Якава 3 разьдзел
Пасланьне Якава
Пераклад П. Татарыновіча → Пераклад Яна Станкевіча
Браты мае, не квапцеся многія быць вучыцелямі, ведаючы, што большы дастанеце асуд;
Няхай вас ня шмат будзе вучыцелямі, браты мае, ведаючы, што цяжшы суд адзяржым,
усе бо мы шмат грэшым. Хто ў слове без пахібу, той дасканальны чалавек, могучы акілзаць і ўсё цела.
Бо мы ўсі часта спатыкаемся, Хто не спатыкаецца ў слове, тый дасканальны муж, дуж закілзаць і ўсе цела свае.
Калі ўкладаем коням цуглі ў рот, каб былі паваднейшыя, дык і цэлым корпусам іхнім кіруем.
Гля, мы кілзаем коні, каб яны слухалі нас і кіруем усе цела іхнае.
А караблі вунь якія вялікія ды сібернымі бурамі ганяныя, адыж кіруюцца маленькім стырном куды хоча стырнік.
Вось, і караблі, такія вялікія і гнаныя буйнымі вятрамі, кіруюць малюсенькім штырном, куды хоча штырнік.
Гэтак і язык — малы гэта цялеш, а шмат робіць. Бач, як маленькі агонь, а лясы падпальвае.
Так і язык — малюсенькі арґан, а вялікімі рэчамі вяльмуецца. Гля, малюсенькі агонь як шмат лесу пале.
І язык-жа — агонь, усёзлыбяднік. Язык так устаўлены між нашымі чэлесамі, што можа апаганьваць усё цела, ўспалымяючы круг нашага жыцьця, сам запалены ґэгэннай;
язык — агонь, сьвет несправядлівасьці; язык так пастаноўлены памеж арґанаў нашых, што брудзяне ўсе цела і запаляе кола прыроды, запаляны агнём пекляным.
усякую прыроду зьвяроў і птушак, гадаў і марскіх жывёлаў можна ўтамаваць і чалавек іх утамаваў;
Бо ўсялякая прырода зьвяроў і птушак, паўзуноў і морскае жывёлы слышыцца і ўслышана прыродаю людзкой,
а вось языка ніхто з людзей утамаваць ня можа, гэта неакілзанае зло, поўнае сьмерцяноснага яду.
А языка ніхто зь людзёў услышыць ня можа: гэта няўзьдзержнае ліха, поўны сьмяротнае атруты.
Ім хвалім Бога й Айца і ім-жа праклінаем людзей, створаных на Божую падобу.
Ім дабраславім Спадара а Айца, ім клінем людзёў, на падобнасьць Божую ўчыненых:
З тых самых вуснаў выйходзіць багаслаўленства і праклён. Не павінна гэтак быць, браты мае.
З тых жа вуснаў выходзе добраславенства й кляцьба. Ня мае так быць, браты мае.
Ціж з таго самага горла крыніцы цячэ вада салодкая і горкая?
Ці пырскае з тае самае адтуліны жарала салодкая й гаркая вада?
Ціж можа, браты мае, фіговае дрэва радзіць вінаград, або вінная лаза фігі? Такжа сама й салянка (салодная крыніца) даваць салодкую ваду.
Ня можа, браты мае, фіґа радзіць аліўкі альбо віно фіґі? Гэтак, жарало салонае й салодкае вады не вылівае.
Хто з вас мудры і разважны? Хай пакажа гэта на дзеле добрымі паводзінамі, мудрай лагоднасьцю.
Хто мудры а разумны з вас? пакажы добрым паступкам учынкі свае ў лагоднай мудрасьці.
Бо калі горкую завісьць ды калатлівасьць у вашых сэрцах маеце, дык не хвалецеся й ня будзьце лгунамі проці праўды;
Але калі ў сэрцу сваім вы маеце гаркую завідасьць а звадлівасьць, не хваліцеся й не маніце на праўду:
гэта бо ня ёсьць мудрасьць зыйходзячая з-гары, але зямная, жывёльная, дзьяблава;
Гэта ня мудрасьць, што зыходзе згары, але земная, прыродная, дзявальская;
дзе бо завісьць і сваркі, там бязладзьдзе й ліхадзейства.
Бо йдзе завідасьць а звадлівасьць, там вераск і ўсе благое.
А вось мудрасьць з узвышша ёсьць перадусім чыстая, далей — згодлівая, скромная, ўступлівая, поўная міласэрдзя і добрых пладоў, бесстаронная ды някрывадушная.
Але мудрасьць згары, першае, чыстая, адлі супакойная, лагодная, падаўкая, поўная міласэрдзя і добрых пладоў, бесстароньняя, нядвудушная.
Плод-жа справядлівасьці ў супакоі засяваецца тымі, што супакой твораць.
Плод жа справядлівасьці ў супакою сеецца тым, што чыняць супакой.
