Да Эфэсянаў 4 разьдзел

 

 

Малю тады вас я, вязень Госпадаў, паступайце годна покліку, якім вы пакліканы:

 

із шчырай пакорай і лагоднасьцю ды паўстрымнасьцяй, адзін другога церпячы з любасьцю,

 

стараючыся захаваць адзінства духа ў згоднай сулуцы.

 

Адно бо цела, адзін дух, як і пакліканы вы да аднае надзеі покліку вашага.

 

Адзін Госпад, адна вера, адзін хрост.

 

Адзін Бог і Айцец усіх, што над усімі, і праз усіх, ды ў ва ўсіх нас.

 

Кожнамуж з нас дадзена ласка водле меры Хрыстусавага дару.

 

Таму і сказана: Узыйходзячы у высь, паланіў палон, даў людзям дары (Пс. 67:19).

 

А штож абазначае ўзыйшоў, як ня тое, што перш Ён быў і зыйшоў у прадонне зямлі?

 

Зыйшоўшы — гэта тойжа самы ўзыйшоўшы вышэй усіх нябёсаў, каб усё напоўніць.

 

І тойжа самы паставіў адных апосталамі, другіх прарокамі, іншых эвангелістамі, а шчэ іншых пастырамі й вучыцелямі.

 

Для дасканалення сьвятых на дзела служэння, на будаванне цела Хрыстуса;

 

аж пакуль усе мы ня дойдзем да адзінства веры ды да поўнага пазнання Сына Божага, да мужа дасканалага на меру поўнаўзросту Хрыстусавага;

 

каб мы ня былі ўжо малалеткамі хістанымі, й захаплянымі ўсякім ветрам вучэння хітрунскае блуклівае чмуты людзкое;

 

але шчыраю любасьцю ўзрасталі ў ва ўсім у Таго, каторы ёсьць галавою — у каб мы ня былі ўжо малалеткамі хістанымі, й захаплянымі ўсякім ветрам вучэння хітрунскае блуклівае чмуты людзкое;а;

 

зь якога ўсё цела, сустаўленае ды споенае ўсякімі ўзаемаспаможнымі вязямі, згодна з адпаведным дзеяннем кажнага чэлеса, бярэ прырост на будаванне самога сябе ў любасьці.

 

Кажу восьжа вам і Богам сьветчу, каб вы ўжо не паступалі, як паступаюць пагане ў пустадумсьцьве свайго розуму,

 

з думкамі замарочанымі, далёкія ад жыцьця Божага празь нявуцтва іх ды ачарсьцьвеласьць сэрца;

 

яны, ачманеўшы, аддаліся распусьце, дапушчаючыся прагавіта ўсякай нечысьці.

 

Але вы ня гэтак пазналі Хрыстуса,

 

калі аб Ім чулі ды ў Ім навучыліся — водле праўды, якая ёсьць у Езусе —

 

пазбыцца разам з ранейшым жыцьцём старога чалавека, тлеючага ў зманных похацях,

 

а абнавіцца духам розуму вашага

 

й прыадзецца ў новага чалавека, на Божую падобу створанага ў справядлівасьці ды сьвятасьці праўды.

 

Дзеля гэтага, адкінуўшы ману, гаварэце кажны праўду свайму бліжняму, мы бо адзін другому чэлесы.

 

Гневайцеся, але не грашэце! Хай сонца не зайходзіць над гневам вашым;

 

І не давайце месца дзьяблу.

 

Хто краў, хай больш не крадзе, а лепш хай працуе, творачы рукамі сваімі дабро, каб меў што даць патрабуючаму.

 

Ніякая мова агідная хай ня выйходзіць з вуснаў вашых, а толькі добрая для збудавання ў веры, каб сталася ласкаю для слухаючых.

 

І ня смуцеця Святога Духа Божага, якім вы назначаны на дзень адкуплення.

 

Усякая горыч, гнеў і люць, і сварка, і лаенне мусяць быць выкаранены з-пасярод вас разам з усякаю злосьцю;

 

а будзьце адзін да другога ласкавымі, спагаднымі, міласэрнымі, выбачаючымі адзін другому, як і Бог у Хрыстусе вам выбачыў.