Лукаша 5 разьдзел

 

 

І сталася, калі натоўп ціснуўся да Яго слухаць слова Божае, а Ён стаяў каля возера Генезарэт,

 

Сталася ж, як народ ціснуўся да Яго, каб чуць Слова Божае, а Ен стаяў ля возера Генісарэцкага,

убачыў дзве лодкі, што стаялі пры беразе возера; рыбакі з іх выйшлі і паласкалі сеткі.

 

убачыў Ен два чаўны на возеры, а рыбаловы, выйшаўшы з іх, мылі се́ці.

Дык, увайшоўшы ў адну лодку, што была Сімонава, папрасіў, каб адплылі крыху ад берага. І, седзячы, навучаў людзей з лодкі.

 

Увайшоўшы ў адзін човен, што быў Сымонаў, Ен прасіў яго адплыць крыху ад бе́рагу і се́ўшы вучыў народ з чаўна.

А як скончыў прамаўляць, сказаў Сімону: «Паплыві на глыбіню ды закіньце сеткі вашы на лоўлю».

 

Калі ж перастаў вучыць, сказаў Сымону: адплыві на глыбіню і закінь се́ці твае́ дзеля лову.

А Сімон, адказваючы Яму, сказаў: «Настаўнік, мы, усю ноч працуючы, нічога не злавілі. Аднак на Тваё слова закіну сетку».

 

Сымон сказаў Яму ў адказ: Настаўнік! Мы працавалі ўсю ноч і нічога не злавілі; але па слову Твайму закіну се́ці.

А калі гэта зрабілі, злавілі так многа рыбы, што іх сетка рвалася.

 

Зрабіўшы гэтае, яны злавілі вялікае множства рыбы, і навет се́тка ў іх прарывалася.

Дык далі знак таварышам, якія былі ў другой лодцы, каб яны прыйшлі і дапамаглі ім. Дык прыйшлі і запоўнілі абедзве лодкі так, што ледзь не танулі.

 

І далі знак сябрам, што былі на другім чаўне́, каб прыйшлі памагчы ім; і прыйшлі і напоўнілі абодва чаўны, так што яны пачалі залівацца.

Калі ўбачыў гэта Сімон Пётра, паў да кален Ісуса, кажучы: «Адыдзі ад мяне, бо я — чалавек грэшны, Госпадзе».

 

Угле́дзіўшы гэтае, Сымон Пётр прыпаў да кале́н Ісусавых і сказаў: выйдзі ад мяне́, Госпадзі! бо я чалаве́к грэшны.

Бо ад такога налову рыбы, што яны злавілі, яго ды ўсіх, што з ім былі, ахапіў жах.

 

Бо вялікі страх апанаваў ім і ўсімі быўшымі з ім дзе́ля гэтага ўлову рыб, імі злоўленых;

Таксама і Якуба, і Яна, сыноў Зебядзеевых, таварышаў Сімона. І гаворыць Ісус Сімону: «Не бойся, адгэтуль ужо людзей лавіць будзеш».

 

таксама і Якава і Іоана, сыноў Завядзе́евых, быўшых сябрамі Сымона. І сказаў Сымону Ісус: ня бойся, ад сяньня будзеш лаўцом чалаве́каў.

І, выцягнуўшы лодкі на бераг, пакінулі ўсё, і пайшлі за Ім.

 

І, выцягнуўшы абодва чаўны на бе́раг, пакінулі ўсё і пайшлі за Ім.

І здарылася, калі Ісус быў у адным горадзе, і вось, прыйшоў адзін чалавек цалкам пракажоны; ён, убачыўшы Ісуса, упаў на твар і прасіў Яго, кажучы: «Госпадзе, калі хочаш, можаш мяне ачысціць».

 

І сталася, як Ісус быў у адным ме́сьце, прыйшоў чалаве́к увесь у праказе і, угле́дзіўшы Ісуса, упаў тварам уніз, молячы Яго і кажучы: Госпадзі! калі хочаш, можаш мяне́ ачысьціць.

І Ісус, працягнуўшы руку, дакрануўся да яго і сказаў: «Хачу, будзь ачышчаны». І зараз жа праказа сышла з яго.

 

І Ен працягнуў руку, дакрануўся да яго і сказаў: хачу, ачысьціся. І тады ж праказа зыйшла з яго.

І загадаў яму, каб нікому пра гэта не гаварыў, але сказаў: «Ідзі, пакажыся святару і ахвяруй за сваё ачышчэнне, як загадаў Майсей на сведчанне ім».

 

І Ен прыказаў яму нікому не гаварыць, а пайсьці паказацца сьвяшчэньніку і прыне́сьці ахвяру за ачышчэньне свае́, як павяле́ў Майсе́й на сьвёдчаньне ім.

Але разыходзіліся весткі аб Ім тым больш, і збіраліся вялікія натоўпы людзей, каб паслухаць Яго ды быць аздароўленымі ў Яго ад сваіх немачаў.

 

Але тым бале́й разыйшлася чутка аб Ім, і вялікае множства народу сьцякалася да Яго — слухаць і аздаравіцца ў Яго ад хворасьцяў сваіх.

Але Ён аддаляўся ў пустыні і маліўся.

 

Але Ен адыходзіў у пустынныя ме́йсцы і маліўся,

І сталася: аднаго дня Ён навучаў; і сядзелі фарысеі і заканазнаўцы, што прыйшлі з усіх пасяленняў Галілеі, і Юдэі, і Ерузаліма. І магутнасць Госпадава была ў Яго на аздараўленне.

 

І сталася, раз, як Ен навучаў, і сядзе́лі тут фарысэі і законавучыцелі, прыйшоўшы з усіх мястэчак Галіле́і І Юдэі і Ерузаліму, і сіла Госпадава была дзеля аздараўлёньня іх,

І вось, мужчыны прынеслі чалавека, які быў спаралізаваны, на ложку і стараліся ўнесці яго і пакласці перад Ісусам.

 

вось, нясуць людзі на пасьце́лі чалаве́ка, што быў спараліжаваны, і хаце́лі ўнясьці яго ў дом і палажыць перад Ісусам;

І, не знайшоўшы, з якога боку паднесці яго з-за натоўпу, узышлі на дах і праз сталяванне спусцілі яго на ложку на сярэдзіну перад Ісусам.

 

і, не знайшоўшы, дзе́ пранясьці яго праз народ, уле́зьлі на ве́рх дому і праз страху спусьцілі яго з пасьце́льлю на сярэдзіну перад Ісусам;

І Ён, бачачы іх веру, сказаў яму: «Чалавеча, даруюцца табе грахі твае».

 

і Ен, бачачы ве́ру іх, сказаў чалаве́ку гэнаму: адпускаюцца табе́ грахі тваі.

І пачалі разважаць кніжнікі і фарысеі, кажучы: «Хто Ён, што блюзніць? Хто можа грахі дараваць, апрача аднаго Бога?»

 

Кніжнікі і фарысэі зачалі разважаць, кажучы: Хто ён такі, што блюзьніць? Хто можа адпускаць грахі апрача аднаго Бога?

А Ісус пранік іх разважанні і сказаў, адказваючы ім: «Што вы думаеце ў сэрцах вашых?

 

Ісус, пазнаўшы думкі іх, сказаў ім у адказ: што вы думаеце ў сэрцах вашых?

Што лягчэй сказаць: “Даруюцца табе грахі твае”, або: “Устань і хадзі?”

 

Што лягчэй сказаць: адпускаюцца табе́ грахі тваі, ці сказаць: устань і хадзі?

Але, каб вы ведалі, што Сын Чалавечы мае ўладу на зямлі дараваць грахі, — гаворыць спаралізаванаму: “Кажу табе, падыміся, вазьмі ложак свой ды ідзі да дому свайго”».

 

Але каб вы ве́далі, што Сын Чалаве́чы мае ўладу на зямлі адпускаць грахі, — сказаў Ен спараліжаванаму: кажу табе́: устань, вазьмі пасьцёль тваю і ідзі ў дом твой.

І ён, зараз падняўшыся на віду ўсіх, узяў, на чым ляжаў, і пайшоў да дому свайго, славячы Бога.

 

І той ураз жа ўстаў перад імі, узяў на чым ляжаў і пайшоў у дом свой, славячы Бога.

Дык усіх ахапіў жах, і славілі Бога, і былі поўныя страху, кажучы: «Бачылі мы сёння дзівосы».

 

І жах апанаваў усіх, і славілі Бога; і, абнятыя страхам, гаварылі: дзіўныя дзе́і відзелі мы цяпе́р.

І пасля гэтага выйшаў Ён, і ўбачыў мытніка на імя Леві, які сядзеў пры мыце, і гаворыць яму: «Ідзі за Мною!»

 

Пасьля гэтага Ісус выйшаў і ўбачыў мытніка, на імя Ле́вія, се́дзячы на мытніцы, і кажа яму: ідзі за Мною.

І ён, пакінуўшы ўсё, падняўшыся, пайшоў за Ім.

 

І той, пакінуўшы усё, устаў і пайшоў за Ім.

Затым справіў Яму Леві вялікі банкет у доме сваім, і было вялікае мноства мытнікаў і іншых, якія ўзлягалі з імі.

 

прырыхтаваў для Яго Ле́вій у доме сваім вялікі пачастунак, і была там грамада мытнікаў і другіх, што частаваліся з імі.

Дык наракалі фарысеі і кніжнікі на вучняў Яго, кажучы: «Чаму гэта вы з мытнікамі і грэшнікамі ясце і п’яце?»

 

Кніжнікі ж і фарысэі наракалі і гаварылі вучням Яго: на што вы ясьцё і п'яцё з мытнікамі ды грэшнікамі?

І, адказваючы, сказаў ім Ісус: «Не здаровыя патрабуюць лекара, але немачныя.

 

Ісус жа сказаў ім у адказ: не здаровыя маюць патрэбу ў ле́кару, але хворыя.

Не прыйшоў Я клікаць справядлівых, але грэшнікаў да навяртання».

 

Я прыйшоў клікаць да пакаяньня ня праведных, але грэшных.

Але яны сказалі Яму: «Янавы вучні часта посцяць і моляцца, падобна і фарысейскія, а Твае ядуць і п’юць».

 

Яны ж сказалі Яму: чаму вучні Іоанавы посьцяць часта і моляцца, таксама і фарысэйскія, а тваі ядуць і п'юць?

І Ісус гаворыць ім: «Ці ж можаце змушаць посціць вясельнікаў, пакуль жаніх з імі?

 

Ен сказаў ім: ці можаце прымусіць сыноў вясе́льных пасьціць, калі з імі жаніх?

Прыйдуць, аднак, дні, калі забраны будзе ад іх жаніх, тады посціць яны будуць у тыя дні».

 

Але прыдуць дні, калі возьмуць у іх жаніха, і тады будуць пасьціць у тыя дні.

Казаў ім яшчэ прыпавесць: «Ніхто латы з адзення новага не прышывае да старога адзення, бо і новае раздзярэ, ды лата з новага не надаецца да старога.

 

Пры гэтым сказаў ім прыповесьць: ніхто не прыстаўляе латкі да старое адзе́жыны, ададраўшы ад новае адзе́жыны, бо йначэй і новую разьдзярэ, і да старое не падайдзе́ латка ад новага.

Ніхто таксама новага віна не лье ў старыя мяхі, бо новае віно разрывае мяхі, і само разальецца, і мяхі прападуць.

 

І ніхто ня ўлівае маладога віна ў старыя мяхі, бо маладое віно прарве́ мяхі і само выцяча, і мяхі прападуць;

Але віно новае трэба ўліваць у новыя мяхі, тады адно і другое зберагаецца.

 

але маладое віно трэба ўліваць у мяхі новыя; тады захаваецца тое і другое.

Ды ніхто, п’ючы старое, не хоча адразу новага, бо кажа: “Старое лепшае”».

 

І ніхто, п'ючы старое віно, не захоча тады ж маладога; бо кажа: „старое ле́пшае.“