адчыніся».
І, паглядзеўшы на неба, глыбока ўздыхнуў і кажа яму: «Эффафа», гэта значыць; «Расчыніся»,
І адразу адчыніліся вушы ягоныя і разьвязаліся путы языка ягонага, і ён пачаў добра гаварыць.
І [адразу] адчыніліся яго вушы, і развязаліся путы яго языка, і ён пачаў правільна гаварыць.
І Ён перасьцерагаў іх, каб нікому не расказвалі, але колькі ні забараняў, яны яшчэ шырэй абвяшчалі.
І Ён загадаў ім, каб яны нікому не казалі; але чым больш загадваў, тым больш яны абвяшчалі.
І надзвычай дзівіліся, кажучы: «Усё добра зрабіў, і глухім робіць, каб чулі, і нямым, каб гаварылі».
І надзвычай дзівіліся, кажучы: «Добра ўсё Ён зрабіў: і глухім дае чуць і нямым — гаварыць».
