Лукаша 4 разьдзел

 

 

Ісус, поўны Духа Святога, вярнуўся ад Ярдана і быў Духам заведзены ў пустыню

 

Ісус, напоўнены Духам Сьвятым, вярнуўся ад Іордану і паве́дзены быў Духам у пустыню;

на сорак дзён, і быў спакушаны д’яблам. Ды не еў у тыя дні анічога, а калі яны скончыліся, захацеў есці.

 

там сорак дзён Ен быў спакушаны ад д'явала і нічога ня ёў у гэтыя дні; а калі яны скончыліся, урэшце захаце́ў е́сьці;

І сказаў Яму д’ябал: «Калі Ты — Сын Божы, дык скажы гэтаму каменю, каб ён стаўся хлебам».

 

і сказаў Яму д'явал: калі ты Сын Божы, то скажы гэтаму камню зрабіцца хле́бам.

І адказвае яму Ісус: «Напісана: “Не хлебам адзіным жыве чалавек, але ўсякім словам Божым”».

 

Ісус сказаў яму ў адказ: напісана, што ня хле́бам адным будзе жыць чалаве́к, але ўсякім словам Божым (Другазак. 8:3).

Затым падняў Яго д’ябал на высокую гару і паказаў Яму ўсе царствы свету ў адзін момант,

 

І, ўзьвёўшы Яго на высокую гару, д'явал паказаў Яму ўсе́ царствы сусьве́ту ў імгненьне часу,

і гаворыць Яму д’ябал: «Дам Табе ўсю ўладу над гэтым сусветам і яго славу, бо мне гэта дадзена, і я, каму хачу, таму даю яе.

 

і сказаў Яму д'явал: дам Табе́ ўладу над усімі царствамі і славу іх, бо яна аддана мне, і я, каму хачу, даю яе́;

Дык калі Ты паклонішся перада мной, усё будзе Тваё».

 

Дык калі Ты паклонішся мне́, то ўсё будзе Твае́.

І, адказваючы, сказаў яму Ісус: «Адыдзі ад Мяне, шатан, бо напісана: “Госпаду, Богу твайму, будзеш пакланяцца ды Яму аднаму служыць будзеш”».

 

Ісус сказаў яму ў адказ: адыйдзі ад Мяне́, шатан; напісана: Госпаду Богу твайму кланяйся і Яму аднаму служы (Другазак. 6:13).

Затым завёў Яго ў Ерузалім, і паставіў Яго на версе святыні, і сказаў Яму: «Калі Ты — Сын Божы, дык кінься адгэтуль ўніз.

 

І павёў Яго ў Ерузалім, і паставіў на крыле́ царквы, і сказаў Яму: калі Ты Сын Божы, кінься адгэтуль уніз;

Бо напісана: “Загадаў Ён анёлам Сваім наконт Цябе, каб сцераглі Цябе”,

 

бо напісана: „Ангелам сваім накажа пра цябе́ ўсьцерагчы Цябе;

ды: “На руках будуць насіць Цябе, каб не ўдарыўся аб камень нагою Сваёю”».

 

І на руках панясуць, каб і не даткнуўся да каменя нагою Твае́ю“ (Пс. 90:11-12).

Адказаў яму Ісус: «Сказана: “Не спакушай Госпада, Бога твайго”».

 

Ісус сказаў яму ў адказ: сказана: „не спакушай Госпада Бога Твайго“ (Другазак. 6:16).

І, скончыўшы ўсе выпрабаванні, д’ябал адступіўся ад Яго да часу.

 

І, скончыўшы ўсё кушэньне, д'явал адыйшоў ад Яго да часу.

І ў магутнасці Духа вярнуўся Ісус у Галілею, і чутка пра Яго разышлася па ўсёй краіне.

 

І вярнуўся Ісус у сіле Духа ў Галіле́ю; і разыйшлася чутка пра Яго па ўсе́й вакалічнай старане́.

І Ісус навучаў у сінагогах іх, і ўзвялічваўся ўсімі.

 

І вучыў Ен у школах іх і ад усіх быў слаўлены;

І прыйшоў у Назарэт, дзе быў узгадаваны, і, па Сваім звычаі, у суботу ўвайшоў у сінагогу і падняўся чытаць.

 

І прыйшоў у Назарэт, дзе́ быў выхаваны, і ўвайшоў, па звычаю Свайму, у дзе́нь суботні ў школу, і ўстаў чытаць,

І падалі Яму кнігу прарока Ісаі. І, калі разгарнуў кнігу, знайшоў месца, дзе было напісана:

 

і падалі Яму кнігу прарока Ісаі; і Ен, раскрыўшы кнігу, знайшоў ме́йсца, дзе́ было напісана:

«Дух Госпада на Мне; таму Госпад Мяне намасціў, каб нёс добрую вестку ўбогім, паслаў Мяне лячыць раны зламаным сэрцам, прадказваць палонным свабоду, сляпым — відушчасць, а вязням — вызваленне,

 

„Дух Гасподні на Мне́: бо Ен памазаў Мяне́ дабраве́сьціць убогім і паслаў Мяне́ аздараўляць разьбітых сэрцам, гаварыць вязьням аб вызвале́ньні і сьляпым аб павароце зроку, пусьціць змучаных на волю,

вясціць год спагадлівасці Госпада».

 

і абвяшчаць год Гасподні прые́мны“ (Ісая 61:1-2).

І пасля таго, як закрыў кнігу, аддаў прыслужніку і сеў; і вочы ўсіх у сінагозе былі звернуты на Яго.

 

І, зачыніўші кнігу, ды аддаўшы служцы; се́ў; і вочы ўсіх у школе былі зьве́рнены на Яго.

Ён пачаў тады казаць ім: «Сёння споўніліся толькі што вамі чутыя словы Пісання».

 

І Ен пачаў гаварыць ім: цяпе́р выпаўнілася пісаньне гэтае ў вушах вашых.

Усе давалі Яму сведчанне і дзівіліся словам ласкі, што выходзілі з вуснаў Яго, і казалі: «Ці ж гэта не сын Язэпаў?»

 

І ўсе́ засьвёдчылі яму гэта і дзівіліся ласкавым словам, выходзячым з вуснаў Яго, і гаварылі: Ці не Язэпаў гэта сын?

А Ён гаворыць ім: «Хіба скажаце Мне гэту прымаўку: “Лекар, вылечы Самога Сябе. Учыні і тут, у бацькаўшчыне Сваёй, тое, што, чулі мы, учыніў Ты ў Кафарнаўме”».

 

Ен сказаў ім: ве́дама, вы скажаце Мне́ прыказку: „ле́кару, вылячы Самога Сябе́; зрабі і тут, у Тваёй бацькаўшчыне, тое, што, мы чулі, было ў Капэрнауме.”

І гаворыць ім: «Сапраўды кажу вам, што ніводзін прарок не прымаецца ў сваёй бацькаўшчыне.

 

І сказаў: запраўды кажу вам: ніводзін прарок ня прыймаецца ў бацькаўшчыне сваёй.

Праўдзіва кажу вам: многа ўдоў было ў Ізраэлі ў дні Іллі, калі неба было замкнёна на тры гады і шэсць месяцаў ды быў вялікі голад на ўсёй зямлі;

 

Папраўдзе кажу вам: многа ўдоваў было ў Ізраілю ў дні Ільлі, калі зачынена было не́ба тры гады і шэсьць ме́сяцаў, так што зрабіўся вялікі голад па усёй зямлі;

і да ніводнай з іх не быў пасланы Ілля, адно да аўдавелай жанчыны ў Сарэпце Сідонскай.

 

і ні да аднае́ з іх ня быў пасланы Ільля, але толькі да ўдавы ў Сарэпту Сыдойскую.

Таксама было многа пракажоных у Ізраэлі ў час Элісея прарока, але ніводзін з іх не быў ачышчаны, адно Нааман з Сірыі».

 

Многа таксама было пракажоных у Ізраілю пры прароку Ялісе́ю, і ніводзін з іх не ачысьціўся, апрача Нэемана Сірыйца.

Чуючы гэта, усе ў сінагозе напоўніліся злосцю,

 

Пачуўшы гэтае, ўсе́ ў школе напоўніліся вялікаю злосьцю;

і паўскоквалі, і выгналі Яго за горад, ды ўзвялі Яго на верх гары, на якой стаяў горад іх, каб скінуць Яго.

 

і, ўстаўшы, выгналі Яго вон з ме́ста і павялі на вяршыну гары, на каторай было пабудована ме́ста іх, каб скінуць Яго.

Але Ён, прайшоўшы між імі, адышоў.

 

Але Ен, прайшоўшы сярод іх, пайшоў.

І сышоў у Кафарнаўм, горад галілейскі, і навучаў іх па суботах.

 

І прыйшоў у Капэрнаум, ме́ста Галіле́йскае, і вучыў іх у дні суботы.

І дзівіліся з навукі Яго, бо з уладай былі словы Яго.

 

І дзівіліся з навукі Яго, бо ўладная была мова Яго.

І быў у сінагозе чалавек, апанаваны духам дэмана нячыстага. І закрычаў ён моцным голасам:

 

І быў у школе чалаве́к, маючы нячыстага духа чартоўскага, і ён зае́нчыў моцным голасам:

«Пакінь, што Табе да нас, Ісус з Назарэта? Ты прыйшоў губіць нас? Ведаю Цябе, Хто Ты ёсць, Святы Божы».

 

Пакінь! Што Табе́ да нас, Ісус Назаранін? Ты прыйшоў загубіць нас; знаю Цябе́, хто Ты, Сьвяты. Божы.

Але Ісус забараніў яму, кажучы: «Замаўчы ды выйдзі з яго». І дэман, кінуўшы яго на сярэдзіну, выйшаў з яго, нічога не пашкодзіўшы яму.

 

Ісус прыкрыкнуў на яго, сказаўшы: змоўкні і выйдзі з яго. І чорт, кінуўшы яго сярод школы, выйшаў з яго, нічога не пашкодзіўшы яму.

І ахапіў жах усіх; і разважалі разам між сабою, кажучы: «Што гэта за слова, што мае ўладу і магутнасць загадваць духам нячыстым, і тыя выходзяць?»

 

І напаў на ўсіх вялікі страх, і разважалі між сабою: што гэта за слова такое, што ўладаю і сілаю Ен прыказвае нячыстым духам, і яны выходзяць?

І так чутка аб Ім разыходзілася ў кожнае месца краіны.

 

І разьнеслася чутка аб Ім па ўсіх вакалічных мейсцах.

Выйшаўшы з сінагогі, пайшоў Ён у дом Сімона. А цешча Сімона была ў вялікай гарачцы, дык прасілі Яго за яе.

 

Выйшаўшы ж з школы, Ен прыйшоў у дом Сымона; це́шча ж Сымонава была у моцнай гарачцы; і прасілі ў Яго за яе́.

І, стаўшы пры ёй, забараніў Ён гарачцы, і яна пакінула яе; і яна зараз жа, падняўшыся, паслугавала ім.

 

І стануўшы над е́ю, пагразіў гарачцы, і пакінула яе́. Яна тут жа ўстала і служыла ім.

А калі зайшло сонца, усе, што мелі хворых на ўсякія немачы, прыводзілі іх да Яго; і Ён, ускладаючы рукі на кожнага, аздараўляў іх.

 

Пры захадзе сонца ўсе́, маючыя хворых на розныя хворасьці, прыводзілі іх да Яго; і Ен, кладучы на кожнага з іх рукі, аздараўляў іх.

З многіх выходзілі таксама дэманы, якія крычалі і казалі: «Ты — Хрыстос, Сын Божы». І, забараняючы ім, не дазваляў гаварыць, што яны ведаюць, што Ён — Хрыстос.

 

Выходзілі таксама і нячыстыя духі з многіх з крыкам і гаварылі: Ты Хрыстос, Сын Божы. А Ен забараняў ім гаварыць, што яны ве́даюць, што Ен Хрыстос.

А калі настаў дзень, Ён, выйшаўшы, аддаліўся на пустыннае месца; і народ шукаў Яго і прыйшоў да Яго, і стараліся затрымаць, каб не адыходзіў ад іх.

 

Калі ж настаў дзе́нь, Ен, выйшаўшы з дому, пайшоў у пустыннае ме́йсца, і народ шукаў Яго і, прыйшоўшы да Яго, удзе́ржываў Яго, каб ня йшоў ад іх.

Але Ён гаворыць ім: «Трэба, каб Я і іншым гарадам абвяшчаў добрую вестку пра Валадарства Божае, бо Я дзеля гэтага пасланы».

 

Але Ен сказаў ім: і другім ме́стам павінен Я абвяшчаць добрую ве́стку аб Царстве Божым, бо ж на тое Я пасланы.

І далей навучаў у сінагогах Галілеі.

 

І навучаў у школах Галіле́йскіх.