Сьвятая Бібля 24

Сьвятая Бібля у перакладзе Яна Станкевіча
Пераклад Чарняўскага 2017 → Пераклад Яна Станкевіча

 
 

Пахвала мудрасці. Мудрасць будзе славіць сама сябе, ды будзе мець пашану ў Бога, ды сярод свайго народа будзе ўсхвалена,
 

ды на сходзе Узвышняга адкрые яна свае вусны і на віду велічы Яго атрымае пахвалу,
 

і сярод свайго народа будзе ўзвышана, ды ў святой супольнасці на яе будуць дзівіцца;
 

ды ў супольнасці выбраннікаў атрымае пахвалу, і сярод дабраславёных будзе дабраславёна, кажучы:
 

«Я выйшла з вуснаў Узвышняга, першародная перад усім стварэннем.
 

Я ўчыніла, што на небе ўзышло святло безупыннае і, быццам воблака, пакрыла ўсю зямлю.
 

Абжылася я на самых вышынях, і пасад мой — на слупе воблачным.
 

Круг зямлі абышла я сама і хадзіла па бяздонню бездані,
 

стаяла я на хвалях мора, і на ўсёй зямлі,
 

і ў кожным народзе ды ў кожным пакаленні першынствавала,
 

і моцаю стаптала сэрцы ўсіх высакародных і пакорных. Ва ўсіх іх шукала я супачынку: у чыёй спадчыне буду прабываць?
 

Тады загадаў і сказаў мне Творца ўсяго, і Той, Хто стварыў мяне, даў мне адпачываць у палатцы маёй,
 

ды сказаў Ён мне: “Абжывіся ў Якуба і прымі спадчыну ў Ізраэлі, ды ў выбранніках Маіх запусці карані”.
 

Ад спрадвечнасці я створана, і ўжо вечна не перастану існаваць.
 

І ў святой палатцы, у Яго прысутнасці, стала я служыць ды так умацавалася я на Сіёне, ды, умілаваная падобна, супачыла я ў горадзе, і ў Ерузаліме — улада мая.
 

І ўкаранілася ў пачэсным народзе, і ва ўдзеле Госпада, у Яго спадчыне і ў супольнасці святых, — прабыванне маё.
 

Паднялася я, быццам кедр у Лібане ды як кіпарыс на гарах Гэрмона.
 

Вырасла, як пальма, у Энгадзі і, як ружавыя кусты, у Ерыхоне.
 

Як прыгожая аліва на раўніне ды як платан, узвысілася на плошчах каля вады.
 

Духмяная, як карыца і бальзам, я разлілася пахам; як міра адборная дала прыемны водар.
 

І як стыракс, і гальбан, і духмяная мазь, і бурштын,
 

я, як тэрэбініт, раскінула свае галінкі, і галіны мае — галіны гонару і ласкі.
 

Я, як вінаградны куст, выпусціла ласку, і кветкі мае — плады славы і сумленнасці.
 

Я маці прыгожай любові, і страху, і прызнання, і святой надзеі.
 

Ува мне — ласка ўсякай дарогі, і праўды, ува мне — усякая надзея жыцця і дабрадзейнасці.
 

Прыходзьце да мяне ўсе, хто мілуе мяне, ды напаўняйцеся маімі пладамі.
 

Павучэнне бо маё саладзейшае за мёд і спадчына мая большая плястара мёду;
 

памяць аба мне — у вечныя пакаленні.
 

Хто смакуе мяне, далей прагнуць будзе, і хто п’е мяне, далей будзе смагнуць.
 

Хто слухае мяне — не засароміцца, і хто супрацоўнічае са мной — не зграшыць:
 

хто зразумее мяне, вечнае жыццё мець будзе».
 

Гэта ўсё — кніга запавету Узвышняга,
 

гэта закон, які даручыў нам Майсей, — спадчына для дома Якуба.
 

Паставіў для яго юнака свайго Давіда, узбудзіўшы ў ім наймужнейшага цара, які сядзіць на пасадзе славы ў векі вечныя.
 

Закон, што, як Пішон запаўняе мудрасцю, і як Тыгр у дні новых пладоў,
 

напаўняе розумам, як Эўфрат ды як Ярдан у час жніва,
 

што, як Ніл, навадняе навукаю і, як Гэон, дапамагае ў час збору вінаграду.
 

Першы не змог пазнаць яе, так і апошні не прасочыць яе.
 

Бо разважанне яе паўнейшае за мора і намер яе — па-над бяздоннем.
 

Я, мудрасць, выліла рэкі,
 

я, як шлях вялікай вады з ракі ды як акведук, выйшла ў рай.
 

Сказала я: «Навадню мой агарод раслінны, ды палью плады лугоў маіх».
 

І вось, вадаправод замяніўся мне ў раку, ды мая рака паплыла ў мора.
 

Бо павучэнне асвячу, як зрэнку, і распавяшчу яго далёка.
 

Выведаю ўсе падземныя часткі зямлі, і наведаю ўсіх спячых, ды асвячу ўсіх, маючых надзею ў Госпадзе,
 

затым разалью вучэнне, як прароцтва, ды пакіну яго ў пакаленнях навек і не спынюся перадаваць нашчадкам іх аж у век святы.
 

Глядзіце, што я працаваў не толькі для сябе, але для ўсіх тых, што яе шукаюць.