Марка 10 разьдзел
Паводле Марка Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Дабравесця / «Спадчына»; Клышка
І згэтуль, устаўшы, прыходзіць у ме́жы Юдэйскія за Іорданам. і зноў зьбіраецца да Яго народ, і па звычаю свайму Ён ізноў навучаў іх.
І вырушыўшы адтуль, прыходзіць Ён у межы Іудзеі і ў Заіярданне, і зноў збіраюцца да Яго натоўпы, і Ён, як звычайна, зноў навучаў іх.
І, падыйшоўшы, фарысэі спыталіся, спакуша́ючы Яго: ці можна мужу кінуць жонку сваю?
І, падышоўшы, фарысеі пыталіся ў Яго выпрабоўваючы: «Ці дазваляецца мужу адпускаць жонку»
Ён жа, адка́зваючы, сказаў ім: што запаве́даў вам Майсе́й?
У адказ Ён сказаў ім: «Што вам запаведаў Майсей?»
Яны-ж сказалі: Майсе́й дазволіў пісаць разводны ліст і разлучацца.
Яны ж сказалі: «Майсей дазволіў напісаць разводны ліст і адпусціць».
І, адка́зваючы, Ісус сказаў: дзеля жо́рсткасьці сэрца вашага напісаў ён вам гэтую за́паведзь.
А Ісус сказаў ім: «З-за вашага нячулага сэрца ён напісаў гэтую запаведзь.
Бо на пачатку тварэньня Бог стварыў іх мужчынай і жанчынай (Быцьцё 1:27).
Ад пачатку ж стварэння Бог «мужчынаю і жанчынаю стварыў іх.
Дзеля гэтага пакіне чалаве́к айца свайго ды матку
Таму пакіне муж свайго бацьку і маці [і прылепіцца да свае жонкі]
і прыго́рнецца да жонкі сваёй, і ў двох будуць адно це́ла, дык іх ужо ня двое, але адно це́ла (Быцьцё 2:24).
І будуць яны абое адным целам», так што яны ўжо не два, але адно цела.
Вось жа, што Бог злучыў, чалаве́к няхай не разлучае.
Дык вось, што Бог злучыў, няхай чалавек не разлучае».
А дома вучні Яго ізноў спыталіся аб тым жа.
І ў доме вучні зноў пра гэта спыталіся ў Яго.
І сказаў ім: хто пакіне жонку сваю ды ажэніцца з другою, той блудзіць з ёю;
І Ён кажа ім: «Хто адпусціць сваю жонку і ажэніцца з іншаю, той чыніць пералюб супроць яе;
і калі жонка разлу́чыцца з мужам сваім ды вы́йдзе за другога, — блудзіць.
І калі яна, пакінуўшы свайго мужа, выйдзе замуж за іншага, чыніць пералюб».
Прыносілі да Яго дзе́так, каб Ён дакрану́ўся да іх: вучні-ж ня пускалі тых, што прыносілі.
І прыносілі да Яго дзяцей, каб Ён дакрануўся да іх; вучні ж забаранялі ім.
Убачыўшы-ж гэтае, Ісус загне́ваўся ды сказаў ім: дайце дзе́ткам ісьці да Мяне́ і не забараня́йце ім, бо гэткіх ёсьць царства Божае.
Ісус жа, убачыўшы, абурыўся і сказаў ім: «Дазвольце дзецям прыходзіць да Мяне, не забараняйце ім, бо такіх ёсць Божае Царства.
Запраўды́ кажу́ вам: хто ня пры́йме царства Божага, як дзіця, той ня ўвойдзе ў Яго.
Папраўдзе кажу вам: Хто не прыйме Божага Царства, як дзіця, той не ўвойдзе ў яго».
І, абняўшы іх, усклаў на іх рукі і багаславіў іх.
І, абняўшы іх, блаславіў, усклаўшы на іх рукі.
І, калі выходзіў у дарогу, падбе́г не́хта, упаў перад Ім на кале́ні і спытаўся ў Яго: Настаўніку добры! што мне́ рабіць, каб унасьле́даваць жыцьцё ве́чнае?
І, калі выходзіў Ён у дарогу, падбег адзін і, упаўшы на калені перад Ім, спытаўся ў Яго: «Дасканалы Настаўніку, што рабіць мне, каб атрымаць у спадчыну вечнае жыццё?»
Ісус жа сказаў яму: што заве́ш Мяне́ добрым? Ніхто ня добры, толькі адзін Бог.
Ісус жа сказаў яму: «Што ты завеш Мяне Дасканалым? Ніхто не дасканалы, толькі адзін Бог.
Ведаеш за́паведзі: ня блудзí; не забіва́й: не крадзí; ня сьве́дчы крыва; ня кры́ўдзь; паважа́й бацькоў тваіх (Выхад 20:12−17).
Ты ведаеш запаведзі: «Ні забі, не чыні пералюбу, не украдзі, не сведчы фальшыва, не ашуквай, шануй свайго бацьку і маці».
Той жа, адка́зваючы, сказаў Яму: Настаўнік, усяго гэтага пілнаваўся я змалку дзён сваіх.
А ён сказаў Яму: «Настаўніку, усё гэта я захоўваў са сваёй маладосці».
Ісус жа, глянуўшы на яго, упадабаў яго і сказаў яму: аднаго табе́ не хапа́е: пайдзі, усё, што ма́еш, прада́й ды раздай убогім, і будзеш мець скарб на не́бе; і прыходзь, ідзі за Мною. узяўшы крыж.
Ісус жа, паглядзеўшы на яго, упадабаў яго і сказаў яму: «Аднаго табе не хапае: ідзі, усё, што маеш, прадай, і раздай убогім, і будзеш мець скарб у небе, і прыходзь, і ідзі ўслед за Мною [узяўшы крыж]».
Той жа, зьбянтэжаны гэтым словам, адыйшоўся засмучо́ны, бо ме́ў вялікую мае́масьць.
А той, панурыўшыся ад гэтага слова, пайшоў засмучаны: бо меў вялікі набытак.
І, паглядзе́ўшы наўкола, Ісус кажа вучням Сваім: як цяжка багатым увайсьці ў царства Божае.
І, паглядзеўшы навокал, Ісус кажа Сваім вучням: «Як цяжка будзе тым, што маюць багацце, увайсці ў Божае Царства».
Вучні здуме́ліся ад слоў Яго. Але Ісус ізноў сказаў ім у адказ: дзе́ці! як цяжка ўвайсьці ў царства Божае тым, хто ўскладае надзе́ю на багацьце.
Вучні жахнуліся ад Яго слоў. Ісус жа зноў кажа ім: «Дзеці, як цяжка ўвайсці ў Божае Царства [тым, што ўскладаюць надзею на багацце].
Зручне́й вярблюду прайсьці праз го́лчынае ву́ха, чымся багатаму ўвайсьці ў царства Божае.
Лягчэй вярблюду прайсці праз ігольнае вушка, чым багатаму ўвайсці ў Божае Царства».
Яны-ж бале́й зьдзівіліся ды гаварылі між сабою: Хто-ж можа спасьцíся?
Яны ж надзвычай уразіліся, кажучы між сабою: «І хто ж можа збавіцца!»
Ісус, паўзіраўшыся на іх, кажа: у людзе́й гэта нёмагчы́ма, але ня ў Бога; бо ў Бога ўсё магчыма.
Паглядзеўшы на іх, Ісус кажа: «Людзям гэта немажліва, але не Богу: бо ўсё мажліва Богу».
І пачаў Пётр гаварыць Яму: вось мы пакінулі ўсё і пайшлі за Табою.
Пачаў казаць Пятро Яму: «Вось мы пакінулі ўсё і пайшлі ўслед за Табою».
Ісус жа, адка́зваючы, сказаў: запраўды́ кажу́ вам: няма́ нікога, хто пакінуў бы дом, ці братоў, ці сёстраў, ці бацькоў, ці дзяце́й, ці зе́млі дзеля Мяне́ і Эва́нгельля.
Сказаў Ісус: «Папраўдзе кажу вам, няма нікога, хто пакінуў дом, ці братоў, ці сясцёр, ці маці, ці бацьку, ці дзяцей, ці палі дзеля Мяне і дзеля Дабравесця,
і не атрымаў бы цяпе́р, у гэты час, сярод перасьле́даваньня ў сто разоў бале́й дамоў, і братоў, і сёстраў, і бацькоў, і ма́так, і дзяце́й, і зе́мляў, а ў будучыне — жыцьця ве́чнага;
і не атрымае ў сто разоў больш цяпер, у гэты час, дамоў, і братоў, і сясцёр, і мацярок, і дзяцей, і палёў, пры ганеннях, а ў веку наступным — вечнае жыццё.
бо многія пе́ршыя будуць апошнімі, а апошнія — пе́ршымі.
Многія ж першыя будуць апошнімі і апошнія першымі.
Калі яны былі ў дарозе, ідучы ў Ерузалім, Ісус ішоў напе́радзе іх, а яны жа́халіся і, ідучы за Ім, былі ў страху. І, узяўшы ізноў дванаццацёх, пачаў ім гаварыць аб тым, што з Ім ма́е стацца.
Былі ж яны ў дарозе, падымаючыся ў Ерусалім, і Ісус ішоў паперадзе іх, і яны жахаліся, а тыя, што ішлі ўслед за Ім, баяліся. І, узяўшы, зноў Дванаццаць, Ён пачаў казаць ім, што павінна адбыцца з Ім:
Вось, мы ўваходзім у Ерузалім, і Сын Чалаве́чы будзе вы́даны архірэям і кніжнікам, і засудзяць Яго на сьме́рць і вы́дадуць Яго паганам;
«Вось, узыходзім мы ў Ерусалім і Чалавечы Сын будзе выдадзены першасвятарам і кніжнікам, і засудзяць Яго на смерць, і выдадуць Яго язычнікам,
і назьдзе́куюцца над Ім, і будуць біць Яго і плява́ць на Яго, ды заб’юць Яго; і на трэці дзе́нь уваскрэсьне.
і насміхацца будуць з Яго, і будуць пляваць на Яго, і будуць бічаваць Яго, і заб’юць, ды праз тры дні Ён уваскрэсне.»
Тады падыйшлí да Яго Якаў і Іоан, сыны́ Завядзе́явы, ды сказалі: Вучыцель! мы хочам, каб Ты зрабіў нам, чаго папросім.
І падходзяць да Яго Якаў і Іаан, Завядзеевы сыны, і кажуць Яму: «Настаўніку, каб Ты зрабіў нам тое, што мы Цябе папросім».
Ён жа сказаў ім: што хочаце, каб Я зрабіў вам?
А Ён сказаў ім: «Што вы хочаце, каб Я зрабіў вам?»
Яны-ж сказалі Яму: дай нам се́сьці ля Цябе́, аднаму з правага боку, а другому з ле́вага, у славе Тваёй.
Яны ж сказалі Яму: «Дай нам, каб мы адзін праваруч Цябе, адзін леваруч сядзелі ў славе Тваёй».
Але Ісус сказаў ім: ня ве́даеце, чаго просіце; ці-ж мо́жаце піць ча́ру, якую п’ю Я, і хрысьцíцца хрышчэньнем, якім Я хрышчу́ся?
Ісус жа сказаў ім: «Не ведаеце, што просіце. Ці можаце піць келіх, які Я п’ю, ці хрысціцца хрышчэннем, якім Я хрышчуся?»
Яны адказалі: можам. Ісус жа сказаў ім: ча́ру, якую п’ю Я, піць будзеце;
Яны ж сказалі Яму: «Можам». Ісус жа сказаў ім: «Келіх, які Я п’ю, будзеце піць, і хрышчэннем, якім Я хрышчуся, будзеце пахрышчаны,
але се́сьці ў Мяне́ з правага боку і з ле́вага — ня Мне́ дава́ць, але каму прыгато́вана.
А сядзець паваруч ці леваруч не Мне даваць, але тым, каму ўгатавана».
І, пачуўшы, дзе́сяць пачалі злава́ць на Якава і Іоана.
І, пачуўшы, дзесяць пачалі гневацца на Якава і Іаана.
Ісус, прыклікаўшы іх, сказаў ім: ве́даеце, што тыя, што лічацца князямі народаў, пануюць над народамі; і вялікія валадаюць імі;
І, паклікаўшы іх, Ісус кажа ім: «Вы ведаеце: тыя, што лічацца начальнікамі над народамі, пануюць над імі, і вяльможы іх паказваюць сваю ўладу над імі;
у вас жа хай будзе ня гэтак: але хто хоча стацца вялікшым між вамі, няхай будзе вам служкаю,
Ды не так між вамі, але хто між вас хоча вялікім быць, няхай будзе вашым слугою;
і хто хоча ста́цца пе́ршым між вамі, хай будзе слугою ўсіх.
І хто хоча між вамі быць першым, хай будзе рабом усіх;
Бо і Сын Чалаве́чы прыйшоў не́ каб Яму служылі, але каб паслужы́ць і аддаць душу Сваю на выкупле́ньне многіх.
Бо і Чалавечы Сын не дзеля таго прыйшоў, каб Яму паслужылі але каб паслужыць і аддаць Сваё жыццё ў выкуп за многіх».
І прыходзяць у Ерыхон. І, калі Ён выходзіў з Ерыхону з вучнямі Сваімі і множствам народу, сьляпы́ Варціме́й, сын Ціме́яў, сядзе́ў ля дарогі, жабру́ючы.
І прыходзяць яны ў Ерыхон. І калі выходзіў Ён з Ерыхона са Сваімі вучнямі і вялізным натоўпам, — Тымееў сын, Вартымей, сляпы папрасімец, сядзеў пры дарозе.
І, пачуўшы, што гэта Ісус Назарэй, ён пачаў крычэць і казаць: Ісу́се, сы́не Давідаў! зьмілуйся нада мною!
І, пачуўшы, што гэта Ісус Назаранін, пачаў ён крычаць і прасіць: «Сыне Давідаў, Ісусе, злітуйся нада мною!»
І многія свары́ліся на яго, каб замоўк, але ён яшчэ больш стаў крычэць: Сын Давідаў! зьмілуйся нада мною!
І сварыліся на яго многія, каб замоўк; а ён яшчэ мацней крычаў: «Сыне Давідаў, злітуйся нада мною!»
І Ісус, затрымаўшыся, сказаў паклікаць яго. І клічуць сьляпога, і кажуць яму: ня бойся, уставай, кліча цябе́.
І, спыніўшыся, Ісус сказаў: «Паклічце яго». І клічуць сляпога, кажучы яму: «Мацуйся, устань, кліча цябе!»
Ён жа, скінуўшы з сябе́ вопратку, устаў і прыйшоў да Ісуса.
Ён, жа скінуўшы сваю вопратку, ускочыў і падышоў да Ісуса.
І, адка́зваючы яму, Ісус сказаў: што хочаш зрабіць табе́? Сьляпы́ сказаў Яму: Настаўнік, каб мне́ ізноў відзець.
І, азваўшыся, Ісус сказаў яму: «Што ты хочаш, каб Я табе зрабіў?» Сляпы ж сказаў Яму: «Раввуні, каб бачыў я».
Ісус жа сказаў яму: ідзі, ве́ра твая зба́віла цябе́. І ён за́раз пачаў відзець і пайшоў за Ісусам па дарозе.
Ісус сказаў яму: «Ідзі, твая вера ўратавала цябе». І той адразу стаў бачыць і пайшоў услед за Ім па дарозе.
