Яна 11 разьдзел
Паводле Яна Сьвятое Дабравесьце
Пераклад Рыма-Каталіцкага Касцёла → Пераклад Чарняўскага — арыгінал
Быў нейкі хворы, Лазар з Бэтаніі, з вёскі Марыі і яе сястры Марты.
Аднойчы захварэў нейкі Лазар з вёскі Бэтаніі, дзе жыла Мар'я і яе сястра Марта.
Гэта была тая Марыя, якая намасціла Пана мірам і абцерла Яму ногі сваімі валасамі. Яе брат Лазар быў хворы.
Мар'я ж была тая жанчына, што намасьціла Госпада пахучым алейкам ды абцёрла ногі Ягоныя сваімі валасамі, яе вось брат Лазар захварэў.
Таму сёстры паслалі сказаць Езусу: «Пане, той, каго Ты любіш, хворы».
Сёстры паслалі да Яго вестку: "Госпадзе, вось жа той, каго мілуеш — хворы".
Пачуўшы гэта, Езус сказаў: «Гэтая хвароба не вядзе да смерці, але да славы Божай, каб Сын Божы праславіўся праз яе».
Пачуўшы гэта Езус сказаў: "Хвароба гэта не на сьмерць, але на хвалу Божую, каб праз яе быў праслаўлены Сын Божы".
Езус жа любіў Марту, яе сястру і Лазара.
А Езус пры тым любіў Марту і сястру ейную Мар'ю і Лазара.
Пачуўшы, што той хварэе, заставаўся два дні на тым месцы, дзе знаходзіўся.
Калі тады пачуў, што ён хворы, замарудзіў тады яшчэ два дні ў тым месцы.
Пасля гэтага сказаў вучням: «Пойдзем зноў у Юдэю».
Потым сказаў вучням Сваім: "Ідзёмце назад у Юдэю".
Вучні ж сказалі Яму: «Раббі, яшчэ нядаўна юдэі хацелі каменаваць Цябе, а Ты зноў ідзеш туды?»
Сказалі Яму вучні: "Вучыцелю, толькі што хацелі Цябе ўкаменаваць Юдэі, а Ты зноў туды ідзеш?"
Езус адказаў: «Ці не дванаццаць гадзін у дні? Калі хто ходзіць удзень, не спатыкаецца, таму што бачыць святло гэтага свету.
Адказаў Езус: "Ці не дванаццаць гадзін мае дзень?
А калі хто ходзіць уначы, спатыкаецца, бо няма ў ім святла».
Калі хто ходзіць у дзень, не спатыкаецца, бо відзіць сьвятло гэта сьвету. Але калі хдзіць ноччу, спатыкнецца, бо няма ў ім сьвятла".
Сказаў так, і пасля гэтага кажа ім: «Наш прыяцель Лазар заснуў, але Я іду абудзіць яго».
Гаварыў так, а затым сказаў ім: "Лазар, наш прыяцель сьпіць, але Я іду яго абудзіць".
Вучні Яго сказалі: «Пане, калі заснуў, то выздаравее».
Сказалі Яго вучні: "Госпадзе, калі заснуў будзе здаровы",
Хоць Езус казаў пра яго смерць, вучні думалі, што Ён гаворыць пра звычайны сон.
Але Езус казаў аб сьмерці яго, а яны думалі, што казаў аб заснуцьці.
Тады Езус проста сказаў ім: «Лазар памёр.
Дык тады сказаў ім Езус адкрыта: "Лазар памёр".
І Я рады за вас, што Мяне не было там, каб вы паверылі. Але пойдзем да яго».
Цешуся ж, што там Мяне не было, гэта дзеля вас, каб вы ўверылі. Дык ідзёмце да яго".
Тады Тамаш, якога называлі Блізня, сказаў астатнім вучням: «Пойдзем і мы, каб памерці разам з Ім!»
А Тамаш, званы Дідымус, азваўся да спаўвучняў: "Ідзём і мы разам з ім памерці".
Прыйшоўшы, Езус даведаўся, што Лазар ужо чатыры дні ў магіле.
Затым прыйшоў Езус і знайшоў Лазара ўжо чатыры дні лежачага ў гробе.
Бэтанія была блізка ад Ерузалема, каля пятнаццаці стадыяў.
А Бетанія знаходзілася блізка Ерузаліму, каля пятнаццаць стадыяў.
Многія з юдэяў прыйшлі да Марты і Марыі, каб суцешыць іх у смутку па браце.
Да Марыі ж і Марты назьбіралася многа Юдэяў пацяшаці іх па памершым браце.
Калі Марта пачула, што ідзе Езус, яна выйшла Яму насустрач, а Марыя сядзела дома.
Як толькі пачула Марта, што Езус ідзе, выскачыла і пераняла Яго, а Мар'я заставалася дома.
Тады Марта сказала Езусу: «Пане, калі б Ты быў тут, не памёр бы брат мой!
Сказала тады Марта Езусу: "Госпадзе, каб быў Ты тут, не памёр бы брат мой,
Але і цяпер ведаю, што аб чым бы Ты ні папрасіў Бога, Бог дасць Табе».
але і цяпер ведаю, калі аб што папросіш Бог, а дасьць Табе Бог".
Езус сказаў ёй: «Уваскрэсне брат твой».
Сказаў ёй Езус: "Уваскрэсьне брат твой".
Марта сказала Яму: «Я ведаю, што ўваскрэсне падчас уваскрашэння ў апошні дзень».
Кажа Яму Марта: "Ведаю, што ўваскрэсьне ў уваскрасеньні ў апошні дзень".
Езус сказаў ёй: «Я — уваскрасенне і жыццё. Хто верыць у Мяне, калі нават і памрэ, будзе жыць.
Сказаў ёй Езус: "Я — уваскрасеньне і жыцьцё, хто верыць у Мяне, хоць бы ён і памёр — жыць будзе.
А кожны, хто верыць у Мяне, не памрэ ніколі. Ці верыш у гэта?»
А кожын, хто жыве дый верыць у Мяне, не памрэ павек. Верыш у гэта?"
Яна адказала Яму: «Так, Пане. Я веру, што Ты — Хрыстус, Сын Божы, які павінен быў прыйсці ў свет».
Кажа Яму: "Сапраўды, Госпадзе, я ўверыла, што Ты — Хрыстус, Сын Бога Жывога, Які прыйшоў на гэты сьвет".
Сказаўшы гэта, пайшла і паклікала сваю сястру Марыю, сказаўшы патаемна: «Настаўнік тут, Ён кліча цябе».
Гэта сказаўшы, яна пайшла і ціха паклікаўшы сястру сваю, Мар'ю, сказала: "Вучыцель прыйшоў і кліча Цябе".
Калі яна пачула гэта, устала хутка і пайшла да Яго.
Пачуўшы гэта яна скора паднялася із пайшла да Езуса.
Езус яшчэ не ўвайшоў у вёску, але заставаўся на тым месцы, дзе Яго сустрэла Марта.
Бо Езус ня быў яшчэ ўвайшоўшы ў сяло, але затрымаўся на тым месцы, дзя Яго пераняла Марта.
Юдэі, якія былі з ёю ў доме і суцяшалі яе, убачылі, што Марыя хутка ўстала і выйшла, і пайшлі за ёю, думаючы, што яна ідзе да магілы, каб там плакаць.
А Юдэі, што былі з ёй у доме і пацяшалі яе, убачыўшы, што Мар'я хутка ўстала і выбегла, пайшлі за ёй, бо казалі: "Ідзе да гроба, каб там плакаць".
Калі Марыя прыйшла туды, дзе быў Езус, і ўбачыла Яго, яна ўпала да ног Ягоных і сказала Яму: «Пане, калі б Ты быў тут, не памёр бы брат мой!»
Мар'я жа, калі прыйшла да месца, дзе стаяў Езус, увідзеўшы Яго, пала Яму да ног ды казала Яму: "Госпадзе, каб Ты быў тут, недапусціў бы, каб брат мой памёр".
Тады Езус, убачыўшы, што яна плача і што плачуць юдэі, якія прыйшлі разам з ёю, сам глыбока ўзрушыўся і ўсхваляваўся, ды сказаў: «Дзе вы паклалі яго?»
А калі Езус увідзеў яе плачучую, і Юдэяў, што з ёй прыйшлі, плачучых, разжаліўся ў духу і ўзварышаны
Яны адказалі: «Пане, ідзі і паглядзі».
спытаўся: "Дзе яго палажылі, пахавалі?" Кажуць Яму: "Госпадзе, пайдзі і паглядзі".
Езус заплакаў.
Дый Езус заплакаў.
Юдэі ж казалі: «Глядзі, як Ён любіў яго!»
Дык казалі Юдэі: "Во як яго Ён любіў",
А некаторыя з іх сказалі: «Ці не мог Ён, які адкрыў вочы сляпому, зрабіць, каб і гэты не памёр?»
А некаторыя з іх казалі: "Ня мог жа Ён, што слепанароджанаму вярнуў зрэньне, зрабіць, каб і той не памёр?"
Езус жа, ізноў глыбока ўзрушаны, ідзе да магілы. Была ж гэта пячора, і камень ляжаў на ёй.
А Езус разжалены зноў прыйшоў да гробу. А была гэта пячора і камень быў на ёй паложаны.
Сказаў Езус: «Адсуньце камень!» Сястра памерлага, Марта, кажа Яму: «Пане, ужо смярдзіць, бо чацвёрты дзень, як памёр!»
Сказаў Езус: "Адыміце камень!" Дык сказала Марта, сястра памёршага: "Госпадзе, ужо чуваць ад яго (сьмярдзіць), бо ўжо чатыры дні ў гробе".
Езус сказаў ёй: «Ці не казаў Я табе, што, калі будзеш верыць, убачыш славу Божую?» Тады адсунулі камень.
Кажа ёй Езус: "Ці ж Я табе не казаў, калі ўверыш, убачыш хвалу Божую?"
А Езус узняў вочы ўгару і сказаў: «Ойча, дзякую Табе, што Ты пачуў Мяне.
Дык аднялі камень. Езус жа падняўшы вочы Свае ў неба сказаў: "Ойча, дзякую Табе, што Мяне выслухаў.
Я ведаў, што Ты заўсёды чуеш Мяне. Але сказаў дзеля натоўпу, які стаіць вакол, каб паверылі, што Ты паслаў Мяне».
Я бо ведаў, што Мяне заўсёды выслухоўваеш, але Я сказаў гэта дзеля народу, які стаіць кругом, каб уверылі, што Ты Мяне паслаў".
І, сказаўшы гэта, крыкнуў моцным голасам: «Лазар, выйдзі вонкі!»
Гэта сказаўшы, закрычаў моцным голасам: "Лазару, выйдзі з гроба!"
І выйшаў памерлы з нагамі і рукамі, абвязанымі палатном, а твар ягоны быў абвязаны хусткаю. Кажа ім Езус: «Развяжыце яго і дазвольце яму хадзіць».
І адразу выйшаў той, што быў памёршы, маючы рукі і ногі зьвязаныя павязкамі, а твар ахутаны хусткай, сказаў ім Езус: "Развяжыце яго і пусьціце хадзіць".
Тады многія з юдэяў, якія прыйшлі да Марыі і бачылі, што ўчыніў Езус, паверылі ў Яго.
Дык многа Юдэяў, што былі прыйшоўшы да Марыі і Марты, ды бачылі, што ўчыніў Езус, уверыла ў Яго.
А некаторыя з іх пайшлі да фарысеяў і расказалі ім, што зрабіў Езус.
Некаторыя ж з іх пайшлі да фарызэяў і разказалі ім, што ўчыніў Езус.
Тады першасвятары і фарысеі сабралі Сінэдрыён і казалі: «Што нам рабіць, бо гэты чалавек робіць шмат знакаў?
Затым сабралі перадавыя сьвятары і архірэі Раду (сангэдрын) і казалі: "Што нам рабіць? Бо чалавек гэты робіць многа цудаў.
Калі пакінем Яго так, то ўсе павераць у Яго, і прыйдуць рымляне, і знішчаць месца нашае і наш народ!»
Калі так Яго пакінем, дык усе ўвераць у Яго, і прыдыць Рымляне і забяруць наш край і народ".
Адзін жа з іх, Каяфа, які быў у той год першасвятаром, сказаў ім: «Вы нічога не разумееце і не думаеце,
Дык адзін з іх Каіфа, які быў у тым годзе найвысшым сьвятаром (архісьвятарам), сказаў ім: "Вы ня ведаеце,
што карысней вам, каб адзін чалавек памёр за людзей, а не каб увесь народ загінуў!»
ані ня думаеце, што лепш, каб адзін чалавек памёр за народ, чым увесь народ меў прападаць".
А сказаў ён гэта не ад самога сябе, але, будучы ў той год першасвятаром, прарочыў, што Езус памрэ за народ,
А не гаварыў гэтага ад сябе, але як архісьвятар у гэным годзе праракаваў, што Езус меў уміраць за народ.
і не толькі за народ, але і за тое, каб рассеяных дзяцей Божых сабраць у адно.
Ды не толькі за народ, але каб сабраць у адно сыноў Божых, што былі разсеяны.
З гэтага дня вырашылі забіць Яго.
Ад таго дня думалі толькі як Яго забіць.
Таму Езус ужо больш не хадзіў адкрыта між юдэяў, але адышоў адтуль у краіну каля пустыні, у горад, які называўся Эфраім, і там заставаўся з вучнямі.
Таму Езус не хадзіў ужо яўна сярод Юдэяў, але адыйшоў у мясцовасьць блізкую пустыні, у горад званы Эфрэм і там прабываў са Сваімі вучнямі.
Набліжалася юдэйская Пасха, і многія з усёй краіны прыйшлі ў Ерузалем перад Пасхаю, каб ачысціцца.
А надыходзіла Юдэйская Пасха і многа людзей з той мясцовасьці выбралася ў Ерузалім перад Пасхаю, каб ачысьціцца.
Яны шукалі Езуса і, стоячы ў святыні, казалі адзін аднаму: «Як вам здаецца? Хіба не прыйдзе Ён на свята?»
Дык шукалі Езуса і казалі адны другім, стоячы ў сьвятыні: "Што думаеце? Чаму не прыйшоў на сьвята?"
А першасвятары і фарысеі загадалі кожнаму, хто даведаецца, дзе Ён, данесці, каб схапіць Яго.
А архісвятары і фарызэі загадалі, каб кожны, хто даведаецца пра Яго, дзе Ён прабывае, паведаміў аб Ім, каб Яго ўзяць.
